မနန္းကိုခ်စ္လို႔ပါ

တစ္ခါတေလလည္း အစိုးမရတဲ႔ ကိုယ္႔စိတ္ကို အံ႔ဩ ေဒါသျဖစ္မိရင္းက သူ႔ကုိ ဆက္ခ်စ္ေနမိသည္။ သူဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလံုးသားရဲ႕ ဘာသာတရားတစ္ခုလို ခံစားခ်က္ျပ႒ာန္းတဲ႔ အျပဳအမူတိုင္းကို စိုးမိုးျခယ္လွယ္ေနသူေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္စာေတြဘယ္ေလာက္ ဖတ္ဖတ္ ႏွလံုးသားက ကိုးကြယ္မိတဲ႔ အဲသည္ ဘာသာတရားကို ကားမတ္ေျပာခဲ႔သလို ဘိန္းပါပဲလို႔ မဆိုဝံ႔ခဲ႔တာေတာ႔ ေသခ်ာသည္။ အသိစိတ္က ဘယ္လိုပင္ လက္မခံခ်င္လည္း ႏွလံုးသားက သူ႔ဆီမွာ ေခါင္းေဝွ႔ခ်င္ခဲ႔ဆဲ။

အခ်စ္ေလျပင္းေတြ တိုက္လို႔ တလိမ္႔လိမ္႔ အေျပးလာခဲ႔ရတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ႏွလံုးသား ခံစားခ်က္လိႈင္းေတြကို သူသည္ဘယ္တုန္းကမွ ေသာင္ျပင္ကမ္းစပ္က သဲႏုႏုေတြလို အေမာေျဖ ေခၽြးသိပ္ေပးေလ႔ မရွိဘဲ မာထန္ထန္ ေက်ာင္ေဆာင္ေတြလို ခပ္မွန္မွန္သာ ဆက္ဆံတတ္တာမို႔ သူ႔နဲ႔ေတြ႔တိုင္း ကိုယ္႔အရွိန္နဲ႔ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္ ရင္အကြဲခံရင္း သူ႔ေျခရင္းမွာ ျပန္ဆင္းခဲ႔ရတာလည္း အခါခါ။ သူဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွလံုးသားရဲ႕ အရာရာပါလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ႔ ျပ႒ာန္းခ်က္ တစ္ခုပါပဲ။

သူနဖူးက ဆံတံခြန္ေလးနဲ႔ သာမာန္ထက္ ထူထဲပိရိတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းေလးကျပဳံးလိုက္တိုင္း လိုက္ျပံဳးတတ္တဲ႔ မ်က္ဝန္းတစ္စံုရဲ႕ အတြဲအစပ္မိမိ တိုက္စစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ ေယာကၤ်ားမာန ခံစစ္တံတိုင္းလည္း ဖရိုဖရဲျဖစ္ျပီး သူတမင္တကာ သြင္းတာမဟုတ္တဲ႔ ဂိုးေတြကို ကာကြယ္ခ်င္စိတ္မဲ႔ေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ရူးသြပ္သူ တစ္ေယာက္ပါ။

သူလွတယ္ဆိုတာ လူတကာ ပါးစပ္ဖ်ားက ေရပန္းစားေသာ စကားတစ္ခုမို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲ ထိထိခိုက္ခုိက္ မျဖစ္လွပါ။ သူမ်ားေတြ ေျပာၾကတဲ႔ သူ႔ကိုယ္ေပၚက ရိႈက္ဖိုၾကီးငယ္ ဘယ္ႏွသြယ္ ဆိုတာကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မဝင္စားရိုး အမွန္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတာ သူ႔ အၾကည့္တစ္ဝင္႔စာနဲ႔တင္ က်ဆံုးခဲ႔ျပီးသူမို႔ သည့္ထက္ပိုျပီး ဘာမွ မမက္ခဲ႔တာ ေသခ်ာသည္။ သူငယ္တန္းမွာတင္ က်ရႈံးေနသူအတြက္ ပထဝီဝင္ သေဘာတရားေတြ ေတြးစရာ မရွိသလို ကၽြန္ေတာ္႔ အခ်စ္မွာ အဲသည္လို အဖိုအရႈိက္ေတြနဲ႔ အလိုလိုက္တဲ႔ ကိစၥမပါ။ မနန္းသာ ကၽြန္ေတာ႔ဘဝ ေတြးခဲ႔သူမို႔ သူက ကၽြန္ေတာ္႔ကို အထင္ေသးေလ သလား။

တစ္ခါတုန္းကေတာ႔ ရင္ထဲက အျဖစ္ေတြကို အိတ္သြန္ဖာေမွာက္မယ္ ၾကံဖူးပါရဲ႕။ ဒါေပမယ္႔ အလိုမက်တိုင္း ပင္႔တက္သြားတတ္တဲ႔ သူ႔မ်က္ခံုးေတြေအာက္ မ်က္လံုးေလးေတြက တားျမစ္တဲ႔ အဓိပၸါယ္ကို ျပျပီး၊ သူ႔ႏႈတ္ဖ်ားက ထြက္လာတဲ႔ စကားက လက္ထပ္ရမယ္႔သူ ရွိတယ္တဲ႔။ မနန္းရယ္ အဲသည္စကား ေျပာတုန္းက ကၽြန္ေတာ္႔ကို သနားတယ္ဆို။ အဲဒါေလး တစ္ခြန္းေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆတ္ဆတ္ခါ နာဖူးပါရဲ႕။ သနားတယ္ဆိုတာ တစ္ဖက္သားရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကို အထင္ေသးတာတဲ႔။ စာေရးဆရာ တစ္ေယာက္ေရးတာ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ျဖစ္တည္မႈက မနန္းအတြက္ အဲသည္ေလာက္ေတာင္ မႈန္မႊားသလားဟင္။ ကၽြန္ေတာ္ သည္လို စိတ္ဆိုးေတာ႔လည္း မနန္းက ျပံဳးတယ္ေနာ္။ ဒါေပမယ္႔ အဲသည္အျပံဳးကို ေဗြမယူႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မနန္း နဖူးက ဆံတံခြန္ေလးက လွလြန္းပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သည္ေတာင္ကို ဘယ္မွာ ေက်ာ္ႏိုင္ပါမလဲ မနန္းရယ္။

ဟုတ္တယ္ေလ အဲသည္ အျပံဳးေတြေပါ႔ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခဲ႔တာ။ ဟုတ္တယ္ေလ အဲသည္ စကားေတြေပါ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အသည္းကို ခြဲခဲ႔တာ။ ဟုတ္တယ္ေလ အဲသည္ ဆံတံခြန္ေလးေပါ႔ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ၾကိမ္မွ နမ္းခြင္႔ မရခဲ႔တာ။ ခိုးခိုးရႈိက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကိုယ္သင္းနံ႔ေလးကို ျပန္ရမိသလို ခံစားရင္း မနန္းကို ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းေနခဲ႔တာပါ။ 

ဖုန္းေလးေတာင္မဆက္ ေလာက္ေအာင္ေနႏိုင္တဲ႔ မနန္းအသည္းက ကၽြန္ေတာ္ရွိတဲ႔ မ်က္ႏွာစာမွာပဲ မာတာလားဟင္။ အခါတစ္ရာ ေျပာလည္း မနာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ထံုတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အသည္းက မနန္းတစ္ေယာက္အတြက္ပဲ ခႏၲီစ တရားလက္ကိုင္ထားတယ္ ဆိုတာေတာ႔ သိေစခ်င္သည္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ဟိုလူနဲ႔ ကြဲေတာ႔ သူမ်ားေတြထင္သလို ကၽြန္ေတာ္ မေပ်ာ္ခဲ႔ ပါ။ သည္လို ျဖစ္ေလမလား ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ မနန္းကို ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ေနခဲ႔တာမဟုတ္သလို ကၽြန္ေတာ္႔ အခ်စ္ဟာ ဟိုတုန္းကတည္းက ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နဲ႔ ကင္းျပီး ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႔ တယ္ဆိုတာ မနန္းလည္း သိတယ္ေလ။

အခ်စ္ဆိုတာ ႏွလံုးသားေျမက ထြက္တဲ႔ ျဒပ္စင္တစ္မ်ဳိးပါ။ တခ်ဳိ႕က အခ်စ္ကို ရာဂ နဲ႔စပ္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က မာန နဲ႔စပ္ၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ အခ်စ္မွာ မာနကင္းသလို ရာဂလည္း ရွင္းခဲ႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်စ္ကို ေလာဘနဲ႔ စပ္ျပီး မသာယာတဲ႔ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို ထူေထာင္လိုသူ မဟုတ္သလို၊ ေသာကနဲ႔ စပ္ျပီး ပရိေဒဝမီးကို လက္သပ္ေမြးေနသူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။

ျဒပ္စင္ဆိုတာ သူ႔ပင္ကိုယ္သေဘာမွာကိုက တန္ဖိုးထိုက္ျပီးသားရယ္မို႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အခ်စ္ကို လက္စြပ္ကြင္းေလးလုပ္ျပီး မနန္းလက္သူၾကြယ္ေလးမွာ ကိုယ္တိုင္ စြပ္ေပးခ်င္ခဲ႔ ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ မနန္း လက္မခံလို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ အခ်စ္ေတြ ေနရာမွားျပီး အမႈိုက္လို ျဖစ္မွာလည္း စိုးတာေပါ႔။ အခ်စ္ဆိုတာ ႏွလံုးသားေျမ တစ္ခုလံုး အုတ္ေအာ္ ေသာင္းနင္း ရွာပါမွ တစ္ခါ တစ္ေလသာ ေတြ႔ရတတ္တာမ်ဳိးေလ။

ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ၾကားမွာ မာနေတြလည္း ကၽြန္ေတာ္ မခု ခဲ႔ပါ။ ခါခ်ေသာ္လည္း မမႈခဲ႔ပါ။ မနန္းလည္း သိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုတာ ကိုးကြယ္တဲ႔ ဘာသာတရားမွာ အခ်စ္လို႔ ေခါင္းစဥ္တပ္မယ္ဆို ျပ႒ာန္းမယ္႔ က်မ္းစာ တစ္အုပ္လံုး မနန္းနာမည္ေတြ နဲ႔ပဲ ျပည့္ေနမယ္႔ သူပါ။ သည္တစ္ခါ မနန္း ကၽြန္ေတာ္႔ ျငင္းေလဦးမလား။ 

ဒါေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း မသိပါ။ သနားတယ္ အဆိုမခံရဖို႔ ေမွ်ာ္လင္႔သည္မွ အပ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး၊ တစ္နည္း မနန္းနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး မာနဟူ၍ ျမဴမွ် မရွိပါ။ 

ထိုအတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္က တစ္ခုသာ ရွိပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ မနန္းကို ခ်စ္လို႔ပါ။ (အတဲြ(၃၀)အမွတ္၉ စက္တင္ဘာလထုတ္ ရုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာမဂၢဇင္း)

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

၁၃/၀၇/၂၀၁၄

တနဂၤေႏြ

ေန႔ ၁၂:၄၀

ပံ႔သကူသား

သန္းေက်ာ္ တစ္ေယာက္ ျပံဳးစိ ျပဳံးစိ ႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္႔အိမ္လာသြားသည္။ အခါတိုင္း အင္မတန္ ႏွေျမာတတ္သူက ညေန ဆရာ နဲ႔ ခိုင္ထူးကို ဆိုင္မွာျပဳစုခ်င္လို႔ ဆိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္း ေတာ႔ အံ႔ဩသြားသည္။ ကိုယ္ထင္တဲ႔ အတိုင္းပဲ ျဖစ္ေနလားဆိုျပီး သည္ေကာင္႔ကို ေမးလိုက္မည္ ၾကံစဥ္မွာပင္ သူေကာင္းသားက ညေနမွ ေျပာမယ္ဆရာဆိုျပီး စက္သတ္မထားေသာ သူ၏ အသစ္စက္စက္ ပုဇင္းေခါင္း (ေနာက္ဘီးယက္ ေထြလာတစ္မ်ဳိး) ေပၚ ခုန္တက္ျပီး ျပန္ေမာင္းထြက္သြားသည္။ ဒီေကာင္ အခု ျမဳိ႕ထဲက ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုမွာ ေခါက္ျပတ္ႏွင္႔ သဲတိုက္ေရာင္းေနသည္ ၾကားသည္။

သန္းေက်ာ္က ေအးသီတာကို အေသအလဲ ၾကိဳက္သည္။ အဲသည္အေကာင္ဟာ ကိုယ္႔ကိုထိုးမယ္႔ နဖားၾကိဳးကို ကိုယ္တိုင္ ဝင္က်စ္ေနတဲ႔ အေကာင္ဟု ခိုင္ထူးက ရံခါ သန္းေက်ာ္ေရွ႕မွာပင္ သမုတ္တတ္သည္။ သို႔ေသာ္ သန္းေက်ာ္ကပင္ အေရထူသေလာ မေျပာတတ္။ ခိုင္ထူးစကားကို နည္းနည္းမွ် အေလးမထား။ ေအးသီတာမွ ေအးသီတာ တန္းတန္းစြဲၾကိဳက္သည္။ ၾကိဳက္လိုက္သမွ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသား ဘဝကတည္းက ပင္ျဖစ္သည္ဆိုသည္။ ေအးသီတာကေတာ႔ သန္းေက်ာ္ကို 'တိုင္မွတ္လို႔ပင္ ႏွပ္မသုတ္ခ်င္' ဟု ေျပာဖူးသည္ ဆိုသည္။ ဒါက ကၽြန္ေတာ္ သည္ျမိဳ႕ကို မေရာက္ခင္က သူတို႔ဇာတ္လမ္းကို ခိုင္ထူးေျပာျပ၍ သိရသည္မ်ားျဖစ္သည္။

အမွန္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း သန္းေက်ာ္ကို ေအးသီတာႏွင္႔ မျဖစ္ေစခ်င္ပါ။ သန္းေက်ာ္က ရိုးသားသေလာက္ ၾကိဳးစားသူျဖစ္သည္။ သူ႔အားနည္းခ်က္ဆိုလို႔ ကပ္ကပ္သတ္သတ္ 'ကပ္စီးႏွဲ' တတ္သည္သာ ရွိသည္။ ျပီးေတာ႔ သည္ေကာင္က အားလွ်င္ စာေလးဘာေလးလည္း ဖတ္တတ္သည္။ သူ႔ဟာသူ ဝယ္ဖတ္သည္ေတာ႔မဟုတ္၊ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီက ဂ်ာနယ္အေဟာင္းေတြ လာလာယူျပီး ဖတ္သည္။ ဘာေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ သန္းေက်ာ္ကို သေဘာက်မိသည္။

ေအးသီတာကေတာ႔ သူ႔အိမ္က ဆင္းရဲသေလာက္ ေတာက္ေတာက္ ပပ ဝတ္ႏုိင္စားႏိုင္သူ ျဖစ္သည္။ သူက သူေျမစာရင္း ရံုးမွာ စာေရးမ လုပ္သည္။ ဆိုင္ကယ္ဆိုလည္း ထိုင္းႏိုင္ငံလုပ္ အေကာင္းစားမွ စီးသည္။ လွတာလည္း ေတာ္ေတာ္လွသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ပင္ သန္းေက်ာ္ကလည္း တန္းတန္းစြဲသည္ ထင္သည္။ သို႔ေသာ္ ေအးသီတာက သန္းေက်ာ္ကို ျပန္မၾကိဳက္။ ၾကိဳက္၍ လည္း မျဖစ္။ သူအခုလို ခပ္စုတ္စုတ္ ရပ္ကြက္ေလးမွာ လူေနျခံဳၾကား မွ ေရႊေပၚျမတင္ ဝတ္စားသြားလာ ႏိုင္ေအာင္ ဦးဂႏုိင္မင္းက ေနာက္ကြယ္ကေန ေထာက္ပံ႔ထားသည္။ ဒါကို လူတိုင္းနီးပါး သိသည္မုိ႔ သန္းေက်ာ္ မသိဘူးဆိုတာလည္း မျဖစ္ႏိုင္။ သို႔ေသာ္ သန္းေက်ာ္သည္ ဘယ္နံေရာအခါမွ ေအးသီတာ မေကာင္းေၾကာင္းကို မေျပာ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ကေျပာလာလွ်င္လည္း သူသည္ ထိုစကားဝိုင္းမွ မသိမသာပင္ ဖယ္က်ဥ္သြားတတ္သည္။

ခိုင္ထူးက ဦးဂႏိုင္မင္း ၏ လက္စြဲေတာ္ျဖစ္သည္။ သူသည္ မယက ရံုးဟု ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏႈတ္က်ဳိးစြာ ေခၚဆဲ ျဖစ္ေသာ ေထြအုပ္ရံုးမွ ညေစာင္႔ပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႔ကို ေထြအုပ္ရံုးမွာ သိပ္မေတြ႔ရတတ္ေပ။ သူ႔ကို အခါအားေလွ်ာ္စြာ ဦးဂႏိုင္မင္းႏွင္႔ တြဲခုတ္လာသည္ကို ျမင္ရတတ္သည္။ ေထြအုပ္ ဥကၠ႒ကို ဦးဂႏိုင္မင္းက သူတို႔ အေခၚ အိပ္ကပ္ထဲ ထည့္ထားသည္ဆိုသည္။ အမ်ားနားလည္ေအာင္ ယခုေခာတ္စားေသာ စကားလံုးတစ္ခုကို သံုး၍ ေျပာရလွ်င္ ဦးဂႏိုင္မင္းသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမိဳ႕မွာေတာ႔ ခရိုနီ အၾကီးစားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ခုိင္ထူး ရံုးမွာမရွိတာ ကိစၥမရွိ။ ဦးဂႏိုင္မင္း လိုခ်င္တာကို လိုခ်င္သည့္ အခ်ိန္မွာ ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏိုင္ဖို႔သာ အေရးၾကီးသည္။ သည္အတြက္ ခုိင္ထူးမွာ ေငြရႊင္သည္။ လူေလးစားသည္။ မည္သူမွ် သူ႔ကို ညေစာင္႔ဟူ၍ မခိုးမခန္႔ မလုပ္ရဲ။

ဦးဂႏုိင္မင္း လိုအပ္ခ်ိန္တြင္ ခုိင္ထူး ေဆာင္က်ဥ္းေပးရသူ မ်ားထဲတြင္ ေအးသီတာလည္း အပါအဝင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က ခိုင္ထူး အတြင္းက်က် တစ္တစ္ခြခြ ေျပာျပသမွ်ကို နားေထာင္ျပီး ဦးဂႏိုင္မင္းအေပၚ မေက်နပ္စိတ္ရွိမိသလို ေအးသီတာလို မိန္းကေလးကိုလည္း သန္းေက်ာ္ႏွင္႔ ဘယ္နည္းႏွင္႔မွ် မျဖစ္ေစလိုေပ။ တကယ္ေတာ႔ သန္းေက်ာ္သည္ မိန္းမေကာင္းေလးႏွင္႔သာ တန္သူျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္က ေတြးထားသည္။ သို႔ေသာ္ သန္းေက်ာ္ကေတာ႔ ေအးသီတာကို သာၾကိဳက္သည္။

အခုတေလာ ေအးသီတာ အေၾကာင္းေတြ ခိုင္ထူးထံမွ မၾကာခဏ ၾကားရသည္။ ဂႏိုင္ၾကီးႏွင္႔ သိပ္မဆင္မေျပ ဟူ၏။ ေအးသီတာ တစ္ေယာက္ သန္းေက်ာ္ကို ယခင္က တိုင္မွတ္လို႔ပင္ ႏွပ္မသုတ္ခ်င္ ခဲ႔ေသာ္လည္း ယခုေသာ္ ယံုမွတ္လို႔ အရိပ္ခိုခ်င္ေလသေလာ မသိ၊ သိသိသာသာ မ်က္ႏွာသာ ေပးလာတာလည္း ေတြ႔ရသည္။ ေကာင္မဟာ အရြယ္က်လာျပီ ဆိုေတာ႔ ဂႏိုင္ၾကီးက ပစ္ျပီေလဗ်ာ ဟု ခုိင္ထူးက ဆိုသည္။ သံုးဆယ္ စြန္းစြန္းအရြယ္ဟာ ပန္ေတာ္က် ျဖစ္သင္႔သလား ကၽြန္ေတာ္ မေဝခြဲတတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ အလွ်င္ကတည္းက ေအးသီတာသည္ ေမႊးလို႔ ေဈးေပးကာ အဝယ္ခံခဲ႔ရသည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း လူၾကားသူၾကားမွာ ပန္ဖို႔ မဟုတ္။ ဦးဂႏိုင္ၾကီး အိပ္ယာေပၚမွာ ေခါင္းေနာက္ေျပ ထိုးေသာ ပန္းတစ္စည္းထဲမွ တစ္ပြင႔္မွ်သာ။ သည္ေတာ႔လည္း ေမႊးတုန္းပန္ျပီး နံတယ္ထင္ေသာအခ်ိန္ အပစ္ခံရေပမည္။

သို႔ေသာ္ ခေရလို အေၾကြပန္းကိုမွ ေကာက္ယူလိုသူမ်ားလည္း ရွိေပေသးသည္။

"ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔ ေအးသီတာ ယူေတာ႔မယ္ ဆရာ"

သန္းေက်ာ္ စကားဆံုးေတာ႔ ဘာမွ် မထူဆန္းေသာ စကားတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသလို ခိုင္ထူးက ဖင္ဆီခံ မီစြဲလုလု ေဆးလိပ္ကို ျပာခြက္ထဲ ထိုးေခ်ကာ ခပ္မဆိတ္ပင္ စကားမဆို။ ကၽြန္ေတာ္ သန္းေက်ာ္ကို အားတံု႔အားနာစြာပင္ အင္း ေကာင္းပါတယ္ကြာ ဟု စိတ္မပါ လက္မပါ စကားေထာက္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ပံုစံကို ၾကည့္ျပီး သန္းေက်ာ္က အေမးစကား ဆိုသည္။

"ဆရာက သေဘာမတူဘူးလား ဆရာ"

ကၽြန္ေတာ္ မွာ ေျဖစရာ စကားလံုး မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ အားနာစြာပင္

"အဲသည္လို ေတာ႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး၊ ငါက"

"မင္း မွာ ခ်ဳိ(ဂ်ဳိ) ေပါက္ေနျပီလား ေဟ႔ေကာင္"

ခိုင္ထူးက ေဒါသႏွင္႔ ဝင္ေျပာသည္။

"ဘာလို႔ ခ်ဳိ(ဂ်ဳိ) ေပါက္ရမွာ တုန္းကြ"

"ဟ မင္း အဲသည္ ေကာင္မ အေၾကာင္း မသိဘူးလားကြ"

"သိတယ္"

ဤ 'သိတယ္' ဟူေသာ စကားကို သန္းေက်ာ္သည္ ခပ္ေလးေလးသာ ဆိုသည္။ သူဘာေတြ ေတြ ေနသည္ မသိ။ ကၽြန္ေတာ္ ဝင္ထိန္းမွ ျဖစ္ေတာ႔မည္ဟု ထင္ျပီး တစ္ခုခုေျပာဖို႔ ပါးစပ္ျပင္လိုက္စဥ္မွာပင္

"ဆရာကေရာ ဘယ္လိုထင္လည္း ဆရာ"

"မင္းတို႔ခ်င္း ၾကည္ျဖဴတယ္ဆို ျပီးတာပါပဲ ကြာ"

"သိပ္ေတာ႔ သေဘာမတူ ဘူးေပါ႔ဆရာ"

ကၽြန္ေတာ္ သူေက်နပ္ေအာင္ မည္သို႔ဆိုရမည္ကို စဥ္းစားေနစဥ္မွာပင္

"ေအးသီတာက သူ႔ဘဝမွာ တစ္ခါမွ မခ်စ္ဖူးဘူး တဲ႔ဆရာ။ ဆရာတို႔ေျပာတဲ႔ ဂႏိုင္ၾကီးဆိုတာလည္း သူက ခ်စ္တာမဟုတ္ဘူး၊ မလႊဲသာလို႔သာပါ။ ဒါ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္။ သူ တျခား ဘယ္ေကာင္ေလးနဲ႔ ျဖစ္တာမ်ား ဆရာၾကားဖူးတုန္း၊ သူ႔ဘဝမွာ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္က ေဈးဦးေပါက္ပါ။ ေဈးဦးေပါက္မို႔ ပိုပိုသာသာ အခုကၽြန္ေတာ္႔ကို တစ္ခါတည္း မဂၤလာေဆာင္ဖို႔ ပါ ေျပာလိုက္တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ခ်စ္တယ္ဆရာ၊ ယံုလည္း ယံုတယ္"

"ေဈးဦးေပါက္လား ေဈးေပါင္က်ဳိးလား မင္းဟာမင္းပဲ ေသခ်ာေအာင္ လုပ္ပါဦးကြာ၊ ဂႏိုင္ၾကီးသာ မပစ္ရင္ မင္း သူ႔ကို ရပါမလား၊ မင္းေန႔တိုင္း စာဖတ္ေနတဲ႔ ဦးေႏွာက္ က အခု ဘယ္ေရာက္သြားတုန္း"

"ခိုင္ထူး ေတာ္ျပီကြာ။ သူတို႔ခ်င္း အဆင္ေျပဖို႔ပဲ လုိတာကို"

ကၽြန္ေတာ္ ခိုင္ထူးကို ဝင္ဟန္႔လိုက္သည္။ ခိုင္ထူး ဆက္မေျပာေတာ႔ပါ။ တကယ္ေတာ႔လည္း ခုိင္ထူးႏွင္႔ သန္းေက်ာ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ မသိခင္ကတည္းက ငယ္ေပါင္းေတြျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ခုိင္ထူးက သန္းေက်ာ္ဘက္က မခံခ်င္စိတ္ျဖင္႔ ဤမွ် ေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ မေသာက္စဖူး ေသာက္ျပီး ေတာ္ေတာ္မူးေနျပီျဖစ္ေသာ သန္းေက်ာ္ ပါးစပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ မတားႏိုင္ပါ။

"သူပစ္လို႔ ငါရတယ္ဆိုေတာ႔လည္း ဘာျဖစ္လည္းကြာ၊ အဲသည္ေတာ႔ ေအးသီတာက ပ႔ံသကူ သားေလးေပါ႔ကြာ၊ ဟုတ္ဘူးလား၊ ပံ႔သကူ သကၤန္းဆိုတာ ျမတ္တယ္ရယ္လို႔ ဘုရား ရဟန္းေတာ္ ၾကီးမ်ားေတာင္မွ အျမတ္တႏိုးဝတ္ရံု ၾကေသးတာပဲ၊ ေအးသီတာက ပ႔ံသကူ ေလးဆိုေတာ႔ အျပစ္ကင္းတာေပါ႔၊ အဲသည္ေတာ႔ ငါကလည္း အျမတ္တႏိုး တစ္သက္လံုး ေပါင္းရမွာပဲ၊ ကဲ မေကာင္းဘူးလားကြာ၊ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔လူကို ယူရဲတာလည္း သတၱိေခၚတယ္ကြ"

ထိုေန႔က အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ အထိ သန္းေက်ာ္စကားမ်ား ကၽြန္ေတာ္႔နားထဲမွာ မထြက္ပါ။ ပန္းမ်ားကို ေမြ႔ရာ လုပ္ျပီး မိမိကုိယ္မွ ျဖစ္ေသာ ရာဂ ပုတၱေလးကို ခဏတာ ေခ်ာ႔သိပ္ၾက သူမ်ား ရွိသလို၊ ပန္ေတာ္က် ကိုပင္ တစ္ပြင္႔တန္ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ရင္ဘတ္မွာထိုးျပီး ယုယခ်င္သူ သန္းေက်ာ္လို လူမ်ဳိးေတြလည္း ရွိေပေသးသည္။

ဟိုတုန္းကေတာ႔ သန္းေက်ာ္ကို သက္သက္ အေပၚသြားမရွိေသာ ဇာတ္ကသည္ဟု သူအစား ကၽြန္ေတာ္ ရွက္သည္။ အခုေတာ႔ သူေျပာေသာ အခ်စ္ အဘိဓမၼာကို ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ အနုလံု အဋိလံု ဆင္ျခင္သံုးသပ္ရင္း မိမိကိုယ္ကို လိပ္ျပာရွက္သည္။

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

၂၆/၀၆/၂၀၁၄

ၾကာသပေတး

ညေန ၀၃:၁၇

စာဖတ္ေနသူႀကီး

အားအားရွိ ေဖ႔ဘြတ္ေပၚတက္ျပီး ေပါျပေနေတာ႔ အခ်ဳိ႕က ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေပါေတာေတာ ထင္ေနၾကတယ္။ တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတာ္႔မွာ တစ္ေန႔ စာဖတ္ခ်ိန္ ငါးနာရီေလာက္ရွိပါတယ္။ တကယ္႔ စာၾကီးေပၾကီးေတြခ်ည္းပဲ ဖတ္တာပါ။ အခ်ိန္ဇယားနဲ႔ကိုခ်ျပီး တစ္ရက္ကို စာအုပ္ငါးအုပ္ေလာက္မွ မျပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္မအိပ္ပါဘူး။ ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာက စာအုပ္စာေပမွာက သူ႔အဆင္႔နဲ႔သူ ရွိပါတယ္။ တခ်ဳိ႕စာအုပ္ေတြက ဖတ္ရလြယ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕စာအုပ္ေတြက ဖတ္ရခက္ပါတယ္။ ဘယ္လိုစာအုပ္ေတြက ဖတ္ရလြယ္ျပီး၊ ဘယ္လိုစာအုပ္ေတြက ဖတ္ရခက္တယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္႔အေတြ႔အၾကံဳနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ရွင္းျပေပးသြားပါမယ္။

ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ စာဖတ္နည္းကို ကၽြန္ေတာ္႔အဖြားဆီက ရတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မ်ဳိးနဲ႔ရိုးနဲ႔ကို ဉာဏ္ေကာင္းၾကတာပါ။ အဖြားက ဘာသာေရးလည္းလိုက္စားေတာ႔ ထီေပါက္ေအာင္ ကိုးနဝင္းပုတီးစိတ္ပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ေခတ္လည္းအင္မတန္မီတဲ႔ အဖြားဟာ အဲဒီတုန္းက နာမည္ၾကီးေနတဲ႔ တီဗီြက အခန္းဆက္လႊင္႔ေပးတဲ႔ ခ်စ္စံအိမ္ကိုရီးယားကားကိုလည္း မလြတ္တမ္းၾကည့္ပါေသးတယ္။ ကိုးနဝင္းနဲ႔ ခ်စ္စံအိမ္ကို အဖြားဟာ အခ်ိန္မတုိက္ေအာင္ စီမံခန္႔ခြဲႏိုင္ပါတယ္။ သိပ္ေတာ္တဲ႔ အဖြားပါ။ 

တစ္ရက္ေတာ႔ ပညာရွိသတိျဖစ္ခဲ ဆိုတာလို အဖြားဟာ ပုတီးစိပ္ခ်ိန္မွာ မစိပ္မိေတာ႔ ခ်စ္စံအိမ္နဲ႔ ပုတီးစိပ္ခ်ိန္ သိပ္ကပ္သြားပါတယ္။ ပုတီးကလည္း အပတ္ေရ မျပည့္ဘဲ ရပ္မိရင္ အဓိ႒ာန္ပ်က္မွာမို႔ မစိပ္လို႔ မရပါဘူး။ ခ်စ္စံအိမ္ဇာတ္ကားကလည္း ခုနစ္နာရီဆို လာမွာမို႔ အခ်ိန္နဲ႔အခ်ိန္ ၾကည့္ရတာမ်ဳိးပါ။ ဒီေတာ႔ အဖြားဘာလုပ္ပါသလဲ။ သခၤႏုပၸတၱိဉာဏ္ေကာင္းတဲ႔ အဖြားဟာ အိမ္မွာ ရွိသမွ် အေမ႔ပုတီး၊ အဖြားပုတီး၊ ႏွမေလးပုတီး၊ ပုတီးေဟာင္း၊ ပုတီးမေကာင္းတေကာင္းေတြ အကုန္စုကိုင္တဲ႔ျပီး ေလးငါးကံုး ထပ္စိပ္ပစ္လိုက္ပါေတာ႔တယ္။ အခါတုိင္း တစ္ေခါက္ပဲျပီးမယ္႔ ၾကာခ်ိန္အတြင္းမွာ ငါးကံုးထပ္စိပ္ေတာ႔ ငါးပတ္ျပီးတယ္ ေျပာလို႔ရတာတာေပါ႔။ ဒီေတာ႔ အခ်ိန္တိုအတြင္း ပုတီးအပတ္ေရလည္းျပည့္ ကိုရီးယားကားလည္း မလြတ္ပါဘူး။ ဒီလိုေတာ္တဲ႔ အဖြားရဲ႕ေျမး ကၽြန္ေတာ္ဟာ အဖြားပုတီးစိပ္နည္းကို စာဖတ္ရာမွာ အသံုးခ်ေတာ႔တာပါပဲ။

ကၽြန္ေတာ္စာဖတ္တယ္ဆိုတာ စာအုပ္အဖံုးမွာပါတဲ႔ စာအုပ္နာမည္ေတြခ်ည္း ထိုင္ဖတ္ပစ္တာပါ။ တစ္ေန႔ကို ေလးငါးအုပ္ ျပီးပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ခ်ည္း ဖတ္တာမ်ားကြာ စာအုပ္ဆိုင္သြားျပီး စာအုပ္အေႏွာင္႔ေလးေတြခ်ည္း စီဖတ္ခဲ႔ရင္ေတာင္ ရတာပဲလို႔ အတြန္႔တက္ခ်င္မလားပဲ။ ဒီလုိလည္း မဟုတ္ဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္က အရုပ္မပါရင္ ဘယ္စာမွ စာခ်ည္း မဖတ္တတ္ဘူးရယ္။ စာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အဖံုးမွာက အရုပ္ပါတယ္ေလ။ အေႏွာင္႔မွာက် မပါဘူး။ ျပီးေတာ႔ ဘယ္လိုစာအုပ္ေတြက ဖတ္ရခက္သလဲဆိုတာကို တစ္ဆက္တည္းေျပာရရင္ စာအုပ္ေခါင္းစဥ္မွာ စာလံုးဆင္႔ေတြပါတဲ႔ ဇိနတၳပကာသဏီ လိုစာအုပ္မ်ဳိးဟာ ဖတ္ရခက္ပါတယ္။ မနည္းၾကီးကို စာလံုးေပါင္းဖတ္ရတာဗ်ာ။ အခုေတာင္ မမွားေအာင္ အေသအခ်ာကူးထည့္ေပးလိုက္ရတယ္။ ဒါေတာင္ အခုထိ အသံမတြက္တတ္ေသးဘူးရယ္။ ၾကည္ေအး ရဲ႕ မီ တို႔၊ ဒဂုန္တာရာရဲ႕ ေမ တို႔လို႔ စာအုပ္မ်ဳိးက် ဖတ္ရလြယ္တယ္။ စာလံုးမမ်ားသလို စာလံုးဆင္႔ေတြလည္း မပါဘူးေလ။ ဒါေတာင္ ေမ စာအုပ္က် စာေရးဆရာနာမည္က ဖတ္ရခက္ေသးတာ။

ဘယ္သူမွ ကၽြန္ေတာ္ေလာက္ စာဖတ္အားေကာင္းမွာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္က ေန႔တုိင္း တစ္ေန႔ငါးအုပ္ေလာက္ ျပီးေအာင္ဖတ္ေနတာေလ။ 

စာအုပ္နာမည္ေတြခ်ည္း ထုိင္ဖတ္ေနေတာ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာခ်င္တဲ႔ စာအုပ္ေျပာ ကၽြန္ေတာ္က သိျပီးသားပဲ။ အဲလို စာဖတ္ခဲ႔တာ။

စာဖတ္တယ္ဆိုလို႔ ေျပာရဦးမယ္ဗ်။ စာစာနဲ႔ တကယ္တမ္းဖတ္ေတာ႔ သိပ္ေတြးရတာကလား။ တခ်ဳိ႕စာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ အခ်ိန္ကာလတစ္ခု ၾကာမွ နားလည္တာရယ္။ 

ေပါေကာ္လီယာဆိုလားေရးျပီး ဆရာမ ဂ်ဴး ဘာသာျပန္တဲ႔ ေအာက္ေျခသန္းတစ္ေထာင္ဆိုတဲ႔ စာအုပ္ဟာဗ်ာ လက္တစ္ဝါးေလာက္ပဲ ရွိျပီး လက္သန္းေလာက္ပဲ ထူတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း စပ္ေဆာ႔ျပီးအတြင္းသားေတြ သြားဖတ္မိပါတယ္။ အဲဒီထဲက တုိင္းျပည္မတိုးတက္ရတဲ႔ အေၾကာင္းေလးပါး ေရးျပထားတာ တခ်ဳိ႕ကၽြန္ေတာ္နားမလည္ဘူးဗ်။

သူေျပာတာ တိုင္းျပည္မတုိးတက္တာ ေထာင္ေခ်ာက္ေလးခုထဲ ပိတ္မိေနလို႔တဲ႔။ ေထာင္ေခ်ာက္ေတြက (၁) ျပည္တြင္းစစ္ေထာင္ေခ်ာက္ (၂) သဘာဝ သယံဇာတ ေထာင္ေခ်ာက္ (၃) အိမ္နီးခ်င္းဆိုးေတြၾကား ပိတ္မိေနတဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္ (၄) စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မႈ ညံ့ဖ်င္းတဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္ တဲ႔။ ဒီမွာဗ်ာ က်န္တာေတြ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ပါတယ္။ 

သဘာဝသယံဇာတက ဘာလို႔တိုင္းျပည္ဆင္းရဲေစသလဲ ေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္လံုးဝ မွကို နားမလည္ပါဘူးဗ်ာ။ သယံဇာတရွိရင္ ခ်မ္းေတာင္ ခ်မ္းသာရမွာမို႔လား။ အခုေတာ႔ သယံဇာတေၾကာင္႔ ဆင္းရဲတယ္ဆိုေတာ႔ နားမလည္ေပါင္ဗ်ာ။ ဒီလိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ ေဟာ တစ္ေန႔က စာေရးဆရာ ဦးဘုန္း(ဓါတု) က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာလည္း တိုင္းျပည္ရဲ႕ သယံဇာတလို႔ ရွင္းျပလိုက္မွ သယံဇာတေၾကာင္႔ တိုင္းျပည္မြဲတယ္ဆိုတာကို နားလည္ေတာ႔တယ္။ အဲဒီလို သယံဇာတေၾကာင္႔ကိုးဗ်။ ေတာ္လိုက္တဲ႔ ေပါေကာလီယာဗ်ာ။ 

စာအုပ္စာေပဆိုတာ အဲလိုပါဆို။

ဒီေတာ႔ စာဖတ္ၾကပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္႔ေလာက္ မဖတ္ႏိုင္ရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို စံထားျပီးသာ စာဖတ္ၾကပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဆို အခုစာဖတ္သက္ရင္႔ေတာ႔ စာေတြလည္း ေရးႏိုင္ေနျပီေလ။ ဟိုတုန္းက ကတည္းကကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ႔ စာေတြဟာ သိပ္ျမင္႔ေတာ႔ လူေတြနားမလည္ၾကဘူးဗ်။ စာဖတ္သက္ကလည္း ကြာတာကိုး။ ပထမဆံုးေရးျဖစ္တာေတာ႔ ရည္းစားစာေတြဗ်။ မရယ္နဲ႔ေလ။ ရည္းစားစာေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္က စာတအားဖတ္ေတာ႔ အဆင္႔ျမင္႔ျမင္႔ေရးတာရယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ဘယ္ေကာင္မေလးမွ နားမလည္ေတာ႔ ရည္းစားစာမွန္းေတာင္ သိၾကတာမဟုတ္ဘူးေလ။ သူတို႔ကေတာ႔ အရွက္ေျပ ေျပာၾကရွာပါတယ္ ကိုေအာင္မ်ဳိးၾကီး လက္ေရးက သဲေျမပြပြထဲ ေခြးလက္သည္းျခစ္ထားသလိုပဲမို႔ ဘာမွကို ဖတ္မရပါဘူးတဲ႔။ ထားပါေလ။ အိုင္က်ဴနိမ္႔တဲ႔လူေတြဟာ ဒီလုိပါပဲ။ ေဟာ ေနာက္ေတာ႔ ရတနာရွိရာ ပုလဲလာဆိုတာလို ကၽြန္ေတာ္႔စာေတြကို နားလည္တဲ႔ ကေလးမဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ရည္းစား ျဖစ္ပါေရာလား။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ အိုင္က်ဴျမင္႔ရည္းစားစာကို နားလည္ျပီး အေျဖျပန္ေပးတဲ႔ အဲဒီ အျမဳေတေလးကို တခါတည္းဆြဲစိလုိက္တာေပါ႔။ 

ဒါမ်ဳိးလက္လြတ္ခံလို႔ မျဖစ္ဘူးေလ။ သူေလးဟာ အခုအိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ မိန္းမျဖစ္ေနေပါ႔။ ဒီေတာ႔မွ သူ႔ကို ျပန္ေမးရတယ္။ မိန္းမ မင္းငါေပးတဲ႔ ရည္းစားစာကို ဘယ္လိုနားလည္တုန္းလို႔။

ေယာက်ၤားက မိန္းမကို လူလစ္တုန္းလာေပးမွေတာ႔ ရည္းစားစာဆိုတာ သိတာေပါ႔ အကိုရယ္၊ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးဖတ္ၾကည့္မေနပါဘူး၊ က်မၾကိဳက္ေတာ႔ အေျဖျပန္ေပးလိုက္တာပဲေလ မဟုတ္လို႔ ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္လည္း က်မက စာမွမတတ္ဘဲ အကိုရဲ႕တဲ႔။ အင္းေလ စာတစ္ပုဒ္ကို မဖတ္ဘဲ အဓိပၸါယ္ေကာက္ႏိုင္တဲ႔ မဒမ္ေအာင္မ်ဳိး အိုင္က်ဴဟာ ဘယ္နိမ္႔လိမ္႔မတုန္း။ ဒါေၾကာင္႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္႔လို စာဖတ္အားေကာင္းတဲ႔ ေကာင္ရဲ႕မိန္းမျဖစ္လာတာေပါ႔။

ဒီေတာ႔ ေျပာခ်င္တာက စာဖတ္ၾကပါဗ်ာ။ သေဘာေပါက္ေစခ်င္တာက အျပင္မွာ မိသားစုတစ္ခုရဲ႕ အဓိကက်တဲ႔ အလုပ္ေတြကို လုပ္ေနရလို႔ ပင္ပန္းမႈေတြကို တစ္ခဏတာ အပန္းေျဖတဲ႔အေနနဲ႔ ေဖ႔ဘြတ္ေပၚမွာ ေလွ်ာက္ေပါျပေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေပါေတာေတာ မထင္ၾကပါနဲ႔။ တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ စာသိပ္ဖတ္သူပါ။ တစ္ေန႔ကို စာဖတ္ခ်ိန္ ငါးနာရီေလာက္ရွိပါတယ္။ စာအုပ္ ေလးငါးအုပ္ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ေတြခ်ည္း စာလံုးေပါင္း ဖတ္ေနရံုနဲ႔ ငါးနာရီၾကာသလားကြာလို႔ ခင္ဗ်ားက ေစာဒကတက္မလို႔လား။ အဲဒါပဲေလ။ ခင္ဗ်ားမွ မသိတာ။ ကၽြန္ေတာ္စာဖတ္တယ္ဆိုတာ ကေလးထိန္း အႏွီးေလွ်ာ္ရင္း ဖတ္ရတာဗ်။ မိန္းမက အလုပ္သြားေတာ႔ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္က ကေလးထိန္း အႏွီးေလွ်ာ္ရတယ္ေလ။ 

မရယ္ပါနဲ႔ မိတ္ေဆြ။ ပုခက္လႊဲတဲ႔လက္ဟာ ကမာၻၾကီးကို ကိုင္လႈပ္ႏိုင္တယ္လို႔ စာအုပ္ထဲမွာ ပါတယ္မဟုတ္လား။ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ဆိုးလာရင္ အကုန္ကိုင္လႈပ္ပစ္မိလိမ္႔မယ္။

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

၁၄၊၀၆၊၂၀၁၅

တစ္ေသာင္းတန္

တစ္ေလာက သမၼတၾကီးက အရက္အစား ႏြားႏို႔ေသာက္ဖို႔ ေျပာသည္။ အရက္သည္ ျပည္သူ႔ အပန္းေျဖ ပစၥည္းျဖစ္၍ ႏြားႏို႔သည္ ဇိမ္ခံ ပစၥည္းမွ်သာ ျဖစ္ေၾကာင္း သူမသိ၍သာ ျဖစ္သည္။ အခု ဒုသမၼတက တစ္ရက္ ဝင္ေငြႏွစ္ေထာင္ ရွိလွ်င္ စားဝတ္ေနေရး ေျပလည္စြာ ေနႏိုင္ျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း ျမြက္သည္ၾကားရသည္။ သူသည္ ေဈးျခင္းေတာင္းကိုင္ ျပီး ေဈးဝယ္ဖူးသူ မဟုတ္သလို၊ ဆန္ေဈးတက္တာကိုလည္း ဂရုထားစရာ မလိုေသာ လူမ်ဳိး ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔သာ ဤသို႔ အလြဲလြဲ အမွားမွား၊ ပ်က္ေခ်ာ္ေသာ စကားကို ဆိုမိတာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သူတို႔ကို အျပစ္ဆိုလိုေသာ ေၾကာင္႔ ယခုလို ေျပာသည္ မဟုတ္ရပါ။

ျမန္ျပည္သမုဒၵရာတြင္ ဆင္းရဲတြင္း ေခ်ာက္ကမ္းပါးက နက္လွသည္ျဖစ္ရာ ေတာ္ရံု အေပၚကလူမ်ား ေအာက္ကို မည္သို႔မွ် ေထာက္၍ မမီႏိုင္ေပ။ အေပၚဆံုးႏွင္႔ ေအာက္ဆံုးအလြာၾကားမွာ လက္လွမ္း မမီတာေတြ မ်ားလွသည္။ ထိုသို႔ မမီၾကသူမ်ားတြင္ ထိုထို လူတန္းစားမ်ား အျပင္ ေနာက္လူတန္းစား တစ္မ်ဳိး၏ မမီျခင္းလည္း ရွိေပေသးသည္။

. . . . . . x . . . . . x . . . . . .

သူ႔နာမည္ကား စိုးၾကီးမည္၏။

သူတို႔ အေမမ်ား ေမြးပဲ ေမြးႏိုင္ပေလ။ ဆယ္႔သံုးေယာက္ေတာင္မွဆိုပဲ။ သို႔ေသာ္ 'သီးမွည့္ တဝင္းဝင္း၊ သီးကင္း တစ္ျဖဳတ္ျဖဳတ္' ဆိုတာလို ငယ္ငယ္ကတည္းက တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြကုန္ၾကျပီး ေလးေယာက္သာ အဖတ္တင္သည္။ ေယာက်ၤားေလး သံုးေယာက္ႏွင္႔ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ထိုအထဲ တစ္ေယာက္သာ က်ပ္ျပည့္သည္။ မိန္းကေလး ျဖစ္သည္။ ျပီးခဲ႔ေသာႏွစ္က အငယ္ဆံုး ေယာက်ၤားေလး ဆံုးသည္။ ရြာထဲ ကေတာ႔ သူေသတာကို စိတ္မေကာင္းသည့္ ၾကားမွပင္ ဝဋ္ကၽြတ္တာပဲဟု ေျပာကာ ဝမ္းေျမာက္ၾကေသးသည္ ဆို၏။

က်န္ႏွစ္ေယာက္ကား စိုးၾကီး ႏွင္႔ မ်ဳိးၾကီး ျဖစ္သည္။ တစ္ေယာက္မွ စာမတတ္။ က်ပ္မွ မျပည့္ေတာ႔ ဘယ္စာတတ္မတုန္း လို႔ ေျပာစရာ ရွိေသာ္လည္း၊ က်ပ္ျပည့္ေသာ သူတို႔ႏွမလည္း စာမတတ္သလို သူတို႔ ေမာင္ႏွမတေတြ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေက်ာင္းဆိုသဟာကို မသိ။ ႏွမက အိမ္ေထာင္သည္။ ထိုအိမ္မွာပင္ သူတို႔ညီအစ္ကို ကပ္ရပ္ေနသည္။ အငယ္ေကာင္ မ်ဳိးၾကီး က အရက္ၾကိဳက္သည္။ အရက္တိုက္မည္ဆိုလွ်င္ ဘာခိုင္းခိုင္း ဖင္ေပါ႔သည္။ စိုးၾကီးက မေသာက္။ သို႔ေသာ္ သူကိုလည္း ပဲေပး၊ ႏွမ္းေပ၊ ႏွစ္ရာေပး၊ သံုးရာေပးႏွင္႔ တစ္ရြာလံုးကခုိင္း ၾကသည္ပင္။

ကိုင္းထဲမွာ ပဲေကာက္လိုက္လို႔ သူမ်ားေတြ တစ္မြန္းတည့္ ရွစ္ရာ ရလွ်င္၊ စိုးၾကီးကို ငါးရာေလာက္ႏွင္႔ ေပးကာခိုင္းႏိုင္သည္။ ဤသို႔ ခုိင္းေသာေၾကာင္႔ အခင္းရွင္ကို မတရား ေခါင္းပံု ျဖတ္သည္ မထင္သင္႔။ စိုးၾကီးက က်ပ္မျပည့္ ဟူသည့္ အတိုင္း ရံခါ သူ႔ ဗီဇကို ျပတတ္သည္။ ပူလြန္းလွ်င္လည္း သူေရာဂါက ေဖာက္တတ္သည္။ တစ္ခါက ပဲသီးေကာက္ရမည့္ အစား ပဲပင္ေတြ ႏႈတ္ပစ္ဖူးသည္ဆို၏။ ေနာက္ သူ႔ကို လူေတြ ဝိုင္းစၾကလွ်င္လည္း မေကာက္ပဲ ျပန္သြား တတ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ အခင္းရွင္ေတြမွာ သူ႔ကို ေခၚသာ ခိုင္းရသည္၊ အိမ္ျဖည့္ သေဘာမ်ဳိးသာ။ ယံုၾကည္၍ေတာ႔မရ။

မ်ဳိးၾကီးက အရက္ၾကိဳက္ သေလာက္၊ စိုးၾကီးကမူ သူ႔ကို မိန္းမ ေပးစားမည္ ေျပာလွ်င္ ေတာ္ေတာ္သေဘာက်သည္။ အပ်ဳိရြယ္ရြယ္ ရွိေသာ မည္သည့္ အိမ္မဆို၊ ဘာခိုင္းခိုင္း ဖင္ေပါ႔စြာ လုပ္ေပးတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကိုေတြ႔ေတာ႔ ေရထမ္းတံပိုး တစ္ခုႏွင္႔ တစ္ေနကုန္ ေရထမ္းေနတာသာ ေတြ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ ေတြ႔ေတာ႔ ကိုစိုးၾကီး အသက္က ငါးဆယ္ေက်ာ္ျပီဟု သိရသည္။ သူေျပာ၍ သိသည္မဟုတ္။ သူႏွင္႔ရြယ္တူ ရြာသားမ်ားက သူ႔အသက္ကို မွန္းျပီး ေျပာၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ကိုစိုးၾကီးသည္ မိမိ အသက္ကိုမွ် သိသူ မဟုတ္ပါ။

ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေဆးရံုကဆရာ ဟု ရြာခံေတြက မိတ္ဆက္သည့္သေဘာ ေျပာျပေတာ႔၊ သူေခါင္းက ဘုၾကီးကို ျပရွာသည္။ ကုေပးဖို႔လည္း ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေဆးကုသည့္လူ မဟုတ္ေၾကာင္း ကိုစိုးၾကီးကို ေျပာ၍ နားလည္မည္လည္း မဟုတ္။ သူသည္ စကားကိုမွ် ေလးလံုးကြဲသူ မဟုတ္ပါ။

သူ႔ကိုခိုင္းလွ်င္ အနည္းဆံုး တစ္ခုခုေတာ႔ ေပးမွ ကိုစိုးၾကီးက ေက်နပ္သည္။ နည္းသည္ မ်ားသည္ေတာ႔ သိပ္ေစာဒက မတက္။ သို႔ေသာ္ ပိုက္ဆံ တန္ဖိုးကိုေတာ႔ သိတတ္သည္။ တစ္ေထာင္တန္ႏွင္႔ လဘက္ရည္ ေသာက္လွ်င္ အအမ္းေတာ႔ ျပန္ေတာင္း ဖို႔ သိတတ္သည္။

ရြာမွာ ၾကက္ခ်က္ခ်င္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုစိုးၾကီးကို ခိုင္းသည္။ ဟိုဘက္ ကၽြန္းက ဖရဲသီးစားခ်င္လွ်င္လည္း ေနပူက်ဲက်ဲ သြားဝယ္ေပး တတ္သည္။ တစ္ခါတရံလည္း ညည ငွက္ကေလးဘာေလး ရိုက္ယူလာတတ္သည္။ သူမ်ားေတြက 'မင္း ဆရာေလးဆီကက် ပိုက္ဆံ မေတာင္းဘူး' ဝိုင္းစလွ်င္ 'သူက ဧည့္သည္ေလ' ဟု ျပံဳးျဖီးျဖီး အပိုးမသတ္ေသာ မ်က္ႏွာျဖင္႔ ေျဖေလ႔ ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း မေပးျဖစ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္မွ သူအံ႔ဩသြားေအာင္ မ်ားမ်ားေလး ေပးမည္ဟု ရည္မွန္းထားေသာ ေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။ ဒါကို မသိေသာ္လည္း ကိုစိုးၾကီးကေတာ႔ မျငီးမျငဴ လုပ္ေပးရွာပါသည္။ သို႔ေသာ္ ပိုက္ဆံေတာ႔ လိုခ်င္ဟန္ရွိသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မည့္ေန႔က တည္းအိမ္မွာ တရစ္ဝဲဝဲ လုပ္ေနသည့္ ကိုစိုးၾကီးကို ေခၚျပီး တစ္ေသာင္းတန္ အသစ္ကေလး တစ္ရြက္ ထုတ္ေပးလိုက္သည္။ သူအံ႔ဩကာ ဝမ္းသာလာမည့္ မ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ေပးေသာ ပိုက္ဆံကို သူမယူပါ။

"ယူေလ ကိုစိုးၾကီး"

သူက မဝံ႔ မရဲႏွင္႔ တစ္ခုခုကိုသာ ေျပာခ်င္ေနဟန္ ရွိသည္။

"ဘာလို႔ မယူတာတုန္း"

ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ေမးလိုက္သည္။

"ပိုက္ဆံပဲေပးပါ"

"ဟ ဒါပိုက္ဆံေလဗ်ာ"

ေဘးလူေတြလည္း ဝိုင္းရယ္ၾကသည္။ ကိုစိုးၾကီးက မရယ္ပါ။ လူေတြ ဝိုင္းရယ္ခံရ ျခင္းသည္ သူ႔အတြက္ ရိုးေနျပီး ျဖစ္သည္။

"ပိုက္ဆံ ပဲေပး"

သူဒါပဲ ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ လက္ထဲက ပိုက္ဆံကို သူမယူ။

ေနာက္ေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္သြားသည္။ သူသည္ တစ္သက္ႏွင္႔တစ္ကိုယ္ တစ္ေသာင္းတန္ကို ျမင္ဖူးသူမဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္႔လက္ထဲက တစ္ေသာင္းတန္ကို ေငြမမွတ္။ သူ႔ကို သူမ်ားေတြလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာင္ေနာက္ကာ တခုခုကို ေပးသည္ အထင္ရွိသြားဟန္ရွိသည္။ မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္း။

ေနာက္ကၽြန္ေတာ္ ေထာင္တန္ ဆယ္ရြက္ႏွင္႔ လဲလွယ္ေပးလိုက္သည္။

ပိုက္ဆံမ်ားကို အျမီးျပန္ ေခါင္းျပန္ စီကာ စဥ္ကာ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ လုယူလိုက္မွာ စိုးသည့္အလား၊ ေသခ်ာ ခါးပံုစထဲ လိပ္သြင္းရင္းက ကၽြန္ေတာ္႔ကိုပင္ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ သူ႔အိမ္ဘက္သို႔ ေျပးေလသည္။

ဤသို႔၊ ထိုသို႔ အႏွီသို႔ စိုးၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္က အမတ္မင္းမ်ား အေပ်ာ္ေသာက္သည္ ဆိုေသာ အရက္သည္ သိန္းေလးဆယ္ေက်ာ္ တန္သည္ဟူေသာ ၾကာဖူးနားဝကို ေဖာက္သည္ခ်လွ်င္ လက္ခံပါမည္ေလာ။

သိန္းဆယ္ဂဏန္းခ်ီေသာ လက္ပတ္ နာရီရွိပါသည္ဟု ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ကို အရူးလို႔ထင္မည္လား မေျပာတတ္။

မမီတာေတာ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိသည္။ ႏြားႏို႔သမား ႏွင္႔ ႏွစ္ေထာင္တန္ လူသားတို႔ မမီတာက တစ္မ်ဳိး၊ စိုးၾကီး မ်ဳိးၾကီး တို႔ ညီအစ္ကို တေတြ မမီတာက တစ္မ်ဳိး၊ ဘယ္တစ္မ်ဳိးသည္ ေကာင္းပါသနည္း။ သို႔မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို ဟိုမေရာက္ သည္မေရာက္ႏွင္႔ ေအာက္ကိုၾကည့္ျပီး သနားသလိုလို၊ အထက္ကို ေမွ်ာ္ျပီး သြားရည္က်သလိုလို ျဖစ္ေနၾကေသာ လူတန္းစား တစ္မ်ဳိး၏ မီခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေသာ ယက္ကန္၊ ယက္ကန္ အျဖစ္သည္ေကာ ေကာင္းပါ၏ ေလာ။ ဤသို႔၊ ထို႔သို႔၊ အႏို႔သို႔ သာလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဉာဏ္မီသေလာက္ အေတြး ေထာက္မိ ပါေတာ႔သည္။

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

၂၂/၀၅/၂၀၁၄

ၾကာသပေတး

ည ၀၉:၅၀

အႆဒကိုရွာေဖြျခင္း

"မင္း အဲဒီ သဲတင္တဲ႔ ေမာ္ေတာ္ေတြေပၚမွာ သြားလုပ္မလား။ တစ္ေန႔ (၇၀၀) ေလာက္ရမွာ။ နားတဲ႔ရက္မွာ သြားလုပ္ေလ၊ ငါေျပာေပးမယ္"

ကိုၾကီး မ်က္ႏွာကို တစ္လွည့္၊ ဧရာဝတီျမစ္ထဲက သဲစုပ္ေမာ္ေတာ္မ်ားကို တစ္လွည့္ ၾကည့္ရင္းက ကၽြန္ေတာ္ေတြေဝေနပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ပိုက္ဆံ မရွိပါ။ သို႔ေသာ္ သည္ရပ္ကြက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ထိုသို႔ အလုပ္ၾကမ္းသမားမ်ားႏွင္႔ အတူလုပ္ရမွာကို ရွက္ေနသည္။

"ကၽြန္ေတာ္ မလုပ္ခ်င္ဘူး ကိုၾကီး"

မ်က္ႏွာေအာက္ခ်ရင္းက ကၽြန္ေတာ္ကိုၾကီးကို ျငင္းမိသည္။

"မင္း မႏၲေလးကို လာတာ ဘာလုပ္ဖို႔တုန္း၊ အေပ်ာ္လား၊ ငါဆို အရင္က ေက်ာက္သယ္တဲ႔ ကားၾကီးေတြနဲ႔ လိုက္ျပီး အလုပ္လုပ္ခဲ႔ရတာ၊ မင္းက ဘာရွက္ေနတာတုန္း၊ ….."

ကိုၾကီးစကားေတြထက္ ကိုၾကီးမ်က္ႏွာက အထင္ေသးရိပ္ေတြက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ပိုျပီး အေနခက္ေစသည္။ လုပ္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္ရ အေကာင္းသား ဟု ကၽြန္ေတာ္ေတြးလိုက္ျပီး ကိုၾကီးကို ျပန္ေမာ္႔ၾကည့္လိုက္စဥ္မွာပင္

"မင္း အေမက ငါ႔ကို အပ္ထားတာ၊ ငါလည္း မင္းကို အဲလို အႏၲရယ္မ်ားတဲ႔ အလုပ္မ်ဳိးကို မခိုင္းပါဘူး။ မင္းစိတ္ကို စမ္းၾကည့္တာပါ"

ထို႔ေနာက္ ကိုၾကီးကၽြန္ေတာ္႔ကို ဘာမွ မေျပာေတာ႔။ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ အိမ္ဘက္ကို လမ္းေလ်ာက္ျပန္ခဲ႔ ၾကသည္။

ကိုၾကီးက ကၽြန္ေတာ္႔ အေမ၏ ေမာင္ဝမ္းကြဲျဖစ္ ၍ အမွန္မွာ ဦးေလးေတာ္သည္ ျဖစ္ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကုိ ကိုၾကီးလို႔သာ ေခၚပါသည္။ ထိုစဥ္က သူသည္ မႏၲေလးမွာ အိမ္ေထာင္က်ျပီး မန္းစည္ပင္၏ 'အေဆာက္အဦး ႏွင္႔ ကုန္ရံု ဌာန' ေအာက္မွ 'က်ဴး' ဟု အမ်ားေခၚေသာ က်ဴးေက်ာ္ခြန္ေကာက္ေသာ အရာရွိေလးအျဖစ္ ႏွင္႔ အဆင္ေျပေနစ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ဆယ္တန္းျပီးစ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အေမက ကိုၾကီးႏွင္႔တိုင္ပင္ျပီး မန္းစည္ပင္တြင္ အလုပ္တစ္ေနရာ ရေရးအတြက္ ထြန္းလွဂိုေဒါင္ဝင္းတြင္ ေန႔စားအလုပ္သမား အျဖစ္ သြင္းေပးလိုက္သည္။ ေနေတာ႔ ကိုၾကီးအိမ္ရွိရာ (ယခင္) စိန္ပန္းက ေနပူရြာမွာေနသည္။ ေန႔စဥ္ စက္ဘီးျဖင္႔ က်ဳံးေတာင္ဘက္တြင္ ရွိေသာ ထြန္းလွ ဂိုေဒါင္ဝင္းကို သြားရသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ဘဝ၏ အခက္ခဲ ဆံုးေသာ ကာလမ်ား ျဖစ္သည္။

အေမက ေယာက်ာၤးဆိုတာ 'တံုးဆိုတိုက္ က်ားဆိုကိုက္' ေလာကဓံကို ခံႏိုင္ရမည္ဟူေသာ သေဘာမ်ဳိးရွိသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ရကား 'ကိုယ္႔ထူး ကိုယ္ခၽြန္' သမား ကိုၾကီးႏွင္႔ ပလဲနံပ သင္႔ကာ ေက်ာင္းစရိတ္ေတြေထာင္း၍ အိမ္၏ စီးပြားေရးလည္း ေျခကုန္လက္ပမ္း က်ကာစ ျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္မွာ ေက်ာင္းသားဘဝ လက္ေၾကာမတင္းခဲ႔ေလသမွ် စည္ပင္မွာ ေအာင္ေျခသိမ္း အကုန္လုပ္ရေတာ႔သည္။

အလုပ္ဝင္သည့္ေန႔မွစ၍ ေျမာင္းဆယ္ရသည္။ လမ္းေဘး အခြန္မေဆာင္ ဆိုင္းဘုတ္မ်ား လိုက္ျဖဳတ္ရသည္။ တခါတရံ ထမင္းကို လမ္းေဘးမွာပင္ ပုဆိုးခင္းျပီးစားရသည္။ လူျမင္လွ်င္ ရွက္ေသာေၾကာင္႔ ရဲရဲ မၾကည့္ဝံ႔။ ေနာက္ေတာ႔ ကိုယ္လို ဘဝတူေတြ ၾကားမွာ ေနသားက်လာသည္။ ဒါကိုပင္ ကၽြန္ေတာ္ေနေသာ ေနပူရြာမွာ စည္ပင္ရံုးႏွင္႔ အလွမ္းကြာေသာေၾကာင္႔ အရပ္ထဲမွာ အရာရွိေလး၏ ညီအျဖစ္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို နည္းနည္း ေခါင္းေမာ႔ခ်င္တတ္ေသးေသာ ကၽြန္ေတာ္က အခုလို ရံုးအားရက္မ်ဳိးတြင္ ကိုၾကီးက သဲေမာ္ေတာ္ေပၚ အလုပ္လုပ္ရန္ေျပာ ေသာအခါ ရွက္၍ ေခါင္းခါမိသည္။

သို႔ေသာ္ ကိုၾကီးက အထင္ေသးစကားျဖင္႔ ရႈံ႕ခ်သည္ကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မခံလိုပါ။ ေနာက္ဆို ကိုၾကီး ဘာခိုင္းခိုင္း လုပ္ပစ္မည္ဟုပင္ သႏိၲ႒ာန္ ခ်မိပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အေဖ႔လို လက္ေၾကာမတင္း ဟု အေျပာခံရမည္ကို ကၽြန္ေတာ္ မခံလို။ မိမိကို အေျပာမခံလို၍ထက္ အေဖ႔ကို သူမ်ား အျပစ္ေျပာသည္ကို ကၽြန္ေတာ္မခံႏိုင္ ေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။

ထို႔ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္သည္ "မိန္းမလိုခ်င္ စည္ပင္ဝင္၊ ရရာစြဲမလား 'စိမ္းလန္း' (သစ္ပင္စိုက္ေသာ ဌာန) သြား၊ မရတဲ႔ အဆံုး ဘကုန္း သံုး (ဘ/၃ - မႏၲေလး ျမိဳ႕သစ္၏ အေပ်ာ္မယ္မ်ား စံျမန္းရာ ရပ္ကြက္) " ဟု ေၾကြးေၾကာ္ၾကသည့္ သာမန္လူမ်ား ႏွာေခါင္းရံႈ႕ၾကေသာ စရိုက္ၾကမ္းၾကမ္း မန္းစည္ပင္ ေန႔စားလုပ္သားေတြ ၾကားမွာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အထာက်ေအာင္ ေနတတ္လာခဲ႔သည္။

"မင္းကို ေတာထဲမွာ က်ားလိုက္တယ္ ဆိုပါေတာ႔ကြာ၊ အားကုန္သံုးျပီးေတာ႔ လြတ္ေအာင္ေျပးေဟ႔၊ မလြတ္ရင္ေတာ႔ မင္းေသမွာပဲ။ လြတ္ခဲ႔ရင္ေတာ႔ ရြာျပန္ေရာက္တဲ႔ အခါ ေတာထဲမွာ က်ားအလိုက္ခံရတဲ႔ အေၾကာင္းကို ရယ္ပြဲဖြဲ႔ ေျပာေနႏိုင္မွာပဲ" ဟု ကိုၾကီးက ကၽြန္ေတာ္႔ကို စိတ္ဓါတ္မက်ရန္ အားေပးသည္လားမသိ ေသာ အဆိုပါ စကား ျဖင္႔ ႏွစ္သိမ္႔ဖူးပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ ယခု ဤစာကို ေရးေနျခင္းသည္ က်ားလိုက္ခံခဲ႔ရေသာ အေၾကာင္းကို ျပန္ေျပာျပေနသည္ႏွင္႔ အနည္းငယ္ဆင္ဆင္ တူပါသည္။ လက္ရွိ ကၽြန္ေတာ္႔ဘဝ အေျခအေနသည္ အင္မတန္ သာယာေနသည္ မဟုတ္ေသာ္ျငား၊ 'လူရိုေသ၊ ရွင္ေလးစား' ဘဝတစ္ခု တြင္ ေနေနႏိုင္ျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္မႏွစ္ျမိဳ႕ေသာ၊ က်ားႏွင္႔တူေသာ အတိတ္ကဘဝ၏ ဖမ္းစားမႈေအာက္မွ ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင္႔ ေျခကုန္သုတ္ခဲ႕မိေသာေၾကာင္႔ ဟု ဆိုႏိုင္ေကာင္းရာပါသည္။ ေျမာင္းထဲမွ ဘဝကို လမ္းေပၚေရာက္ေအာင္ ၾကံဳးတက္ခဲ႔ရသည္ကိုသာ ေျပာလိုရင္းျဖစ္၍ ကၽြန္ေတာ္႔ကို လက္ရွိအေျခအေန အေပၚ မာနတက္ျပီး ဝါ၍ဆိုသည္ လည္း မထင္ေစလိုပါ။

ကိုၾကီးသည္ ယခုေသာ္ မန္းစည္ပင္မွာ အေတာ္ၾကီးေသာ ရာထူးတစ္ခုကို ထမ္းေဆာင္ေနျပီျဖစ္သည္။ သူက ကိုယ္႔ထူးကိုယ္ခၽြန္သမား လူေတာ္ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ လူေတာ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားသည္ မဟုတ္ေသာ္ျငား လူညံ့တစ္ေယာက္အျဖစ္ အႏွိမ္မခံရေအာင္ေတာ႔ သတိထားျဖစ္သည္။ ပင္ကိုယ္ဗီဇအားျဖင္႔ ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္သည္ လူေတာ္တစ္ေယာက္ မဟုတ္မွန္း ကိုယ္႔ဟာကိုယ္လည္း ရိပ္မိတတ္ခဲ႔ပါသည္။

တစ္ခါတရံ ေလာကဓံကို လက္ေျမာက္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္လာေသာ အခါ အေမသည္ အျပံဳးႏွင္႔ ဆီးၾကိဳတတ္ေသာ္ျငား၊ အလုပ္လက္မဲ႔ အျဖစ္ အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ၾကာရွည္ မေနေစပါ။ အေမ႔ဝါဒက 'အလုပ္မလုပ္ေသာ ေယာက်ၤားသည္ လူညြန္႔တံုးေသာ' ဟူ၏။ ထို႔ေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အလုပ္မ်ဳိး စံုခဲ႔ရသည္။ အခက္ခဲဆံုးေန႔မ်ားကို ယခုေန ျပန္သံုးသပ္မိေသာ အခါ မိမိ မေတြ႔ၾကံဳဖူးေသာ အေျခအေနတစ္ခု၊ အလုပ္တစ္မ်ဳိးတြင္ ေနသားက်ရန္ၾကိဳးစားရစဥ္မ်ား၌ အစဦးရက္မ်ားသည္ ပို၍ ခက္ခဲတတ္သည္ကို မွတ္မိသည္။

စည္ပင္ဝင္စက အစဆံုးရက္မွာ ေျမာင္းဆယ္ ရေတာ႔ လူမွာ ရွက္လြန္း၍ ေခါင္းမေဖာ္ဝံ႔သလို၊ ရြံလွ၍ အံလိုက္ရသည္မွာလည္း လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားအၾကား 'ေက်ာင္းသား ကေတာ႔ကြာ' ဟုဆိုကာ ရယ္စရာ ျဖစ္ခဲ႔ရသည္။

တစ္ခုေသာ ေႏြေနပူပူမွာ ကၽြန္ေတာ္သည္ လက္တြန္းလွည္းေလးႏွင္႔ ကက္ဆက္ဖြင္႔လွ်က္ ေရခဲေခ်ာင္းသည္လည္း ျဖစ္ခဲ႔ဖူးသည္။ ပထမဆံုးရက္မွာ တြန္းလွည္းႏွင္႔ အိမ္ကထြက္ေတာ႔ ရွက္လိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။ ေနာက္ေတာ႔ အျမတ္ေငြေတြကို ကိုယ္တိုင္ေရတြက္ရင္းက ေပ်ာ္သလိုလို ေနသားက်လာသည္။

ေနာက္ဘဝ တဆစ္ခ်ဳိးမွာ အျဖဴ အစိမ္းဝတ္လွ်က္ အေထြေထြလုပ္သား ရာထူးေလးျဖင္႔ ေတာရြာတစ္ရြာမွာ ေက်ာင္းဆရာ ဘဝျဖင္႔လည္း ေနခဲ႔ဖူးသည္။ 'ေက်ာင္းဆရာ လာပေဟ႔' ဆိုကာ ကားခေတာ႔ တစ္ဝက္ေၾကးပဲ ရေတာ႔မယ္ဆိုသည့္ အဓိပၸါယ္ျဖင္႔ ျပံဳးစိစိၾကည့္ၾကေသာ စပါယ္ယာမ်ားကို စိုးရြံ႕စြာ အေနခက္ခဲ႔သည္မ်ားမွာလည္း အစဦးေန႔ရက္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။ တကယ္ေတာ႔ ထိုသို႔ ခံရသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္၊ အျဖဴအစိမ္းဝတ္ ေက်ာင္းဆရာတိုင္း ပင္ျဖစ္သည္။ အေျပာမခံလိုလွ်င္ အျဖဴအစိမ္းကို အိတ္ထဲထည့္ျပီး ရိုးရိုးအဝတ္ျဖင္႔ ကားခ အျပည့္ေပးစီးလိုက္ရံုသာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ပိုက္ဆံက အေရးၾကီးသည္ ဆိုေတာ႔ သူလိုကိုယ္လို ေက်ာင္းဆရာေတြ ၾကားမွာ ေနသားက်စြာ ျဖတ္သန္းတတ္လာခဲ႔သည္။

တခ်ဳိ႕အရာမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ မျဖစ္မေန ေက်ာ္ျဖတ္ရေလသည္။ ဓါတ္ခြဲခန္းတြင္ သင္တန္းတက္စက အနံ႔ဆိုးလြန္း၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ အေဆာင္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ထမင္းမစားႏိုင္။ ယခုေသာ္ တခါတရံ အလုပ္ထဲမွာပင္ ေန႔လည္စာ စားသည္။ ေဆာင္းတြင္းတြင္ ေရခ်ဳိးလွ်င္ ပထမဆံုး တစ္ခြက္၊ ႏွစ္ခြက္သာ ေအး၍ ခ်ဳိးေနရင္းက ေနာက္ခြက္မ်ားတြင္ မေအးေတာ႔။ သို႔ေသာ္ အေအးမခံလို၍ ထိုေအးေသာ ပထမ တစ္ခြက္ႏွစ္ခြက္ကို သြန္ျပီး ခ်ဳိး၍ မျဖစ္။ ထိုေအးေသာ ေရခြက္မ်ားကို ခ်ဳိးျပီးမွ ေနာက္ခြက္မ်ားတြင္ ခံႏိုင္ရည္ရွိသည္။ ထိုသို႔ မေက်ာ္ျဖတ္ခ်င္၍ ေရမခ်ဳိးဘဲ ေနလွ်င္လည္း တစ္ေနကုန္ ျငီးစီစီႏွင္႔ ႏွစ္ပါးသြားရမည္သာ ျဖစ္သည္။

လက္ရွိထက္ ေကာင္းမြန္ေသာ အေျခအေနတစ္ခုကို ျမင္သည္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ရဲဝံ႔စြာ ေျပာင္းရဲဖို႔ သာလိုပါသည္။ ေျပာင္းလိုက္ေသာ အေျခအေနတစ္ခုတြင္ အစဦးေန႔ရက္မ်ား၏ စိန္ေခၚမႈကို မလြဲမေသြ ေက်ာ္ျဖတ္ရမည္ျဖစ္ျပီး၊ ထို႔ေနာက္တြင္ လူသည္ ထိုပစၥကၡ အေျခအေနမွ 'အႆာဒ' ေခၚ ေမြ႔ေလွ်ာ္ဖြယ္ကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိလာျပီး၊ ဘဝတြင္ ေနေပ်ာ္ဖြယ္ျဖစ္လာမည္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအတြက္ မိမိက ဘာမွ ေၾကာင္႔ၾက စိုက္ရန္မလို။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆိုေသာ္ သတၱဝါ၏ သေဘာမွာ 'နိကႏၲိ' ေခၚ ဘဝကို တပ္မက္ေသာစိတ္ က ေမြးရာပါ ပါျပီးျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ပင္။ လိုအပ္လွ်င္ သို႔မဟုတ္ ပိုေကာင္းမည္ ထင္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ေျပာင္းရဲဖို႔သာလိုပါသည္။

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

၁၈/၀၅/၂၀၁၄

တနဂၤေႏြ

ေရႊေက်ာင္းေျပာင္ေျပာင္

သူ႔အလုပ္ကို ေမးတိုင္း ဓါတ္ခြဲမွဴးလို႔ ရင္ေလးတေကာ႔ေကာ႔ ေျဖခဲ႔ဖူးေသာ အျဖစ္ကို သတိရေသးေတာ႔သည္။ ဟုတ္သည္။ အနည္းဆံုးေတာ႔ သူသည္ ဓါတ္ခြဲမွဴး ျဖစ္ေနေသးသည္။ ဒါသည္ပင္ သူ႔ကိုယ္သူ ေက်နပ္ေစေသာ ႏွစ္သိမ္႔ေတြးေလး ျဖစ္သည္။ သူက ဓါတ္ခြဲမွဴး ဆိုေတာ႔ ေအးၾကည္က ဓါတ္ခြဲမွဴးကေတာ္ေပါ႔။ ဒီလိုေတြးမွပဲ သူ႔မိန္းမသည္ ကေတာ္စာရင္း ဝင္ေနေသးေတာ႔သည္။ သူသည္ သူ႔အေတြးႏွင္႔သူ ျပံဳးမိသည္။

ေအးၾကည္ကေတာ႔ အိမ္မွာ သိပ္ျပံဳးႏိုင္မည္မဟုတ္ပါ။ ဒီေန႔ သမီးေလး သိပ္ေနမေကာင္း ေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။ ေနမေကာင္းလွ်င္ သမီးေလးက အင္မတန္ 'အီ' သည္။ သူတို႔ အသက္အရြယ္ႏွင္႔ ဒီသမီးေလးကို ခက္ခက္ခဲခဲ ေမြးထားခဲ႔ရေသာ ေၾကာင္႔ ေအးၾကည္က သမီးကို အလြန္သည္း သည္။ သူနဲ႔ ေအးၾကည္ က အိမ္ေထာင္ျပဳ ေနာက္က်ခဲ႔တာ ေတာ႔ မဟုတ္။ မွတ္မွတ္ရရ သူတို႔ အိမ္ေထာင္သက္ သည္ သူ႔ လုပ္သက္ႏွင္႔ အတူတူ နီးပါးျဖစ္သည္။ သူအလုပ္ စဝင္ေသာႏွစ္မွာ ေအးၾကည္ ႏွင္႔ အိမ္ေထာင္က်သည္။

ေငြေၾကးေလး အဆင္ေျပႏိုး ျဖင္႔ ေစာင္႔ရင္းက ကေလးယူဖို႔ ေနာက္က်ခဲ႔ရသည္။ သူ႔မွာရွိသည့္ တက္ၾကြမႈေတြ၊ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြ သာေျပာင္းသြားသည္။ သူသည္ ဒီ တီဘီ႒ာနမွ မေျပာင္းရေသး။ သူသည္ တီဘီ႒ာနမွ ေျပာင္းလိုသည္။ အထူးသျဖင္႔ သမီးေလးေၾကာင္႔ ပို၍ ေျပာင္းခ်င္မိသည္။ အခုလို သမီးေလး ေနမေကာင္းျဖစ္ကာ ေခ်ာင္းဆိုးတိုင္း တီဘီမ်ားလား ဆိုသည့္ အေတြးက သူ႔ကို ႏွိပ္စက္လွသည္။ သူတို႔ တီဘီ႒ာနမွာ၊ ဓါတ္ခြဲမွဴးဆိုတာက ဘာမွ အကာအကြယ္မရွိ၊ အလုပ္လုပ္ၾကရသည္။ အခ်ိန္မေရြး ကူးသြားႏိုင္သည္။ ကိုယ္တိုင္ အတြက္ေရာ၊ သမီးေလးအတြက္ သာမက၊ ေအးၾကည္ ကိုလည္း တီဘီျဖစ္မွာ စိုးမိသည္။ လူနာေတြက စည္းကမ္းမရွိ။ ေခ်ာင္းဆိုးလွ်င္ အကာကြယ္မဲ႔ ျဖစ္ကတတ္ဆန္း ဆိုးတတ္သည္။ ဓါတ္ခြဲခန္းမွာက ႏွာေခါင္းစည္းေလးက အစ ကိုယ္တိုင္ ဝယ္သံုးရေသာေၾကာင္႔ လူနာေတြကိုထား၍ ကိုယ္တိုင္အတြက္ပင္ ေဖာေဖာသီသီ မရွိ။ ထို႔ေၾကာင္႔ သူ႔ဓါတ္ခြဲခန္းကို သမီးနဲ႔ ေအးၾကည္ လာလည္မွာ အင္မတန္ စိုးသည္။

မနက္က အိမ္ကထြက္ေတာ႔ သမီးေလးက ေအေက ကိတ္ တစ္လံုးဝယ္ခဲ႔ဖို႔ မွာလိုက္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ အိပ္ကပ္ထဲမွာ ငါးရာတန္ တစ္ရြက္ကို သတ္သတ္ ခြဲခ်န္ထားလိုက္သည္။ သမီးေလးက အခ်ဳိေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္သည္။ ကိတ္တစ္လံုးကို သံုးရက္မွ်စားရန္ မနည္း ဘရိတ္အုပ္ထားရသည္။ လကုန္လွ်င္ေတာ႔ သမီးေလးအတြက္ ႏို႔ဆီတစ္ဗူးေလာက္ ဝယ္ရဦးမည္။ မဟုတ္လွ်င္ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ဝမ္းတီးႏို႔ဆီ အထုပ္ေလးေတြ ဝယ္ေပးရတာ မသက္သာ။

ေအးၾကည္ကို တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ေဈးဖိုးေပးရတာလည္း မလြယ္။ ေအးၾကည္သည္ အျမဲ လိုေငြသာ ျပတတ္သည္။ ေဈးေတြ တက္တယ္ဟု ေအးၾကည္က ဆိုတတ္သည္။ ကုန္ေဈးႏႈန္းတက္ေသာ္လည္း သူတို႔ တီဘီပိုး စစ္ခေတြက လိုက္တက္၍ ရသည္မဟုတ္။ သူေရာက္စကလည္း ဒီအတိုင္း၊ အခုလည္း ဒီအတိုင္း။ ဒီအတိုင္း ဆိုတာက လူနာမ်ား၏ သဒၶါေၾကးကို ဆိုလုိျခင္းျဖစ္သည္။ ေအးေလ သဒၶါေၾကးပါဆို ဘယ္မွာ တက္လို႔ ျဖစ္ပါမလဲ။ ဒါေတာင္ ကိုယ္ေတြမွာ တရားဝင္ ေကာက္လို႔ရတာမဟုတ္။ ခိုးေၾကာင္ ခိုးဝွက္သာ။ 

ခိုးေၾကာင္ ခိုးဝွက္ဆိုလို႔ အဲဒါ တိုင္းျပည္ပိုက္ဆံ ခိုးတယ္၊ ျပည္သူကို ဘာလုပ္တယ္ ညာလုပ္တယ္လို႔ စြပ္စြဲလည္း ခံရမွာပါပဲ။ ေျပာပိုင္သူေတြက ေျပာၾကပါေစေပါ႔။ 'သုမန ေက်ာက ဒါဏ္ရာ' သူတို႔မွ မသိတာ။ ေသခ်ာေတြးတတ္ ရင္ေတာ႔ 'ေပါက္ပင္ ဘာေၾကာင္႔ ကိုင္းရတယ္' ဆိုတာ ေလာက္ေတာ႔ တီးေခါက္ မိၾကမွာပါ။

တကယ္တမ္း ႒ာနက တရားဝင္ ေထာက္ပံ႔ေသာ ပစၥည္းခ်ည္းသာ သံုးျပီး ေရာဂါစစ္ရမယ္ဆို ပစၥည္း မျပည့္စံု၍ အေျဖလည္း ထြက္လာစရာမရွိ။ သူသည္ ဒါေတြ 

ေတြးတိုင္း ဤ႒ာနမွ ေျပာင္းလိုသည္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း 'ေျပာင္းလိုလွ်င္ ေရေလာင္းပါလား' ဟု အၾကံေပးၾကသည္။ ေရေလာင္းလို႔ ရတာ မရတာ အသာထား ခက္တာက တီဘီ႒ာနမွာ ဓာတ္ခြဲမွဴးမ်ားသည္ ၾကပ္တည္းကုန္းမွာ ေနေသာသူလို အင္မတန္ ေရရွားေလသည္။ ေရရွားေသာေၾကာင္႔ ဤ႒ာနကို မည္သူမွ် မလာလို၊ မည္သူမွ် မလာလို၍ လက္ရွိလူေတြ အေျပာင္းခက္သည္။ သူကေတာ႔ သူတို႔ ႒ာနကို ဝန္းထမ္းမ်ား၏ ရပ္ပစ္ရွစ္ပါးတြင္ ထည့္လိုသည္။

တစ္ေန႔တာအတြက္ သူမေျပာခ်င္ဆံုး "ဒီမွာ အလွဴေငြေလး ထည့္ပါဦး" ဆိုသည့္ စကားကို ေနာက္ဆံုး ေျပာျပီး၊ လုပ္လက္စအလုပ္ကို လက္စသတ္၍ ေဈးဘက္ကို သူထြက္ခဲ႔သည္။ ကိုေက်ာ္႔ သား အငယ္ေကာင္ မဂၤလာေဆာင္အတြက္ လက္ဖြဲ႔ ဝယ္ျပီး အိမ္မွာသြားဖြဲ႔ရန္ျဖစ္သည္။ မနက္က ေဆးရံုက ဝန္ထမ္းေတြႏွင္႔ စုေပါင္းဖြဲ႔ ၾကသည့္ အထဲမွာသာ ထည့္ထားရေသးသည္။ ကိုေက်ာ္႔ သားဆိုေတာ႔ ဒါေလာက္နဲ႔ ျပီးလို႔မရ။ ကိုေက်ာ္ဆိုတာက သူႏွင္႔ အင္မတန္ခင္သူေတြ။ ကိုေက်ာ္က မတၱရာ မႏၲေလး လိုင္းကားေတြ ေထာင္ထားသည္။ သူ မႏၲေလး သြားတိုင္း ဘယ္ေတာ႔မွ ကားခ မေပးရ။

လွ်ပ္စစ္မီးပူ တစ္လံုးဝယ္ျပီး လက္ဖြဲ႔ရန္ ထုပ္ပိုးခိုင္းလိုက္သည္။ သမီးေလးအတြက္ ေအေက ကိတ္တစ္လံုးလည္း ဝယ္ခဲ႔သည္။ကိုေက်ာ္တို႔ အိမ္ဝေရာက္ေတာ႔ အလွေမြး ေခြးေလးေတြ တျပံဳၾကီး သူ႔ကိုထြက္ေဟာင္သည္။ ေဟာင္သည္ ဆိုေသာ္လည္း ေခြးေလးမ်ားသည္ ခ်စ္စရာပင္ ေကာင္းေနေသးေတာ႔သည္။ ကိုေက်ာ္႔ မိန္းမ ထြက္လာျပီး ေငါက္လိုက္မွ ေခြးေလးေတြ ျငိမ္သြားသည္။ ကိုေက်ာ္႔ မိန္းမက ေခြးခ်စ္သူ ျဖစ္သည္။

ကိုေက်ာ္ႏွင္႔ အိမ္ျပင္တန္းလ်ားမွာ ဟိုအေၾကာင္း ဒီအေၾကာင္းေလးေတြ ေျပာျဖစ္သည္။ ခဏေနေတာ႔ ကိုေက်ာ္႔မိန္းမ ႏို႔မႈန္႔ဗူးၾကီး ကိုင္ျပီးထြက္လာသည္။ ႏို႔မႈန္႕ေတြ ေဖ်ာ္သည္။ ေခြးေလးေတြ ေခၚသည္။ လက္ထဲမွာလည္း ကိတ္မုန္႔ လွီးျပီးသားေတြ ပန္းကန္ျပားတစ္ခ်ပ္လိုက္။ သားေရ၊ သမီးေရ ပါးစပ္က တစာစာေအာ္ရင္း က ေခြးေလးေတြကို အစာေကၽြးေနသည္။

ႏို႔ေဖ်ာ္ႏွင္႔ ကိတ္မုန္႔။ ထိုကိတ္မ်ဳိးသည္ သူ႔လက္ထဲက ေအေက ကိတ္ထက္ ပိုေဈးၾကီးမွာ ေသခ်ာသည္။ လက္ထဲက ကိတ္မုန္႔ကို ကိုေက်ာ္က ဘယ္သူ႔ဖို႔တုန္း ေမးမွာကို စိုးရြံ႕စြာ သူ မသိမသာ ဝွက္မိသည္။ေ

ခြးေလးေတြ ေတာ္ေတာ္ စားၾကသည္။

မဆီမဆိုင္ ၊ သူ အိမ္က သမီးေလးကို သတိရသည္။

ေနာက္ေတာ႔ သူဟာသူလည္း ဘာျဖစ္သည္မသိ။ သူသည္ ျမင္ကြင္းကို မ်က္ႏွာလႊဲမိသည္။ သူသည္ ေခြးေလးမ်ားအေပၚ ဣႆာ မ်ားဝင္မိေနသလား။ မျဖစ္တန္ေကာင္းပါ။ မိမိက 'မႏုႆတၱ ဘာဝ ဒုလႅဘ' ကို ရေတာင္႔ရခဲ ရထားသူ။

သမီးေလးေမွ်ာ္ေရာ႔မည္။ ကိုေက်ာ္႔ ကိုႏႈတ္ဆက္ျပီး သူ ထထြက္လာခဲ႔သည္။ ကိုေက်ာ္က 'ဒီတစ္ခါ ဆရာ ျပန္တာ ေစာတယ္' ဟုဆိုသည္။

တစ္လမ္းလံုး သူ ဘာေတြ ေတြးကာ ေလွ်ာက္လာခဲ႔သည္ မသိ။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ သမီးေလးက သူဝယ္လာေသာ ကိတ္မုန္႔ကို ဝမ္းသာအားရ ေျပးယူသည္။ သူ႔ရင္ထဲ နင္႔သြားသည္။ ေအးၾကည္က အိမ္ေရွ႕မွာ ဆန္ေရြးေနသည္။

"မိန္းမေရ၊ မင္း အေမတို႔ ဆီက ပိုက္ဆံ နည္းနည္းေလာက္ ေျပာၾကည့္လို႔ ရဦးမလား"

"အရင္ဟာေတြေတာင္ မေၾကေသးဘူး ေတာ႔၊ ဒါနဲ႔ ေတာ္က အေရးတၾကီး ဘာလုပ္မလို႔ တုန္း"

"ငါ တင္ထားတဲ႔ အေျပာင္း အေရႊ႕ေလး၊ အေျခအေနသိရေအာင္ ရန္ကုန္ဆင္းမလား လို႔ပါကြာ"

ေအးၾကည္ သက္ျပင္းခ်သည္။ သမီးေလးကေတာ႕ သူစားခ်င္ေသာ ကိတ္မုန္႔ စားရ၍ ေပ်ာ္ေနသည္။ ခါတိုင္းလို ထိုအေပ်ာ္သည္ သူ႔ဆီကို ဘာေၾကာင္႔ ျမန္ျမန္ ကူးစက္မလာသည္ မသိ။ သူသည္ သက္ျပင္း တစ္ခ်က္ ခပ္နက္နက္ေလး ခုိးရိႈက္မိသည္။

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

၂၀/၀၄/၂၀၁၄

တနဂၤေႏြ

နံနက္ ၁၂:၅၈

(ေဆးဘက္ဆိုင္ရာ ဓါတ္ခြဲစစ္ေဆးသူ မ်ား လူမႈကူညီေရး အသင္း ႏွစ္လည္ မဂၢဇင္း)

လိပ္ျပာ

အိမ္၏ အေနာက္ဘက္ စည္းတန္းကို ျခေတြတက္ေနသည္။ ျခ သည္ တျဖည္းျဖည္း အတြင္းလိႈက္စား တတ္ေသာ သတၱဝါျဖစ္သည္။ သူတို႔ကို သနားလွလို႔ မဟုတ္ေသာ္ျငား သူမ်ားအိုးအိမ္ကို မဖ်က္စီးေကာင္း ဟူေသာ စိတ္ျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဝင္းထရံလည္း သိပ္မပ်က္ေသး သည္မို႔ ေနသာစြာ ထိုအတိုင္းပင္ ထားမိသည္။

ဟိုဘက္ျခံက မိသန္းေအး အိမ္လာလွ်င္ေတာ႔ ျခေတြကို အျမင္မေတာ္စြာ ဝါးျခမ္းျပားႏွင္႔ ရိုက္ခ်ေပး သြားတတ္၍ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္ရသည္။ မိသန္းေအး ေလး အေတာ္လွသည္။ သိပ္ ျပင္ႏိုင္ ဆင္ႏိုင္ မရွိသည့္ ၾကားမွပင္ သူ႔အလွက နည္းနည္း ေပၚလြင္ေနတတ္သည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ မိသန္းေအးကို ပိုးပန္းသူ ေပါသည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွ် လာေရာက္ေၾကာင္းလမ္းသည္ ဟုမူ မၾကားရ။

"အေခ်ာင္ ရမလားလို႔ သက္သက္ ေသြးတိုးစမ္း ေနၾကတာပါ ေတာ္" ဟု မိသန္းေအး အေမ ေဒၚေပါ က တခါတခါ ေဒါပါပါႏွင္႔ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ဆိုတတ္သည္။ သူက ရပ္ကြက္ထဲမွာ က်ပန္း လုပ္သည္။ အေခ်း အငွားလည္း ထူသည္။ သူ႔ဝါသနာက ႏွစ္လံုး သံုးလံုး။ တစ္ခါ တစ္ခါ ဘာမသိ၊ ညာမသိ ေဘာလံုးပါ ေလာင္းလိုက္ေသးသည္။

မိသန္းေအးေလး လွသေလာက္ သူတို႔အိမ္ စီးပြားေရးက ျခဴျခာလွသည္။ မိသန္းေအး တို႔အိမ္ သာမဟုတ္ ရပ္ကြက္ထဲမွာက အားလံုးလိုလို သူလို ငါလိုေတြပင္ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ မိသန္းေအးသည္ ထူးျပီး စိတ္မဆင္းရဲတာလည္း ျဖစ္မည္။ သို႔မဟုတ္ ဆင္းရဲျခင္းမွာ ေနသားက်ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဤသည္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ အထင္သာျဖစ္သည္။

"တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ လုပ္ရတာ ဖတ္ဖတ္သာ ေမာေရာ အလင္မီတယ္ ကို မရွိပါဘူး ဆရာရယ္" ဟု ေဒၚေပါ က တခါတရံ ကၽြန္ေတာ္႔ ေရွ႕ ထုတ္ညည္းတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ခ်ဲ၊ ႏွစ္လံုးထိုးတာကိုေတာ႔ နည္းနည္းမွ မေလွ်ာ႔။ "ဘဝ ေျပာင္းလို ေျပာင္းျငားေပါ႔ေတာ္" ဟုသာ ဆင္ေျခကန္တတ္သည္။

မနက္ မနက္ အီစမန္႔ ဆိုင္မွာ သူတို႔အိမ္ အတြက္ မနက္စာ ပလာတာ လာဝယ္ေသာ မိသန္းေအးကို ေကာင္ေလးေတြ ကြမ္းယာဆိုင္မွ လွမ္းေနာက္ၾက သည္။ ၾကာေတာ႔လည္း ဒါမ်ဳိးက ရိုးေနျပီမို႔ မိသန္းေအး ထူးျပီး ေျခလွမ္းမွား ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္မေနေတာ႔ပါ။ ဒီလိုပဲ ေကာင္ေလးမ်ားသည္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ တည္းလမ္းေလွ်ာက္လာ တာျမင္လွ်င္ တေဝးေဝး တေဟးေဟး စေနာက္တတ္ၾကသည္မွာ ဤ ရပ္ကြက္၏ အစဥ္အလာလို ျဖစ္ေနျပီ။ ဘယ္သူမွလည္း ဒါကို ဆိုးသည္ဟု မျမင္ေတာ႔။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ မနက္ မနက္ မိသန္းေအး ပလာတာ လာဝယ္တိုင္း အီစမန္႔ ဆိုင္ထဲမွေန၍ ဘာရယ္မဟုတ္ နည္းနည္းေတာ႔ ေငးမိသည္။ မိသန္းေအး အိမ္လာလွ်င္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ မေငးရဲပါ။ အေမ႔ အာ ကို ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္ပါသည္။ အေမသည္ စိတ္ခ်ရေသာ မိသန္းေအးကို လုပ္စရာ ရွိလွ်င္ ေခၚေခၚ ခိုင္းတတ္ေသာ္လည္း တျခား သားရွင္မ်ား နည္းတူ ကၽြန္ေတာ္႔အား မိသန္းေအးႏွင္႔ ေရာသည္ကို မၾကဳိက္တတ္ပါ။ အေမက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ဂုဏ္ခ်င္း မသာလွ်င္ေတာင္ မွ်သူႏွင္႔သာ သေဘာတူသည္ ထင္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႔ ဘာရယ္မဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ငယ္လြန္းလွေသာ မိသန္းေအးကို ကိုယ္႔ဘက္က စ ရမွာ အနည္းငယ္ တြန္႔ဆုတ္စြာပင္ အေဝးမွ မသိမသာ သာ ေငးမိပါသည္။ ဤ သည္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေပးေသာ ဆင္ေျခလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေသးေၾကာင္း ေနာင္ေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိပါသည္။

အီစမန္ သည္ နံနက္တိုင္း မိသန္းေအး ထံမွ ပလာတာ ဖိုးေလွ်ာ႔ယူ တတ္သည္။ ဒါသည္ သူ႔ဆိုင္ကို ေရာင္းအားျမႇင္႔ တာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ေဒၚေပါ ႏွစ္လံုးထိုးဖို႔ ပိုက္ဆံ မရွိလွ်င္လည္း အီစမန္က ထုတ္ေခ်းေပးတတ္ေသးသည္။ ရံခါလည္း အလုပ္ေလး ဘာေလးပါ ေခၚခိုင္းတတ္သည္ ဆိုသည္။ ပန္းကန္ေဆး၊ အဝတ္ေလွ်ာ္ စသျဖင္႔ ျဖစ္ေပမည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိပါ။ မွန္း၍ ေျပာပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ ဆိုေသာ္ အီစမန္႔ မိန္းမကုိ သူ႔ဆိုင္မွာ တစ္ခါမွ် ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ဖူးေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္ပါသည္။ မႏၲေလးမွာ ေနသည္ ဆိုသည္။ အီစမန္သည္ မၾကာမၾကာ မႏၲေလးကို ျပန္တတ္သည္။

တစ္ခါ တစ္ခါ မိသန္းေအးသည္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အဓိပၸါယ္ ပါပါ ၾကည့္တတ္သည္။ သူတို႔ မိန္းကေလးမ်ားသည္ ေယာက်ၤားမ်ား သူတို႔ကို ၾကိဳက္ေနသည္ကို ဝမ္းတြင္းပါစိတ္ျဖင္႔ ရိပ္မိ တတ္သည္ ဆို၍ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ႔ ရွက္ပါသည္။ သူက ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ အပံုၾကီးငယ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ဖြင္႔ေျပာရ ေကာင္းေလမည္လား။

ရပ္ကြက္ထဲက ေကာင္ေလးေတြ မိသန္းေအးကို စ လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ မၾကိဳက္ေတာ႔ပါ။ မိသန္းေအး ပလာတာဝယ္မည္႔ အခ်ိန္ မွန္းျပီး အီစမန္႔ဆိုင္ကို ကၽြန္ေတာ္ သြားျဖစ္သည္။ မ်က္လံုးခ်င္း မရဲ တရဲ စရံရိုက္သည္။ ထို႔ထက္ ပို၍ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရွ႕ မတိုးျဖစ္။ မိသန္းေအး ကေတာ႔ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္ေတာ္႔ကို မခ်င္႔မရဲ ျဖစ္ေလသလားမသိ။ 

တမင္တကာ ပင္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေရွာင္ေနသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ထင္သည္။ သို႔ေသာ္ ၎မွာလည္း ကၽြန္ေတာ္က မိမိဘက္ကို မိမိ ပိုပိုသာသာေလး ေတြးမိတာ ျဖစ္ႏိုင္ေသးသည္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ အေမ႔ အာ ကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေၾကာက္ပါသည္။

ဒီလိုႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဇာတ္ေမ်ာၾကီးမွာ ရက္ကို လစားကာ၊ လကို ႏွစ္စားျပီး၊ အီစမန္႔ ဆိုင္က ပလာတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က စားရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္သြားသည္။ 

ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနျပည္ေတာ္ကို လဝက္ သင္တန္းသြားသည္။ အေပါင္းအသင္းမ်ား၏ မဂၤလာေဆာင္ေတြ ဆက္ေနသည္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မေနျဖစ္။ 

'ေအာင္မ်ဳိး ခရီးသြားေနသည္' ေပါ႔။ 'ေသာက္ေသာက္စားစား လူ႔မင္းသား' ျဖစ္ကာ ၾကက္မ်ားလို 'ေခ်းက်ရာ ေပ်ာ္' ေနသည္။ အိမ္က အေမကိုလည္း သတိမရျဖစ္။ မိသန္းေအး ကိုလည္း မူးေနခ်ိန္မွာ သတိရျပီး၊ အရက္နာက်ေနခ်ိန္မွာ ေမ႔ေနသည္။ သို႔ေသာ္ မိသန္းေအးသည္ ကၽြန္ေတာ္အား သူ႔ကို ၾကာၾကာ ေမ႔ေနေစရန္ထိ ခြင္႔မျပဳပါ။

"မိသန္းေအး အီစမန္ နဲ႔ ယူေတာ႔မယ္တဲ႔ ဆရာ"

ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ မယံုခ်င္ပါ။

"ဟ အီစမန္မွာက မိန္းမ ရွိတယ္ေလကြာ"

ကၽြန္ေတာ္သည္ မဆီမဆိုင္ ဤသတင္း ေျပာလာသူကို ေအာ္မိ သည္။ ေနာက္ေတာ႔မွ အားနာ သြားရင္းက စကားေျပေလး ေျပာမိသည္။

"ႏို႔ သူ႔မိန္းမ ကေရာ လက္ခံ သတဲ႔လား"

"လက္ခံ တယ္တဲ႔ ဆရာ၊ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ပဲတဲ႔၊ သူတို႔ က တရားဝင္ မိန္းမ ေလးေယာက္ေတာင္ ယူလို႔ ရသတဲ႔ဆရာ"

"အခု မိသန္းေအး ရပ္ကြက္ထဲမွာ သတင္းၾကီး ေနေလရဲ႕ ဆရာေရ"

ေနာက္ သူဘာဆက္ ေျပာသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္း မမွတ္မိ ႏိုင္ေတာ႔ပါ။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အခ်ဳိ႕က မိသန္းေအးကို အမနာပ ေျပာၾက၍၊ တခ်ဳိ႕လည္း နင္႔နင္႔သီးသီးေတြ တံဆိပ္ကပ္ၾကသည္ ဆိုသည္။ သူတို႔ မိသန္းေအးကို ေျပာသမွ်သည္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေျပာေနၾကသကဲ႔သို႔ ခံစားေနရသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘယ္လိုက ဘယ္လို ရပ္ကြက္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္ကာ ေရာက္လာမိခဲ႔သည္ မမွတ္မိပါ။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အျပစ္ရွိသူ တစ္ေယာက္လို ျပစ္တင္ ေမာင္းမဲ စြပ္စြဲရင္းက စိတ္ေပါက္ေပါက္ႏွင္႔ မ်က္စိေအာက္ ေရာက္လာေသာ အခ်ဳိရည္ဗူးခြံကို တအားက်ဳံးကန္ မိသည္။ အခ်ဳိရည္ဗူးသည္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အာခံ လိုသည္ ထင္႔။ ေဝးေဝးသို႔ မေျပးမူဘဲ လည္ကန္ လည္ကန္ႏွင္႔ အနားနီးနီးက ေျခေထာက္ တစ္စံု ေရွ႕မွာ ရပ္သြားပါသည္။

မိသန္းေအး။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆြံ႕အ သူ တစ္ေယာက္လို ထိုနာမည္ကို စိတ္ထဲက ရြတ္ဆိုလိုက္မိ ေသာ္လည္း ႏႈတ္ဖ်ားမွ အသံ ျဖစ္မလာပါ။

မိသန္းေအးသည္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အဓိပၸါယ္ ပါပါ ၾကည့္ျပန္ပါသည္။ ဒီတစ္ခါ သူ႔အၾကည့္မွာ ကၽြန္ေတာ္ မသာယာႏိုင္ပါ။ ထို႔အတူ သူလည္း ရႊင္ျပစြာ ရွိမေနပါ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ 

အျပစ္ရွိသူ တစ္ေယာက္လို ေခါင္းငံု႔ လွည့္ထြက္ခဲ႔မိ ပါသည္။

*****

အိမ္ အေနာက္ဘက္ ျခံစည္းရိုးမွာ ျခေတြ တစ္ေန႔ တျခား မ်ားလာသည္။ ျခံဝင္းကေတာ႔ သိပ္ ပ်က္သည္ မထင္ရေသး။ ျခ သည္ အတြင္းကို လႈိက္စားတတ္ေသာ သတၱဝါျဖစ္သည္။

အခု မိသန္းေအး မရွိေတာ႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤျခမ်ားကို ကိုယ္တုိင္ပင္ ဖယ္ရွား ရေပေတာ႔မည္။ မဟုတ္လွ်င္ ျခံစည္းရိုးသည္ ဘိုင္းဘိုင္း လဲေပေတာ႔မည္။ အိမ္မ ဘက္ကိုလည္း ကူးလာႏိုင္သည္။ ေနာက္ဆိုလွ်င္ ျခမတက္ ႏိုင္ေစရန္ ျခံစည္းရိုးကို ေရနံ ေသခ်ာသုတ္မွ ျဖစ္ေတာ႔မည္။

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

၀၅/၀၄/၂၀၁၄

စေန