ရန္ကုန္ဘေဆြ (၁၉၁၆-၁၉၈၆)

           ငယ္နာမည္မွာ ေမာင္ေမာင္(ေခၚ)လွေမာင္၊ ေမာင္လွေဆြ၊ လွေမာင္သြင္ျဖစ္ၿပီး အမည္ရင္းမွာ ဦးဘေဆြျဖစ္သည္။ ကေလာင္အမည္ခြဲမ်ားမွာ လွေမာင္၊ သတိုးေဆြ၊ ၀ါးခယ္မလွေမာင္၊ ဘေဆြတို႔ ျဖစ္သည္။ အဖ လယ္သမားဦးၾကာျဖဴ၊ အမိ ေဒၚေသးေသးတို႔က ၁၉၁၆ ခုႏွစ္၊ ဖ်ာပံုခ႐ိုင္၊ ေဒးဒရဲၿမဳိ႕နယ္၊ ေရပူ၀ရြာ၌ ေမြးဖြားသည္။ ေမြးခ်င္းႏွစ္ ေယာက္တြင္ အငယ္ဆံုးျဖစ္သည္။
ေက်ာင္းမေနခဲ့ေသာ္လည္း အစ္ကိုျဖစ္သူက စာသင္ေပးသည္။ စိတ္မ၀င္စားသျဖင့္ အ႐ုပ္ဆြဲ ကပင္ ထူးခၽြန္ေနသည္။ ပဋိကတ္က်မ္းစာမ်ားကိုလည္း သင္အံေလ့လာခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ ဂ်ဳံအိတ္မ်ား တြင္ တံဆိပ္႐ိုက္သည့္သံျပားေဖာက္ပန္းခ်ီမွအစ၊ ကုန္ေၾကာ္ျငာဒီဇိုင္း၊ ႐ုပ္ရွင္ဆလိုက္၊ ေၾကာ္ျငာ ျပကၡဒိန္၊ အထည္ဒီဇိုင္းစသည့္ ပညာမ်ားလည္း တတ္ေျမာက္သည္။ စာေရးျခင္းအတတ္ကို လည္း မျပတ္မလတ္ ဆည္းပူးသည္။
           သင္တန္းမ်ားမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးပညာသင္ေက်ာင္း၊ ပန္းခ်ီပညာသင္ေက်ာင္း၊ အကပညာသင္ ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ပညာသင္ၾကားခဲ့သည္။
ထို႔ေနာက္ ဂ်ဳံအိတ္မ်ားတြင္ တံဆိပ္႐ိုက္သည့္သံျပားေဖာက္ပန္းခ်ီမွအစ၊ ကုန္ေၾကာ္ျငာဒီဇိုင္း၊ ႐ုပ္ရွင္ဆလိုက္၊ ေၾကာ္ျငာျပက္ၡဒိန္၊ အထည္ဒီဇိုင္းစသည္တို႔ကို လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၃၃-၃၄ ခုႏွစ္ခန္႔တြင္ သက္ေစာင့္မဂ္ၢဇင္းသို႔ “၀ါးကမယ္လွေမာင္”အမည္ျဖင့္ ၀တၳဳစေရးသည္။ မဂၢဇင္း တြင္ “လွေမာင္”ဟုသာ ေဖာ္ျပခံရသည္။ စာစီစာကံုးၿပဳိင္ပြဲတြင္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပဳိင္ရာ လူငယ္ႀကီးပြား ေရးအသင္း စာစီစာကံုးၿပဳိင္ပြဲ ပထမဆုရသူ “သတိုးေဆြ”ဟူေသာ ကေလာင္အမည္ကို ေျပာင္းလဲ ခံယူသည္။ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္တြင္ “လြန္းရတနာ”စာအုပ္ကုမၸဏီ၏ စပါယ္ရွယ္မဂၢဇင္းတြင္ တိုက္ထိုင္ စာေရးအျဖစ္လည္းေကာင္း၊ လိုသမွ်စာႏွင့္ အတြင္းပံုမ်ားကို ေရးဆြဲေပးသည္။ ရႊင္ေပ်ာ္ေပ်ာ္စာအုပ္ တိုက္အတြက္ ကေလာင္အမည္မခံဘဲ ၀တၳဳႏွစ္အုပ္ ေရးခဲ့သည္။
          ၁၉၃၆-၃၉ ခုႏွစ္တြင္ ပုဇြန္ေတာင္ ဆင္းဂါးေက်ာင္း၌ ပန္းေရးအလုပ္ကိုလည္းေကာင္း၊ “တက္ေခတ္” စာေစာင္၌ ႏိုင္ငံေရးေဆာင္းပါး၊ ၀တၳဳမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ နဂါးနီဂ်ာနယ္တြင္ ပထမပိုင္း ၌ “၀ါးခယ္မလွေမာင္” အမည္ႏွင့္ေရးသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ “ဘေဆြ”အမည္ေျပာင္းကာ ေရးသည္။ စာေရးဆရာဘေဆြ ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ေနသျဖင့္ နဂါးနီစာတည္းခ်ဳပ္ ဦးထြန္းေရႊက တကၠသိုလ္ဘေဆြ ကို “ထား၀ယ္ဘေဆြ”၊ သူ႔ကို ရန္ကုန္ဘေဆြဟု ခြဲျခားေပးလိုက္ရာမွ “ရန္ကုန္ဘေဆြ” အမည္တြင္ လာသည္။
၁၉၃၉-၄၁ ခုႏွစ္တြင္ နဂါးနီဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာအဖြဲ႕၀င္ျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရး ကာလတြင္ ဖ်ာပံုခ႐ိုင္ေျမေအာက္ ေတာ္လွန္ေရးေခါင္အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ဆိုရွယ္လစ္ပါတီတည္ ေထာင္ေသာအခါ ပါတီစည္းကမ္းထိန္းသိမ္းေရး တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ႏိုင္ငံေရးကို စြန္႔လႊတ္ ကာ ပန္းခ်ီဆြဲ၏။ ေသြေသာက္ဂ်ာနယ္တြင္ ရံဖန္ရံခါ စာေရးသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏွစ္တြင္ “စစ္ျပန္”ႏွင့္ “စံထူး”ျပဇာတ္မ်ားကို ေနသူရိန္႐ံု၌ တင္ဆက္သည္။ ရန္ကုန္အစိုးရျဖစ္ခ်ိန္တြင္ စစ္ရဲ(၄)၏ အရန္ တပ္ရင္းဖြဲ႕၍ ထား၀ယ္ၿမဳိ႕သိမ္းတိုက္ပြဲ၊ အင္းစိန္တိုက္ပြဲ၊ သာယ၀တီခ႐ိုင္တိုက္ပြဲတို႔တြင္ ပါ၀င္ဆင္ႏႊဲခဲ့ သည္။ တစ္ဖန္ စာေပႏွင့္အႏုပညာေလာကတြင္ အေျခခ်ျပန္သည္။ ထို႔ေနာက္ ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ေဟာင္း ေမာင္ေမာင္တို႔ကို သံေတာင္နယ္ ေဘာဂလိႀကီးရြာမွ ကယ္ထုတ္ေရးတပ္ ဖြဲ႕ကိို ဦးေဆာင္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေမာင္ေမာင္တို႔ လြတ္ေျမာက္ၿပီးသည္ႏွင့္ ယူနီေဖာင္းခၽြတ္ကာ စာေပႏွင့္ အႏုပညာေလာက တြင္ ျပန္လည္လႈပ္ရွားသည္။
၁၉၅၃ ခုႏွစ္တြင္ ဂ်ာနယ္ျပာကိုထုတ္ေ၀သည္။ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္တြင္ “မာန္”႐ုပ္ရွင္ကို႐ိုက္ကူး သည္။ ၁၉၅၆-၅၇ ခုႏွစ္တြင္ နာဂေတာင္တန္း ေလ့လာေရးခရီးသြားခဲ့သည္။ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္တြင္ ဒီးဒုတ္ ဂ်ာနယ္ကို ျပန္လည္ထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ တည္ၿမဲ-သန္႔ရွင္းကြဲခ်ိန္တြင္ မီးဒုတ္သတင္းစာကို ဦးစီးထုတ္ ေ၀ၿပီး တည္ၿမဲဘက္မွ ရပ္ခဲ့သည္။ ျမ၀တီမဂ္ၢဇင္းတြင္ “မင္းသားကိုႀကီးေကာင္း” ျပဇာတ္ေရး၍ ဦးႏုကို သေရာ္ခဲ့သည္။ ၁၉၅၀-၆၀ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံစာေရးဆရာအသင္းအမႈေဆာင္အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၆၀-၆၃ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံစာေရးဆရာအသင္း ဒု-ဥကၠ႒အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ၁၉၆၃-၆၄ ခုႏွစ္ ဒုတိယႏွစ္၀က္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံစာေရးအသင္းဥကၠ႒တာ၀န္မ်ားကို ယူခဲ့ၿပီး ၁၉၈၁ ခုႏွစ္တြင္ ႏိုင္ငံ့ ဂုဏ္ရည္ဘြဲ႕ရရွိသည္။ စာေပတြင္သာမက ပန္းခ်ီႏွင္ျ့ပဇာတ္တြင္ ထင္ရွားသည္။ ပါတိတ္ပန္းခ်ီေရး နည္းကို လက္ဆင့္ကမ္းေပး ခဲ့သည္။
             ေရးသားခဲ့သည့္စာအုပ္မ်ားမွာ တိုက္ပြဲဟူသည္ (၁၉၆၀)၊ ခ်ီေလေသာ္လည္း(၁၉၆၃)၊ တိုက္ယူရေသာမ်က္ရည္တစ္ေပါက္(၁၉၆၃)ကဲ့သို႔ေသာ မွတ္တမ္း၀တၳဳမ်ား၊ ေသေသာ္မွတည့္ ေၾသာ္ ေကာင္း၏(၁၉၆၄)၊ ျမန္မာျပည္သား(၁၉၆၆)၊ စံပယ္တို႔ေခတ္(၁၉၇၁-၇၂)စသည့္ သမိုင္းေနာက္ခံ၀တၳဳ မ်ား၊ သည္မိုးသည္ေလ(၁၉၆၄)၊ ေခတ္၏သားေကာင္(၁၉၆၄) အစရွိသည့္ ေခတ္သ႐ုပ္ျပ၀တၳဳမ်ား၊ နန္းဟာဗီး(၁၉၆၄)ကဲ့သို႔ေသာ တိုင္းရင္းသား ခ်စ္ၾကည္ေရး၀တၳဳ၊ န၀ေဒးတစ္ခန္းရပ္ဇာတ္(၁၉၅၈)၊ မင္းသားကိုႀကီးေကာင္း(၁၉၅၉)ကဲ့သို႔ေသာ ျပဇာတ္မ်ား၊ ခ်စ္ဇနီးသို႔ (၁၉၆၃)ကဲ့သို႔ေသာ အိမ္ေထာင္ ေရးက်မ္း၊ စကားနက္(၁၉၆၆)၊ ပန္းသြင္သီကံုး ေရးနည္းထံုးကား (၁၉၆၆)၊ သီကံုးပန္းသြင္ေရးဖြဲ႕ ခ်င္ေသာ္(၁၉၆၆)၊ စာေရးျခင္းအတတ္(၁၉၆၈)ကဲ့သို႔ေသာ စာေပေရးသားမႈဆိုင္ရာက်မ္းမ်ား၊ ေတာ ပန္းတစ္ပြင့္၏ ဇာတ္သိမ္းႏွင့္၀တၳဳတိုမ်ား(၁၉၆၀)၊ ေအာင့္ႏိုင္ဘူးေတာ့ႏွင့္၀တၳဳတိုမ်ား(၁၉၆၁)၊ မဒၵီႏွင့္ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား(၁၉၆၅)၊ မယားႏွစ္ေယာက္ဒဏ္ႏွင့္ အျခား၀တၳဳတိုမ်ား(၁၉၆၆)ကဲ့သို႔ေသာ ၀တၳဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္၊ ဦးေသာ္ဇင္ႏွင့္တြဲဖက္၍ မိုးတိမ္တမန္ ေမဃဒူတ(ဘာသာျပန္)၊ ရန္ကုန္ဘေဆြမွ ဦးသိန္းေဖျမင့္သို႔အိတ္ဖြင့္ေပးစာ(၁၉၆၃)စသည္တို႔ျဖစ္သည္။
             စာေပနယ္တြင္ “ေသေသာ္မွတည့္ ေၾသာ္ ေကာင္း၏” စာအုပ္မွာ စာေရးသူ၏အတတ္ပညာ ပိုင္းကို အံ့မခန္းျဖစ္ၿပီး ပညာပိုင္းမွာလြန္ကဲ သည္ဟုထင္ရေလာက္ေအာင္ျဖစ္သည္ဟု မွတ္ခ်က္ေပး ျခင္းခံရသည္။ စာေရးဆရာ၊ ႐ုပ္ရွင္ျပဇာတ္ဒါ႐ိုက္တာ၊ ပန္းခ်ီဆရာ၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားႏွင့္ မ်ဳိးခ်စ္ ပုဂၢဳိလ္ႀကီး တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။
          ရန္ကုန္ဘေဆြသည္ ၁၉၈၆ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာလ ၁၇ ရက္တြင္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕၌ကြယ္လြန္သည္။

တရားခံ

ေရေတြ တိုးလာၿပီ။ အေနာက္႐ြာ တေၾကာကလူေတြ ကုန္းေခါင္ေခါင္ကို ေျပာင္းလာၾကေတာ႔၏။ ေရတုိးတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုနည္း။ ဒီ ေဒသရဲ႕သေဘာကို 'ေနာဧက ေနာ' ေသာ ဤစာေရးသူက ကူ၍ ေျပာျပပါမည္။

မိုးခါဆို လိႈင္းတေဖြးေဖြး၊ ေႏြခါဆို ဖုန္တေထာင္းေထာင္း ျမစ္ေၾကာင္းေတြ ခဏခဏေျပာင္းစီးတဲ႔ ဧရာဝတီ ေရဝင္ရပ္။ ႏုန္းတင္ေျမႏု လြင္ျပင္ႀကီးေတြလည္း တေမွ်ာ္တေခၚရွိရဲ႕။ အခုလိုေရေတြတက္လာၿပီး ျပန္က်သြားခ်ိန္က် ႏုန္းလို႔ေခၚတဲ႔ ေျမဆီေျမလႊာ အနည္အႏွစ္ေတြ တင္က်န္ရစ္တာေပါ႔။ ဒါေတြေပၚ ထြန္ယက္ၿပီး ေျမပဲ၊ ေျပာင္း ဘာညာ စိုက္ၾကတာေလ။ အဲဒီေတာ႔ ေဆာင္းတြင္းဆို ထြန္ယက္စိုက္ပ်ဳိး၊ ေႏြေခါင္ေခါင္လို သၾကၤန္တြင္းပတ္လည္ေလာက္မွာ ႏႈတ္ဟယ္၊ ရိတ္ဟယ္၊ အိတ္သြင္းလို႔ မႏၲေလးပြဲ႐ံုေတြဆီပို႔ကာ ေငြေပၚတဲ႔ရက္ေပါ႔။

ေနာက္ေတာ႔ ေႏြရက္ေတြ ပူပူျဖတ္ၿပီး လွည္းလမ္းေၾကာင္းမွာ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ပြဲလမ္းေတြလည္း ေပါၾကရဲ႕။ အဲဒီအခ်ိန္ တစ္ေဆာင္းလံုး စိုက္ပ်ဳိးထားတဲ႔ ေျမႏုလြင္ျပင္ႀကီးဟာ ေျခာက္သေယာင္းလို႔။ ပြဲခံရင္ ကြင္းအက်ယ္ႀကီး။ ဘုန္းႀကီးပ်ံဘာညာရွိလည္း ဒီရက္မွာ ဒီကြင္းျပင္ႀကီးမ်ဳိးထဲ လုပ္ၾကတာပဲ။

ေဟာ… အဲဒီကေနာက္ ေရဦးေပါက္ပါၿပီတဲ႔။ ျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္း အထက္အညာဆီက ေရေတြစီးလာတယ္။ ျမစ္ထဲမွာ ေရေတြတိုးၿပီေပါ႔။ ေနာက္ေတာ႔ ကမ္းေပၚပါ ေရေတြလွ်ံလို႔ တစ္ကြင္းလံုးျပည့္ေတာ႔မယ္။ အဲဒီမွာ ေရတိုးပံုကို ေျပာခ်င္တာ ကလား။

ဆိုၾကပါစို႔ရဲ႕ ေရဟာ တစ္ေန႔ကို တစ္ထြာတိုးတယ္ေပါ႔။ ျမစ္ထဲမွာ ရွိတုန္းကတိုးတဲ႔ တစ္ထြာနဲ႔ လြင္ျပင္ေပၚေရာက္လို႔ တုိးလာတဲ႔ တစ္ထြာ သက္ေရာက္ပံုျခင္း မတူဘူးရယ္။ ျမစ္ဆိုတာ သူ႔ကမ္းကို နံရံျပဳၿပီး စီးေနတာမို႔လား။ ဒီေတာ႔ ျမစ္ထဲရွိတုန္း တစ္ေန႔ေနလို႔ ေရတစ္ထြာတိုးတဲ႔အခါ ေရအျမင္႔ေလး နည္းနည္း တက္လာပဟဲ႔လို႔သာ သတိျပဳမိမယ္။ အဲဒီကေန ျမစ္ေရေတြလွ်ံလို႔ လြင္တီးေခါင္ေပၚမွာ ေရတစ္ထြာတိုးတယ္ဆိုပါစို႔၊ ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း ျမင္ေနရင္းကို ေရေတြ တရိပ္ရိပ္ လႊမ္းသြားတာခင္ဗ်ား။ ဖန္ခြက္ထဲက ေရလက္ႏွစ္သစ္နဲ႔ လင္ပန္းထဲက ေရလက္ႏွစ္သစ္ ကြာသလိုပင္။

အခု အေနာက္ရြာတစ္ေၾကာမွာ ေရေတြတိုးၿပီဆိုေတာ႔ ကိုႀကီးဘေမာင္ကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္ရသည္။ ကိုႀကီးဘေမာင္ႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႔ဆံုျခင္းမွာ အကယ္တိ ကိုႀကီးဘေမာင္ရဲ႕အိမ္ေဂဟာရွိရာ ေရလယ္ကၽြန္း႐ြာမွာ ဆိုရင္ေတာ႔ ပီဘိ က်က္သေရ မဂၤလာရွိလွေပမည္။ သုိ႔ေသာ္ ယခုကား ကၽြန္ေတာ္႔အလုပ္ခြင္ျဖစ္ရာ ေဆး႐ံုမွာ။ ကၽြန္ေတာ္႔ေဆး႐ံုသည္ ေနာင္ေသာ္ ကိုႀကီးဘေမာင္ စံျမန္းရမည့္ အခ်ဳပ္ခန္းရွိရာ ရဲစခန္းႏွင္႔ လမ္းေလးသာျခားေသာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အေဆာက္အအံု ျဖစ္ေပသည္။

ေဆး႐ံု၊ ေဆးခန္းသည္ အနိ႒ာ႐ံု၏ ျပယုဂ္ျဖစ္သည္။ ရဲစခန္းတို႔မည္သည္ သာမန္လူမ်ားအတြက္ က်က္သေရတံုးသည္ သာတည္း။ ကိုႀကီးဘေမာင္သည္ အခုေရေတြတိုးေတာ႔ သူ႔႐ြာကို မခြဲခ်င္ဘဲခြာ၍ က်က္သေရတံုးရာ အရပ္ကို သြားမည္ဟု အနိ႒ာ႐ံုေတြ စုရာ ေဆး႐ံုမွာ ခဏ မေနခ်င္ဘဲ ေနေနရရွာသည္။ ကိုႀကီးဘေမာင္ကို ျမင္ရေတြ႔ရတာ ဝမ္းနည္းစရာ ေကာင္းဘိေတာင္း။

အခု ေနာက္ပိုင္း ကိုႀကီးဘေမာင္ ပဲေတြႏွမ္းေတြ ေဈးမရလို႔ စီးပြားေရး က်ပ္ရွာတယ္ ဆိုရဲ႕။ သူေမြးထားတဲ႔ ႏြားအုပ္လည္း ပြဲ႐ံုေႂကြးဆပ္ဖို႔ တျဖည္းျဖည္း ဖဲ႔ေရာင္းရင္း ကုန္လုၿပီဆိုရဲ႕။ ခိုင္းႏြားေလာက္ပဲ အိပ္မွာကပ္ေတာ႔တယ္ ဆိုပဲ။

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အခုတစ္ခါ ေတြ႔ေတာ႔ သူဟာ တရားခံေလ။

ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေတြ႔ေတာ႔ အခါတိုင္းလို "ဟ… ငမ်ဳိးႀကီး" လို႔ အားပါးတရ မေခၚဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း "ကိုႀကီး ဘေမာင္" လို႔ ဝမ္းသာအားရ ႏႈတ္မဆက္ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ႔ၾကတာက အနိ႒ာ႐ံုေတြစုရာ ေဆး႐ံုမွာေလ။ သူအခုလာခဲ႔တာ ဒီအနိ႒ာ႐ံုေတြ စုရာ ေဆး႐ံုမွာ ေဆးကုခံၿပီးတဲ႔ေနာက္ ဟိုဘက္က က်က္သေရမဲ႔ရာ ရဲစခန္းအခ်ဳပ္မွာတည္းၿပီး၊ လူတကာေတြ ဒုကၡမ်ားရာ တရား႐ံုးမွာ အမႈရင္ဆိုင္ဖို႔ေလ။ ႐ြာမွာလည္း ေရေတြတိုးလို႔ လူေတြ ဒုကၡမ်ားေနခ်ိန္ႀကီးေပါ႔။

တိုးေရေတြ မ်ားတဲ႔အခါ လူသူအိုးအိမ္ေတြ အပါအဝင္၊ ကၽြဲႏြားေတြပါ ဒုကၡေရာက္ေတာ႔တာပဲ။ အခုတစ္ခါ တိုးေရကေတာ႔ ကိုႀကီးဘေမာင္ရဲ႕ မိသားစုေလးကိုပါ အျမစ္ကကၽြတ္ထြက္ ၿပိဳပ်က္ေစခဲ႔ၿပီ။ ကိုႀကီးဘေမာင္ဟာ အခုဆို ေဆး႐ံုကုတင္ေပၚမွာ သံႀကိဳးနဲ႔တြဲလ်က္ လက္ထိပ္တန္းလန္းနဲ႔။ သူ႔ခါးက ခါးဆစ္႐ိုးတစ္ဆစ္ အက္သြားတာေၾကာင္႔အိပ္ယာေပၚမွာ သံေထာက္ခါးပတ္ႀကီး ပတ္လို႔။

အရင္တုန္းက အေျခအေနမ်ဳိးနဲ႔သာဆို

"ကိုႀကီး ဘုရားပြဲတုန္းက လက္ေဝွ႔တက္ထုိးလို႔ ႏိုင္လာတာလားဗ်" လို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္မိမွာ။ အဲဒီအခါ ကိုႀကီးက

"ေအေဘးမ်ဳိး၊ နင္႔ေမလင္ခါးက အ႐ိုးအက္သြားလို႔တဲ႔ဟ" လို႔ ျပံဳးျဖဲျဖဲ ျပန္ေျပာမွာ။

အခုက် ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိုႀကီးကို ေသြးစစ္ရမတဲ႔။

ဒီလိုပါပဲ နယ္ေဆး႐ံုေလးမွာ အမႈအခင္းနဲ႔ဆိုင္ရာ တရားခံေတြကို ဆီး၊ ေသြး၊ သုက္ပိုးစစ္ဖို႔ ဓာတ္ခြဲမွဴးဟာ မၾကာမၾကာ ပါရတယ္။ အရက္ေသစာ ေသာက္စားျခင္း ရွိ၊ မရွိတို႔။ အစာအိမ္ထဲမွာ အဆိပ္ေတြ႔မေတြ႔တို႔၊ မုဒိမ္းမႈေတြမွာဆို မိန္းမကုိယ္မွာ သုက္ပိုးေတြ႔မေတြ႔တို႔ ဆိုတာမ်ဳိး။ ဒါေတြကို ဆိုင္ရာေနရာမွာ နမူနာယူလို႔ ခ်ိတ္ပိတ္ကာ ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၲေလးက ဆုိင္ရာဓာတ္ခြဲခန္းႀကီးေတြဆီ စာတုိက္ကလွမ္းပို႔။ ဒါမ်ဳိးေတြမွာ ဓာတ္ခြဲမွဴးပါရတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ အခ်ဳပ္သားေတြ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ ေရာဂါတစ္ခုခု ျဖစ္ေနပါတယ္ တင္ျပလာတဲ႔အခါ ရဲက ေခၚလာၿပီး တကယ္ဟုတ္မဟုတ္ ေသြးစစ္ေပးရတာမ်ဳိးေပါ႔။

ကိုႀကီးဘေမာင္ေဘးမွာ ခင္ရာမင္ေၾကာင္း ရြာသားအနည္းငယ္ပဲ ပါတယ္။ ကိုႀကီးမွာ အမ်ဳိးရယ္လို႔ ဟုတ္တိပတ္တိ ရွိတာမဟုတ္။ သူ႔မိန္းမနဲ႔ သူ႔သမီးေလးေတြသာ သူ႔မွာ အမ်ဳိးအရင္းရယ္လို႔ ခင္တြယ္ရာ ရွိၿပီး၊ သူဟာ ဒီသမီးေလးေတြကို တုန္ေနေအာင္ ခ်စ္ရွာသည္။ မိန္းမအေပၚလည္း သားမွတ္မွတ္ မယားမွတ္မွတ္ႏွင္႔ အင္မတန္ ၾကင္နာရွာသည္။

သေဘာသကန္ ေကာင္းကာ မည္သူ႔ကိုမဆို ကူညီဖို႔ ဖင္ေပါ႔တတ္တဲ႔လူ႐ိုးႀကီး ကိုဘေမာင္ကို တစ္႐ြာလံုးက ခင္ရာေဆြမ်ဳိး၊ ၿမိန္ရာဟင္းေကာင္းမို႔ ခ်စ္ၾကတယ္ ကလား။

"ကိုဘေမာင္ မနက္ျဖန္ ေတာင္ေျခသြားဦးမလား"

"ေန႔ခင္းေလာက္ေတာ႔ သြားမယ္ဆရာမ၊ ဆရာမတို႔ မႏၲေလးျပန္မလို႔လား"

"ဟုတ္တယ္ ကိုဘေမာင္၊ အခု ကၽြန္မအမ်ဳိးသားပါ ေရာက္ေနတာေလ၊ သူက ကေလးကို ဒီမွာ ေရေတြနဲ႔ စိတ္မခ်လို႔ အဲဒါ ခြင္႔တစ္ပတ္ေလာက္ယူၿပီး အိမ္ျပန္ေနေစခ်င္တာ၊ မနက္ျဖန္ ခဏျပန္လိုက္သြားဦးမယ္ ကိုဘေမာင္ေရ၊ အဲဒါ…"

"မနက္ျဖန္ ေန႔ခင္းကၽြန္ေတာ္သြားေတာ႔ လုိက္ခဲ႔ေလ ဆရာမ"

"ေန႔ခင္းမလုပ္ပါနဲ႔ ကိုဘေမာင္ရယ္၊ မနက္ေစာေစာေလာက္ သြားေပးပါလား၊ အေစာကား မီခ်င္လို႔ပါ၊ ဟိုဘက္က် မႏၲေလးကားပါ ေျပာင္းစီးရဦးမွာမို႔ေလ ေနာ္"

ကိုႀကီးဘေမာင္သည္ ဘယ္သူ႔မွ ႏွစ္ခါ သံုးခါ ျငင္းပယ္ ႐ိုးမရွိပါ။ အင္မတန္ အားနာတတ္သလို၊ သူကိုယ္တုိင္ကလည္း မပ်င္းတတ္ေသာ ညာဉ္ေလးမွာ ကူညီတတ္ေသာ အက်င္႔ေလး စြက္ေနသည္။ ယခုေသာ္ ႐ြာေက်ာင္းမွာ သူ႔သမီးေတြကို စာသင္ေပးေနေသာ ဆရာမဆိုေတာ႔ တစ္ခါပင္ မျငင္းေတာ႔ဘဲ

"မနက္က် မနီတို႔ ေဈးသြားေတာ႔ လုိက္ခဲ႔ေပါ႔၊ အစက သူတုိ႔သားအမိေတြခ်ည္းဆိုေတာ႔ ေန႔ခင္းေလာက္မွ သြားမယ္လုပ္ထားတာ"

တိုးေရေတြက တသြင္သြင္စီးပါသည္။ ဧရာဝတီျမစ္ႀကီးဟာ အနယ္ေတြနဲ႔ ေနာက္က်ိလို႔။ ဒိုက္အမိႈက္ေတြ ထင္းစေတြ ေရထဲေမ်ာလာတာ ေဝလီေဝလင္း အ႐ုဏ္ဦးအလင္းျပျပမွာ ျမင္ရသည္။ ထို ဒိုက္ေမ်ာေတြ ေလွနားေရာက္လာေသာ္ ကေလးေတြ လက္ေဆာ႔ၿပီး မကိုင္မိဖို႔ေျပာရသည္။ ဒီဒိုက္ပံုေတြထဲ ေရတက္လို႔ပါလာတဲ႔ ေႁမြေတြ ေခြလ်က္သား ပါလာတတ္တယ္မို႔လား။ မနက္ေစာေစာမို႔ တိုးေရထဲမွာ ထင္းဆယ္ေသာ ေရွာ္တယ္ေလးေတြ တစ္စီးစ ႏွစ္စီးစ ေတြ႔ရပါသည္။

အခု ဓာတ္ဆီထည့္ တ႐ုတ္စက္ေလးေတြ ေပါလာေသာ ေခတ္မွာ၊ ေလွေလွာ္႐ြက္တုိက္ အေတာ္သက္သာသြားသည္။ အကုန္လံုး စက္ပန္ကာတပ္ ေလွေလးေတြႏွင္႔။ အဲဒါကို ေရွာ္တယ္ေခၚသည္။ နည္းနည္းႀကီးတဲ႔ တ႐ုတ္နီဒီဇယ္စက္သံုး ေမာ္ေတာ္ေလးေတြကိုေတာ႔ ဘုတ္ခ်ပ္ေခၚသည္။

ျမစ္ကိုျဖတ္လို႔ ေရွ႕ေခ်ာင္းစြတ္အဝေရာက္ေတာ႔ ေရစီးပိုၾကမ္းလာသည္။ တုိးေရတုိ႔သဘာဝ ေရစီးၾကမ္းတတ္သည္။ ေနာက္ေတာ႔ ေခ်ာင္းရိုးအတုိင္း အေတာ္ေလး ေမာင္းတက္ၿပီးခ်ိန္ ႏြားျခံကုန္း ရြာထိပ္တံတားကို ျမင္ရသည္။ တံတားသည္ ဂံုးတံတားပံုမ်ဳိးေလး ျဖစ္ၿပီး၊ တံတားကိုယ္ထည္ ထီးထီးသာ ေရမွာေပၚေနသည္။ အတက္နဲ႔ အဆင္း ေလွကားေတြ ေရမွာျမဳပ္လို႔။ ေရက်ခါက် ဒီေခ်ာင္း႐ိုးေလးကို ကူးဖို႔ လူကူးတံတားေလးေလ။ အခုလို ေရႀကီးခါက် တံတားေအာက္က ေခ်ာင္း႐ိုးေလးအတိုင္း ေလွေတြသြားလို႔ရတာေပါ႔။ ႐ြာလက္သမား ႐ြာပန္းရံနဲ႔ေဆာက္ထားတာ ခုိင္ခိုင္ခန္႔ခန္႔ပါ။ ေတာင္ေျခကိုေရာက္ဖို႔ ေခ်ာင္း႐ိုးေလးအတုိင္း ဒီတံတားေအာက္က ျဖတ္ေမာင္းရမယ္ေလ။

ကိုႀကီးဘေမာင္ ေမာင္းလာေသာ ေလွသည္ တံတားေအာက္မွ ျဖတ္ေမာင္းေက်ာ္တက္လာမိ႐ံုရွိေသး "ဒံုး" ခနဲ႔ျမည္သံႏွင္႔အတူတြန္႔ခနဲ႔ လူးၿပီးေမွာက္သြားသည္။ ေရအတက္မွာ ဘယ္ကဘယ္ေမ်ာလာမွန္းမသိေသာ အိမ္တိုင္ေဟာင္း ခပ္ႀကီးႀကီးကို ဝင္တုိက္လိုက္ မိျခင္းျဖစ္သည္။

ေလွသည္ ေမွာက္ကာ တံတားတိုင္ႏွစ္ခုၾကား ေရစီးမွာ ကန္႔လန္႔ခံေနသည္။ ေက်ာင္းဆရာမေလးႏွင္႔ သူ႔ကေလး လူခ်င္းကြဲၿပီး ေရထဲေမ်ာသြားသည္။ ဆရာမေယာက်္ားသည္ ေခ်ာင္းဘက္သုိ႔ ထုိးထြက္ေနေသာ ဆူးျခံဳကို ဆြဲမိဆြဲရာ ဖမ္းဆြဲထား၏။ သူတို႔သည္ တစ္ေယာက္မွ ေရမကူးတတ္ပါ။ ေရးကူးတတ္ေသာ ကိုဘေမာင္ မိန္းမ မနီလည္း ရုတ္တရက္ေသာ္ ဘယ္ေမ်ာပါသြားမွန္းမသိ။ သမီးအႀကီးမသည္ တံတားတိုင္မွာ အတင္းဖက္ထားရင္း ေအာ္ေနရွာသည္။ ကယ္ပါ ယူပါ တစာစာႏွင္႔ ႏြားျခံကုန္း႐ြာ တံတားနားက မနက္ခင္းမွာေခတၱ ငရဲပြက္သြားသည္။

ကိုဘေမာင္သည္ ကၽြမ္းထိုးေမွာက္ခံု ေရထဲျပဳတ္က်အၿပီး အရင္ဆံုးေတြ႔ရာ တံတားတိုင္က သမီးကို ေျပးကူးကယ္သည္။ ႐ြာထဲမွ ေလွေတြထြက္လာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သူတုိ႔ေရာက္ခ်ိန္မွာ အင္မတန္သန္ေသာ ေရစီးထဲ လူတစ္ခ်ဳိ႕ ေပ်ာက္သြားေပၿပီ။ ကိုဘေမာင္သည္ တံတားတုိင္က သမီးကို ကယ္ေလွရွိရာ ပို႔အၿပီး ခါးထဲက မ်က္ခနဲ႔နာကာ သူကိုယ္တိုင္ ေရေအာက္ဆြဲခ်ျခင္း ခံလိုက္ရသလို ကိုယ္ေအာက္ပိုင္း ရုတ္တရက္ လႈပ္မရေတာ႔ဘဲျမဳပ္သြားေလေတာ႔သည္။

ေက်ာင္းဆရာမ ေယာက္်ားသည္ သူ႔ဇနီးႏွင္႔ ကေလး ေရစီးထဲေမ်ာပါသြားသည္ ကုိၾကည့္ရင္း ႐ုတ္တရက္ေသာ္ ဆူးျခံဳကိုလႊတ္ကို သြားကယ္မည္ဟု ကူးလိုက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူေမ႔သြားသည္ကား သူသည္ ေရေကာင္းေကာင္း မကူးတတ္ရွာေပ။

ေအာက္နားဆီမွ ေလွတစ္စင္းသည္ ေရျပင္ထက္ စြက္ခနဲ႔ခဏ ေပၚလာေသာ လက္တစ္ဖက္ကို အတင္းဆြဲတင္လုိက္ရာ ခါးက်ဳိးေနေသာ ကိုဘေမာင္ကိုယ္ႀကီး ပါလာသည္။

ေနာက္ထပ္ ေန႔ေတြ ၾကာေသာအခါ အေလာင္းတစ္ခ်ဳိ႕ကို ေခ်ာင္းေအာက္နားက ဆူးျခံဳေတာေတြထဲ ျပန္ေတြ႔ပါသည္။

ကိုႀကီးဘေမာင္ မေသပါ။ သူ႔သမီးေလး တစ္ေယာက္ အသက္ရွင္သည္။ က်န္လူမ်ားကိုမူ ရက္တစ္ခ်ဳိ႕ၾကာမွ အေလာင္းသာ ရေတာ႔၏။

ခါး႐ိုးအက္သြားေသာ ကိုႀကီးဘေမာင္ဟာ အခု ကၽြန္ေတာ္ရွိရာ ေဆး႐ံုမွာ၊ တရားခံတဲ႔။ ေဆးကုေနရရွာသည္။

ပုဒ္မ(၂၈၀) ေရယာဥ္ကို အရမ္းဦးစီးသြားလာေစမႈတဲ႔။ ပုဒ္မ (၃၀၄-က) ေပါ႔ေလ်ာ႔ျခင္းျဖင္႔ လူေသေစမႈ တဲ႔။ ဒီမွာ ကိုႀကီးဘေမာင္ဟာ တရားခံေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္က တရားခံျဖစ္သူဟာ အခင္းျဖစ္စဥ္ အရက္ေသစာ ေသာက္စားထားျခင္း ရွိမရွိ ဆီးေသြးစစ္ဖို႔ လုပ္ေဆာင္ေပးရမယ္႔ သူေပါ႔။

ေသြးေဖာက္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ဝင္သြားေသာအခါ ကိုႀကီးဘေမာင္သည္ လန္႔ဖ်တ္စြာ ထထိုင္လိုက္ရွာသည္။ သူသည္ ကၽြန္ေတာ္႔ကိုထက္ ကၽြန္ေတာ္႔ေနာက္မွာ ကပ္ပါလာေသာ ရဲဝတ္စံုဝတ္ ရဲသားတို႔ကို ျမင္ေပမည္။ ေဆး႐ံုေဆးခန္း၏ အနံ႔သည္ အေရာက္စိမ္းသူကို ထိတ္လန္႔စိတ္တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေစတတ္ရာ၊ ကိုႀကီးဘေမာင္အပါ ႐ြာသားတစ္ခ်ဳိ႕မွာ ေဆး႐ံုမွာလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ေနေနရတာကလည္း တရားခံႏွင္႔ တရားခံလူနာ၏ အေစာင္႔မ်ားဆိုေတာ႔ သူတုိ႔ ထိတ္ၾကသည္မွာ လြန္သည္မဆိုသာပါေပ။

"ကိုႀကီး ကၽြန္ေတာ္ ေသြးေလးေဖာက္ခ်င္လို႔ပါ"

ကိုႀကီးဘေမာင္သည္ ထုိအခါမွ လန္႔ႏိုးသူလို ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္ႏွာကို ေတြေတြၾကည့္ၿပီး

"ကိုမ်ဳိး"

သူသည္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို အရင္လို "ငမ်ဳိးႀကီး" လို႔ အာလုတ္သံျဖင္႔ မေခၚဘဲ ကိုမ်ဳိးဟု ခပ္ဆဆေခၚသည္ကို ၾကားရေသာအခါ သူ႔စိတ္မွာ ဘယ္မွ်ငယ္ေနသည္ကို ေတြးသိမိေသာ စိတ္က ကၽြန္ေတာ္ကို သာ၍ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေစေလသည္။

"ညီေလး လာထိုင္"

သူသည္ ကေယာင္ကတန္းႏွင္႔ သံကုတင္ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္ထိုင္ရန္ဟု ေနရာေပးသည့္သေဘာ ဟိုဘက္ကို တုိးေပးမည္ျပဳသည္။ ထိုအၾကံသည္ 'ခါက်ဥ္ေကာင္မာန္ႀကီးၿပီး ေတာင္ႀကီးကို ၿဖိဳမည္ၾကံ' သည့္အၾကံမဟုတ္ေသာ္လည္း ယခု ကိုႀကီးဘေမာင္မွာ အမွန္ပင္ ခါးက မသန္ရွာေသာေၾကာင္႔ လက္ကိုအားျပဳၿပီး ခႏၶာကိုယ္ကို ေရြ႕ေစမည္ဟု ေစာေစာက ေခါင္းအထက္နားမွာရွိေသာ လက္ကို ေအာက္ဖက္ေရႊ႕လိုက္ရာ တဂၽြင္ဂၽြင္ လက္ထိပ္ျမည္သံႏွင္႔အတူ သံကုတင္ေခါင္းရင္းတန္းႏွင္႔ တြဲခတ္ထားေသာ သံႀကိဳးရွည္ေလးမွာ တေတာက္ေတာက္ ေလ်ာက်လာေလသည္။ ခါးက်ဳိးေနလို႔ ေကာင္းေကာင္းပင္ မလႈပ္ႏိုင္ရွာေသာ ကိုႀကီးဘေမာင္မွာ ရာဇဝတ္မႈတရားခံမို႔ ေျပးမည္စိုးထင္႔၊ သံႀကိဳးေတြနဲ႔ ခတ္ထားတယ္ကိုး။

ကိုႀကီးဘေမာင္သည္ သူ႔အျဖစ္သူ ရွက္ရွက္ အားငယ္ျဖစ္ရွာသည့္ထင္႔ မ်က္ႏွာနီလာကာ မ်က္ေတာင္ကို ျမန္ျမန္ခတ္၍ ေခါင္းကို ေအာက္စိုက္လိုက္တာ ျမင္ရသည္။

အတူပါလာေသာ သူနာျပဳဆရာမေလးလည္း မ်က္ႏွာမေကာင္းပါ။ ကၽြန္ေတာ္မွာမူ အားငယ္သူကို ေဖးကူဖို႔ထက္ ကိုယ္တိုင္ပါေရာ ငိုမခ်မိေအာင္ စိတ္ကို တင္း၍သာ ေနရပါသည္။ ေဆး႐ံုဝန္ထမ္းမို႔ ေဆး႐ံုနံ႔သည္ မစိမ္းေသာ္လည္း အခုလို မိမိခ်စ္ခင္သူတစ္ေယာက္ကို လက္ထိပ္ခတ္လ်က္ အေနအထားျဖင္႔ ရွိသည္အား မိမိက အာဏာပိုင္မ်ားႏွင္႔အတူ ေသြးေဖာက္ေပးရေသာ အျဖစ္ကား ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ စိမ္းလွသည္။

ထို႔ေနာက္ ေဘးနားမွာ ခပ္ငူငူရပ္ေနေသာ ငါးတန္းေက်ာင္းသူ သူ႔သမီးအႀကီးမ မိနန္းကိုၾကည့္ၿပီး

"ညီေလးရာ မင္းအမ မနီနဲ႔ အငယ္မ၊ ငါ႔သမီးေလး သင္းသင္းေတာ႔ ေသရွာၿပီကြ" တဲ႔။

ထို႔ေနာက္ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေရာၿပီး မထိန္းႏိုင္ မသိမ္းႏိုင္ ငိုပြဲဆင္ၾကေလသည္။

သူနာျပဳဆရာမေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ မ်က္ရည္ေတြႏွင္႔။ ကၽြန္ေတာ္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ငိုေနသလား၊ ဘာလုပ္ေနသလဲ သတိထားမိျခင္းပင္ ကင္းေနရပါသည္။ သင္းသင္းဟာ ဒီႏွစ္မွ သံုးတန္းတက္တဲ႔ သံုးတန္းေက်ာင္းသူေလး။ စကားသြက္သြက္ႏွင္႔ သူ႔အေမ မနီေဈးလာဝယ္လို႔ ပါလာလွ်င္ ကိုႀကီးေအာင္မ်ဳိး၊ ကိုႀကီးေအာင္မ်ဳိးႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေတာ္ေတာ္ခင္ရွာသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႔ခါးက ခါးပတ္ႀကီးကိုၾကည့္လုိက္၊ သူ႔လက္က လက္ထိပ္သံႀကိဳးကြင္းကို ျမင္လိုက္ႏွင္႔ အင္မတန္ ကာယဗလျပည့္ခဲ႔ေသာ ေလးလံုးေျခာက္ဖက္ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ရက္ပိုင္းအတြင္း ခ်ဳံးခ်ဳံးက်သြားေအာင္ ဆြဲေမႊ႔ပစ္ႏိုင္အားေသာ ကံကိုသာ ျပစ္ျပစ္နစ္နစ္ ဆဲမိသည္။ ဆီကင္းေသာ ဆံပင္ဘုတ္သိုက္ႏွင္႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ကာ ေၾကာင္စီစီျဖစ္ေနေသာ သူ႔ကိုၾကည့္ၿပီး ႐ြာေရာက္လို႔ ေတြ႔တုိင္း "ေအေဘးမ်ဳိး ႐ြာေတာ႔ တစ္ႏွစ္တစ္ခါ လာအံုးဟ" လို႔ စပ္ျဖဲျဖဲ ေျပာတတ္သည့္ ကိုႀကီးဘေမာင္ဟာ ဒါမွ ဟုတ္ပါေလစလို႔ ရင္ထဲ ဆို႔ၿပီး ဝမ္းနည္းမႈေတြ လိႈက္တက္လာသည္။

"အခု ငါ႔ကို ဖမ္းထားတယ္တဲ႔ကြာ၊ ဒီေဆး႐ံုကဆင္းရလို႔ ငါေထာင္က်ရင္ ဒီကေလး ဘယ္သူနဲ႔ ေနလိမ္႔မလဲ"

သူ႔ကိုယ္သူ ဘာမွန္းမသိေသာ အျပစ္ႏွင္႔ေထာင္က်ရမည္ထက္ သူေထာင္က်စဥ္ အသက္ရွင္က်န္ရစ္ေသာ ငါးတန္းေက်ာင္းသူ သူ႔သမီးငယ္ေလးမွာ ဘယ္သူနဲ႔ ေနရရွာပါလိမ္႔မလဲလို႔ လက္ထိပ္တန္းလန္းႏွင္႔ ခါးက်ဳိးတရားခံႀကီးက ရင္ထဲလိႈက္ဖို ဆိုေလေသာအခါ ၾကားရသူအေပါင္းမွာ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းႏွင္႔သာ တစ္ဖက္လွည့္ ငိုၾကေတာ႔သည္။ တစ္ခ်ဳိ႕စိတ္မခုိင္သူ ႐ြာသူမ်ားက ေဆး႐ံု လူနာေဆာင္အျပင္ဖက္ ထြက္ကာ အစ္၍အစ္၍ အသံမထြက္ေအာင္ ႀကိတ္ႀကိတ္ငိုၾကရွာေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ျပဳစရာရွိသည္တို႔ကို ခပ္ျမန္ျမန္ျပဳကာ အျပင္ျပန္ထြက္မည္အလုပ္ တစ္ဖက္ကုတင္ေပၚမွာ ခပ္ေခြေခြလွဲေနေသာ လူနာတစ္ဦးကို အမွတ္မထင္ ျမင္လိုက္မိသည္။

“ဆရာမ အဲဒီေကာင္ ဘာျဖစ္လို႔ ေဆး႐ံုေရာက္လာတာလဲ”

ဒီေကာင္႔ကို ကၽြန္ေတာ္သိပါသည္။ သိတာမွ ေကာင္းေကာင္းကို သိတာပါ။ ေကာင္းေကာင္းသိရသည့္ အေၾကာင္းဟာ ဘာမွ ၾကာေသးတာမဟုတ္။ လြန္ခဲ႔ေသာ လဆန္းပိုင္းက ဝန္ထမ္းေတြစုၿပီး ႐ိုက္ၾကသည့္ ဖဲဝုိင္း။ ဝိုင္းေကာင္းေနတုန္း ေမြးထားသည့္ ေခြးက စူးစူးဝါးဝါးေဟာင္လို႔ ထၾကည့္မိတာ၊ အခု ကုတင္မွာ ခပ္ေခြေခြလွဲေနသည့္ မေအေပးမ်ဳိးေလးဟာ ဆိုင္ကယ္ဝင္ခိုးတာကိုး။ ဒီလိုနဲ႔ ဝိုင္းဖမ္းၿပီး ရဲစခန္းအပ္လိုက္ၾကသည္။ ဒီေကာင္႔နာမည္ဟာ ဆြတ္ႀကိဳင္တဲ႔။ “အလုပ္သစ္” ေတြ မၾကာမၾကာ ရွာတတ္သည့္ အလစ္သုတ္ သမား။

ထိုအျဖစ္အပ်က္တုိ႔ ျဖစ္ပ်က္ၿပီး ေနာက္သံုးရက္ေလာက္ ၾကာေသာအခါ ဆြတ္ႀကိဳင္ကို ဘူတာနားက ဆိတ္႐ံုေဘးမွာ ပက္ပင္းေတြ႔ပါသည္။ တကယ္ဆို ဒီေကာင္ အခ်ဳပ္ထဲမွာ ရွိရမွာ မဟုတ္လား။

“ခင္ဗ်ားတို႔က ဖမ္းၿပီး အပ္႐ံုပဲ လာအပ္သြားတာေလ၊ ဒီေကာင္မ်ဳိး ဘယ္သူက အခ်ဳပ္ထဲ ထမင္းလာပို႔မလဲ၊ ဒီေတာ႔ မေနႏိုင္တဲ႔ က်ဳပ္တို႔က ေကၽြးရတာပဲ။ ေနာက္ ခင္ဗ်ားတို႔က အမႈလည္း ဖြင္႔မသြားဘူး။ ဒီေတာ႔ ဘယ္သူက တရားလိုလုပ္မလဲ။ တရား႐ံုးအတြက္ ႐ံုးထုတ္ပါၿပီတဲ႔၊ ခင္ဗ်ားပဲ စဥ္းစားၾကည့္၊ အခ်ဳပ္က ထုတ္ဟယ္၊ တရား႐ံုးပို႔ဦးဟယ္နဲ႔ ႐ႈပ္လိုက္မယ္႔ ေသာက္လုပ္၊ ၿပီးေတာ႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ဆိုင္ကယ္လည္း ျပန္ရေနမွဟာ…”

ေဆး႐ံုးထဲကို လာေနက် ရဲဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္က ဒီလိုပဲ ရယ္က်ဲက်ဲ စိတ္႐ႈပ္စြာ ျပန္ေျပာတာ ၾကားရသည္။

ဒီလိုႏွင္႔ တရားလိုမရွိလို႔ ဆြတ္ႀကိဳင္ဟာ အခ်ဳပ္ထဲမွာ ရက္မၾကာခဲ႔ဘူးေပါ႔။ အခုက် ဒီေကာင္ဟာ ဘယ္႔ႏွာေၾကာင္႔ ေဆး႐ံုေရာက္လာရသလဲ။ သူနာျပဳ ဆရာမေလးကို ေမးၾကည့္ေတာ႔…

“ရန္ျဖစ္တာလား၊ ဘယ္သူက လုပ္ခဲ႔မွန္းမသိဘူးတဲ႔။ မနက္က ေခါင္းမွာေသြးေတြနဲ႔ လမ္းေဘးလဲေနေတာ႔ ပရဟိတအဖြဲ႔တစ္ခုက ေတြ႔လို႔ ကားေပၚတင္ေခၚလာၿပီး ဒီအတိုင္း ေဆး႐ံုလာပို႔သြားတာပဲ”

အင္း… ေခါင္းကြဲနဲ႔ ခါးက်ဳိးဆိုေတာ႔လည္း လူနာေဆာင္ အတူတူေပါ႔။ သို႔ေသာ္ ကိုႀကီးဘေမာင္လို လူကို ဒီေကာင္မ်ဳိး ေဘးမွာ တရားခံအျဖစ္ လက္ထိပ္ကြင္းႀကီးစြပ္လ်က္ျမင္ရတာ ရင္ထဲ နည္းနည္းေတာ႔ နာပါသည္။

ဥပေဒကို မသိဟု ဆိုကာမွ်ႏွင္႔ ဥပေဒေၾကာင္႔ ျဖစ္ေသာအျပစ္မွ လြတ္ကင္းမႈမရႏုိင္ဟု စာတစ္ခုမွာ ဖတ္ဖူးမွတ္မိ ရွိပါသည္။

ပုဒ္မ(၂၈၀) ေရယာဥ္ကို အရမ္းဦးစီးသြားလာေစမႈတဲ႔။ ပုဒ္မ (၃၀၄-က) ေပါ႔ေလ်ာ႔ျခင္းျဖင္႔ လူေသေစမႈ တဲ႔။

ဥပေဒႏွင္႔ ဥပေဒ၏ သေဘာသဘာဝတို႔ကို ဒီေတာသားႀကီး ဘေမာင္က နားမလည္ရွာပါ။ ထို႔အတူ ေတာသားတစ္ပိုင္း ဓာတ္ခြဲမႉးကၽြန္ေတာ္လည္း နားမလည္ႏိုင္ပါ။ လူတစ္ေယာက္က ခိုးမႈကို သက္ေသႏွင္႔ ခိုးထုပ္ခိုးထည္ႏွင္႔တကြ ပက္ပင္းမိတာမွာ တရားလိုမရွိ၍ လြတ္တတ္ေသာ ေလာကတြင္၊ သူ႔လယ္ သူ႔ေခ်ာင္းသူ ကုန္း႐ုန္းလုပ္ရင္း ကံမေကာင္းအေၾကာင္းမလွ၍ ဇနီးနဲ႔ သမီးေလးလည္းေသ၊ မိသားစုဘဝလည္း ပ်က္ေၾကသြားရရွာေသာ ေတာသားလူ႐ိုးႀကီးမွာက် လူနာကုတင္ေပၚ လက္ထိပ္တန္းလန္းႏွင္႔။ ဤအမႈအတြက္ ေသဆံုးသူဆရာမတို႔ မိသားစုဘက္မွ တရားလိုျပဳ တရားလည္း မစြဲၾကပါ။ အျဖစ္အပ်က္အတြင္း ျမင္ရၾကားရသူတိုင္း ေရႊရင္ဆို႔ရေသာ ဤအမႈအတြက္ ဘယ္ရြာသူရြာသားကမွလည္း တရားလိုျပဳသည္ မရွိၾကပါ။ သို႔ဆိုလွ်င္ အဘယ္သူက တရားလို ျပဳေလသနည္း။

ေဆး႐ံုၾကမ္းခင္းက ပိုးသတ္ေဆးနံ႔သည္ ေလအေဝ႔မွာ မသတီစရာ ျပင္းျပျပ တိုးလာသည္။

ဟိုဘက္ ရဲစခန္း အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ ဘယ္လို အနံ႔မ်ား ရွိမွာပါလိမ္႔။

တရား႐ံုးက တရားခံဝက္ျခံေလးဟာေရာ ဘယ္လိုအနံ႔မ်ား ရွိမွာပါလိမ္႔။

ထုိ႔အတူ အိုဘိုေထာင္ႀကီးထဲက ရနံ႔ဟာေရာ…

ရြာမွာ ေရေတြ ေတာ္ေတာ္က်သြားၿပီတဲ႔။ ဒီနယ္တစ္ေၾကာက ေခ်ာင္း႐ိုးေျမာင္းစြတ္ေတြမွာ ေရွာ္တယ္ေလးေတြ တဘုတ္ဘုတ္ေမာင္းလို႔။

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

ခံႏိုင္ရည္အေတြးမ်ား

ဂ်ဳိးျဖဴေရပိုက္လိုင္းတြင္ အီးကိုလိုင္ေခၚ ပိုးတစ္မ်ဳိးပါဝင္မႈ သိပ္သည္းဆမ်ားေနမႈႏွင္႔ပတ္သက္ၿပီး ဂယက္ထသြားေစေသာ သတင္းေလးတစ္ပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရသည္။

ထိုသတင္းႏွင္႔ ပတ္သက္၍ ယခင္က်န္းမာေရးဌာနတြင္ ရာထူးႀကီးတာဝန္တစ္ခု ထမ္းေဆာင္ခဲ႔ဖူးၿပီး ယခုလည္း လုပ္ငန္းႀကီးတစ္ခုကို ဦးေဆာင္ေနသူ မိတ္ေဆြတစ္ဦးက

"လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ကထဲက JICA စီမံကိန္းက ဂ်ပန္ ပါေမာကၡတစ္ေယာက္၊ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမနဲ႕ကပ္လွ်က္ ဟိုတယ္တစ္ခုက ေရပိုက္ေခါင္းထဲကေရကို Test Kit ေခၚတဲ႔ ဓာတ္ခြဲပစၥည္းတစ္ခုနဲ႔စမ္းတာ အီးကိုလိုင္ပိုး (E.coli) ပါ၀င္မႈက တအားျမင့္ေနလို႔ အႀကံျပဳဖူးတာ႐ွိတယ္"

"ဒါေပမယ့္ ဂ်ဳိးျဖဴပိုက္လိုင္းက အိုမင္းၿပီး အေပါက္အျပဲေတြ႐ွိတယ္။ အဆက္ေတြကမလုံ။ ၿပီးေတာ႔ ေရျဖန့္စနစ္က အဆက္မျပတ္ေပးတဲ့စနစ္မဟုတ္ေတာ့ ပင္ရင္းမွာ ဘယ္ဆေလာက္ပဲသန့္စင္ထားထား အဆံုးသတ္ သံုးတဲ႔သူေတြဆီမွာက် အီးကိုလိုင္ပိုး (E.coli) မ်ားတာပဲ"

"ေနာက္တစ္ခုက ရန္ကုန္ကလူေနထူထပ္ေတာ့ မိလႅာကန္စနစ္နဲ႔အလုပ္မျဖစ္ဘူး။ ေနာက္ မိလႅာကန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း ေဆာက္လုပ္ပုံနည္းမမွန္ေတာ့ အလုပ္လုပ္ပံုလည္း စနစ္မက်ၾကဘူး"

"တကယ္က မိလႅာကန္က ထြက္လာတဲ႔ ေရဆိုးေတြကို မိလႅာပိုက္ၾကီးေတြနဲ႔ ေရဆိုးသန္႔စင္စက္ရုံကို ပို႔ျပီး ျပန္သန္႔စင္၊ သန္႔စင္ျပီးေရကို စြန္႔ထုတ္၊ အညစ္အေၾကးခဲကိုက် ေျမၾသဇာလုပ္ႏိုင္မွ မစင္ကတဆင္႔ ကူးစက္ႏိူင္မယ္႔ ၀မ္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ေရာဂါေတြအျပင္ အသဲေရာဂါ ဆင္ေျခေထာက္ေရာဂါေတြကို တားျမစ္ႏိုင္မယ္"

"ဒါေပမယ္႔ အခု လက္ရွိပါေနတဲ႔ ပိုးပမာဏက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏိုင္ငံသားေတြအတြက္ေတာ႔ သိပ္မႈေလာက္စရာ မရွိဘူး ေျပာရမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဒီေလာက္အတြက္ ခုခံႏိုင္ရည္ေတြ ရွိၿပီးသားေလ။ ေျပာရရင္ေတာ႔ ဒီပမာဏေလာက္ေရာဂါပိုးကို ခံႏိုင္ရည္ ျမင္႔ေနတယ္ဆိုရမွာေပါ႔ဗ်ာ။ အဲ… ဒါက ေကာင္းက်ဳိးကို ရည္ၿပီး ေျပာတာ၊ ဒါနဲ႔အတူတြဲပါလာတဲ႔ ဆုိးျပစ္ကို ေျပာရရင္က် လူမွာအဲဒီလို ေရာဂါပိုးကို ခံႏိုင္ရည္ ျမင္႔ေလေလ၊ ႀကီးထြားဖြံ႔ၿဖိဳးမႈနဲ႔ ဆိုင္ရာေတြမွာ နိမ္႔ပါးသြားေလေလပဲ"

မိတ္ေဆြရဲ႕ ေနာက္ဆံုးစကားအဆံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ အေတြးမ်ားစြာပြားရသည္။

ခံႏိုင္ရည္စြမ္းျမင္႔ေလေလ၊ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈဆိုင္ရာေတြမွာ နိမ္႔က်နည္းပါးေလေလတဲ႔။ သူက ဒါကို က်န္းမာေရး႐ႈေထာင္႔သက္သက္မွ ေျပာခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ ခႏၶာကိုယ္သည္ ျပင္ပမွ ဝင္လာေသာ ေရာဂါပိုးအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ခံႏိုင္ရည္ျမင္႔ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ရေလေလ၊ ဖြံ႔ျဖိဳးႀကီးထြားမႈႏွင္႔ ဆိုင္ရာေတြမွာ ယုတ္ေလွ်ာ႔သြားေလေလဆိုသည့္ သေဘာ။

ေၾကာက္စရာေကာင္းေသာ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ငါသည္ ငါတို႔ႏိုင္ငံမွာ ဘယ္ေလာက္ေနပူပူ၊ ဘယ္ေလာက္ဖုန္ထူထူ မက်န္းမမာမျဖစ္။ လမ္းေဘးေရအိုးစင္က ေရကိုေသာက္ေသာ္မွ ဘာမွမျဖစ္။ ငါတို႔သည္ ေတာ္ရံုေရာဂါပိုးကို ခံႏိုင္ရည္ရွိေသာ သူမ်ားျဖစ္သည္ဟု ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ တလြဲ ဂုဏ္ယူခဲ႔ဖူးသည္။

သုိ႔ေသာ္ တကယ္႔အျဖစ္မွာက ဒီလိုမဟုတ္။ ဝင္လာေသာ (သို႔မဟုတ္) ကိုယ္႔ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေန ျဖစ္ေနေသာ အေမွာင္႔ေရာဂါပိုး၏ ဒဏ္ကို ခံရင္းခံရင္း ခံႏိုင္ရည္ ျမင္႔လာျခင္းႏွင္႔အတူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈျဖစ္စဥ္ေတြကို စေတးေပးလိုက္ရသည္။ ခႏၶာကိုယ္ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈေတြ တန္႔သြား၊ တံု႔သြားရသည္။ မိတ္ေဆြက ဒီသေဘာကို ရွင္းျပျခင္းျဖစ္သည္။

ဤမွာ အေမွာင္႔ေရာဂါးပိုးဆိုတာႏွင္႔ ခံႏိုင္ရည္ဆိုသည္တို႔ကို ဆက္လက္အေတြးပြားမိသည္။

အေမွာင္႔ဆိုသည္ မလိုလားအပ္ေသာ၊ ဖ်က္ဆီးတတ္ေသာ သေဘာျဖစ္ၿပီး၊ ခံႏိုင္ရည္ဟူသည္ ထို အေမွာင္႔တို႔က ဝင္ေရာက္ေႏွာင္႔ယွက္လာသည္ကိုမွ မမႈ၊ မတုန္မလုပ္ ခံႏိုင္လာၿပီး မတံု႔ျပန္ေတာ႔ျခင္းကို ဆိုလိုသည္။ ေရာဂါပိုးအေနျဖင္႔ ဆိုရမည္ဆိုလွ်င္ ထိုေရာဂါပိုးဝင္လာပါလွ်က္ မတံု႔ျပန္ေတာ႔ျခင္းသည္ ခံႏိုင္ရည္ ရွိလာျခင္း (ဝါ) ထိုေရာဂါပိုးေၾကာင္႔ မဖ်ားမနာေတာ႔ျခင္းျဖစ္သည္။

ဤျဖစ္စဥ္မွ ဆင္႔ပြား၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တုိင္းျပည္ ႏိုင္ငံအေရးကို ေမွ်ာ္ေတြးၾကည့္လိုက္ၾကပါဦးစို႔။

ဥပမာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္း လိုင္းကားေတြ က်ပ္ေသာ ကိစၥတြင္ ပံုမွန္ျဖစ္သင္႔သည္မွာ လိုင္းကားဟူသည္ (အျခားဖြံ႔ၿဖိဳးျပီး ႏိုင္ငံမ်ားနည္းတူ) ေလွ်ာေလွ်ာလ်ဴလ်ဴ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ ပံုမွန္လြယ္ကူစြာ သြားလာႏိုင္ရမည့္ အမ်ဳိးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လိုင္းကားမ်ားတြင္ ရွိေနေသာ အေမွာင္႔ပေယာဂကား ကားက်ပ္ျခင္း၊ ယာဥ္ေနာက္လိုက္မ်ား ရိုင္းျပျခင္း၊ လမ္းေၾကာမ်ား ပိတ္ျခင္း စသည္တို႔ျဖင္႔ စံုလွသည္။ အမွန္ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ထိုအေမွာင္႔ ပေယာဂမ်ား၏ ဒဏ္ကို ခံစားတံု႔ျပန္ၾကရေပမည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ထိုဒဏ္ေတြကို ခံရင္းခံရင္း ခံႏိုင္ရည္ေတြ ျမင္႔လာသည္။ ၾကာေသာအခါ လိႈင္းကားက်ပ္ျခင္းသည္ အေမွာင္႔ပေယာဂတစ္ခုဆိုတာထက္ ပံုမွန္ျဖစ္ေနက် တစ္ခုလို ျမင္လာသည္။ ထုိျဖစ္စဥ္ကို ခံႏိုင္ရည္ျမင္႔လာျခင္းဟု ဆိုရေပမည္။

ထိုသုိ႔ ခံႏိုင္ရည္ ျမင္႔လာျခင္းေၾကာင္႔ အခုေနာက္ပိုင္း လိႈင္းကားက်ပ္သည့္ ကိစၥကို ေတာ္မ်ားမ်ားေသာ သူမ်ားက တရားဝင္ ဖ်ားနာမျပေတာ႔။ တစ္နည္းဆိုရေသာာ္ တာဝန္ရွိသူမ်ားကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေစာဒကမတက္ေတာ႔။ အကယ္၍ အမ်ားစုကသာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေစာဒကတက္ေနမည္ဆိုလွ်င္ တာဝန္ရွိသူတို႔မွာ တစ္ခုခုကို ျပဳၾကရေတာ႔မည္မွာ ဧကန္။ ေရာဂါေၾကာင္႔ မိမိကိုယ္မွာ ဖ်ားနာမႈမ်ားလာေသာ လူသည္ ေဆး႐ံုးေဆးခန္း ေျပးၾကရမည့္ သေဘာပါေပ။

သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔၏ လိုင္းကားႏွင္႔ ပတ္သက္ေသာ ခံႏိုင္ရည္က သူတကာႏိုင္ငံေတြထက္ ျမင္႔သည္။ ဒီေတာ႔လည္း လိုင္းကားက်ပ္တာေလာက္ကို ဘယ္သူမွ စကားထဲလုပ္ၿပီး မေျပာေတာ႔ ။ အေရးအရာ မလုပ္ေတာ႔။ ခံႏိုင္ရည္ရွိလာသည္။ ထုိအတြက္ ဆုိးက်ဳိးကား ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ သြားေရးလာေရးေတြခက္ၿပီး၊ လိုင္းကားေပၚမွာ အခ်ိန္ေတြကုန္သည္။ ထိုအတြက္ ဆိုင္ရာေနရာေတြမွာ ဖြံ႔ျဖိဳးမႈ ေနာက္က်ကုန္ေတာ႔သည္။

ထိုမွတစ္ဆင္႔တက္၍ တိုင္းျပည္ႀကီးတစ္ခုလံုးႏွင္႔ အစိုးရလုပ္သူတို႔ကို ၾကည့္ၾကပါဦးစို႔။ ႏိုင္ငံ႔ေခါင္းေဆာင္ ဆိုသူတို႔ ေပါက္ကရလုပ္သည္။ ေပါက္ကရ ေျပာၾကသည္။

သူတုိ႔အျပဳအမူ၊ သူတို႔စကားေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ လူ႔မႈကြန္ယက္ေတြေပၚမွာ၊ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ျမင္ရေတြ႔ရၿပီး ဟာသအေနျဖင္႔သာ သေဘာထားဖတ္႐ႈၾကတာ ေတြ႔ရမ်ားၿပီး မည္သူ႔မွ် ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ကန္႔ကြက္တာမ်ဳိးမရွိ။ ဆိုင္ရာ အႀကီးအကဲမ်ားကလည္း အေရးယူတာမ်ဳိး မရွိ။ အားလံုးသည္ မိမိတို႔ႏိုင္ငံႏွင္႔ ပတ္သက္ၿပီး ေပါက္ကရလုပ္ေသာ အျပဳအမူ၊ ေပါက္ကရဆုိေသာ အေျပာအဆိုေတြမွာ ခံႏိုင္ရည္ခပ္ျမင္႔ျမင္႔ ရွိထားၾကသည္။ ထိုသည္ကို ခြင္႔လြတ္စိတ္ဟု တလြဲေခါင္းစဥ္တပ္ၾကသည္။ ခံႏိုင္ရည္ရွိတာ ေကာင္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအတြက္ တုိင္းျပည္မွာ တလြဲေျပာ တလြဲျပဳေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ အျပဳအေျပာေတြေၾကာင္႔ ဖြဲ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈမွာ က်ဆင္းလာရေတာ႔သည္။ ျပည္သူမ်ား ခံႏိုင္ရည္ျမင္႔မားလာမႈအတြက္ ေပးဆပ္လိုက္ရေသာ (တစ္နည္း) စေတးလိုက္ရေသာ ဖြဲ႔ျဖိဳးတိုးတက္မႈပါေပ။

ခံႏိုင္ရည္ရွိျခင္းသည္ မည္မွ်ေကာင္းပါသနည္း။ ခံႏိုင္ရည္ေၾကာင္႔ လူေတြမွာ စိတ္သက္သာသည္။ ေရာဂါကို ခံႏိုင္စြမ္းရွိလာျခင္းေၾကာင္႔ အေတာ္အသင္႔ေရာဂါမျဖစ္၍ ခႏၶာကိုယ္ သက္သာသည္။ ေန႔စဥ္ ေတြ႔လာရသမွ် ၾကံဳလာရသမွ် မျဖစ္သင္႔မျဖစ္ထုိက္ရာရာ အေမွာင္႔ပေယာဂ အစံုကို ခံႏိုင္ရည္ျမင္႔လာျခင္းႏွင္႔အတူ အဆင္မေျပေသာ  လက္ရွိအေနအထားႀကီးမွာ ေနေပ်ာ္လာသည္။ သုိ႔ေသာ္ ထိုခံႏိုင္ရည္ျမင္႔မာလာမႈေၾကာင္႔ပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေပးဆပ္လုိက္ရေသာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈေတြ မည္မွ် ရွိပါၿပီနည္း။

ဂ်ဳိးျဖဴေရပိုက္ကေပးေသာ ခံႏိုင္ရည္အေတြးကို ေန႔စဥ္ေတြ႔ၾကံဳေနရေသာ ကိစၥအမ်ားစုမွအစ တိုင္းျပည္ႏိုင္ငံ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအတြက္ထိ အေတြးပြားမိေသာအခါ စိတ္ေမာစရာေကာင္းတာေတာ႔ အမွန္။

(ျမန္မာ႔ဥဒါန္းဂ်ာနယ္)

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

အေၾကေကးရီးယန္းနဲ႔ အညာသရာကီ

အေၾကေကးရီးယန္းေကာင္မေလးက မနက္ေျခာက္နာရီထုိးရင္ ေရခ်ဳိးခန္းဝင္တယ္။ မိတ္ကပ္လိမ္းတယ္။ ၿဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ၿပီး ခုနစ္နာရီခြဲဆို သူငွားေနတဲ႔တိုက္ခန္းေအာက္ အႀကိဳေထာက္မယ္႔ ဖယ္ရီကို ေၾကာ႔ေၾကာ႔ေလး ဆင္းေစာင္႔တယ္။ ၿပီးေတာ႔က် ပရြက္ဆိတ္တန္းလို တစ္ညပ္ေနတဲ႔ သူတို႔ၿမိဳ႕ကလမ္းေတြေပၚ တစ္နာရီေက်ာ္ၾကာေအာင္ အသက္ႀကီးခံၿပီးတဲ႔ေနာက္ ေလေအးေပးစက္တပ္အခန္းထဲမွာ ကြန္ပ်ဴတာေဘး ၾကည့္မွန္အဝိုင္းေလးခ်ၿပီး အလုပ္လုပ္ေတာ႔တာပဲ။

တစ္ညလံုး ဖတ္ခ်င္တဲ႔စာေတြဖတ္မယ္။ ဇာတ္ကားေကာင္းေကာင္းေလးမ်ား တီဗြီကလာရင္ မနက္ျဖန္ေျဖရမယ္႔ သင္ခန္းစာကို ဒီည အရက်က္ပစ္သလိုမ်ဳိး သရဲမရဲစီးေအာင္ ၾကည့္ပစ္တယ္။ မနက္က် ႏိုးခ်င္တဲ႔အခ်ိန္မွ ႏိုးၿပီး ကုန္း႐ံုးထ၊ ဖုန္းကနာရီကိုၾကည့္၊ ေရခ်ဳိးခ်ိန္ရရင္ခ်ဳိး၊ ခ်ဳိးခ်ိန္မရေတာ႔ရင္ ေတြ႔တဲ႔အဝတ္ေကာက္စြပ္ၿပီး ဆိုက္ကယ္ေပၚတက္ခြ၊ အလုပ္ေျပးတတ္ၾကတာက အညာသရာကီေတြရဲ႕အက်င္႔။

ဖုန္းေတြေပၚလာကတည္းက လက္အေလးခံၿပီး အညာသရာကီေတြဟာ နာရီမပတ္ၾကေတာ႔ဘူး။

ဒါက အေၾကေကးရီးယန္းေကာင္မေလးနဲ႔ အညာသရာကီတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေန႔စဥ္ျဖတ္သန္းမႈ အက်ဥ္းျပကြက္ေတြ။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကား မိုင္အားျဖင္႔ သံုးရာ႔ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေဝးတာကို ေျမပံုမွာ ေလးလက္မထက္မပိုဘူးလို႔ 'အညာသရာကီ ေအာင္ဒ႐ိုဂို' က ကိုယ္ထင္ ကုတင္ေရႊနန္းေနတတ္တာမ်ဳိး။ ဒီအထိက ဘာျပႆနာမွ မရွိေသးဘူး။ ျပႆနာက 'လင္နစ္စတာေခ်ာ' ပဲ။

လင္နစ္စတာေခ်ာက နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ ေခ်ာတယ္။ ဦးေတဇနဲ႔ ဘေရႊေျမးဖိုးလျပည့္ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းထက္ ေလးငါးေျခာက္ဆ ခ်မ္းသာတယ္။ သူဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာမွန္း သူ႔ဟာသူေတာင္ သိရဲ႕လားလည္း မသိပါဘူး။ အျပင္းေျပ ကိုယ္ပိုင္ဘဏ္လုပ္ငန္းတစ္ခု ဖြင္႔ထားတာရွိတယ္။ လူပံုက အၾကည့္ခံသလို ဟန္ပန္ကလည္း ကဗ်ာဆန္ေသးတယ္။ သူပိုင္တဲ႔ ႏိုင္ငံတကာဘဏ္ႀကီးကိုေတာင္ နာမည္ေပးထားပံု နားေထာင္ဦးေလ။ 'ယူေႂကြၿပီ' တဲ႔။ ဘယ္႔ေလာက္ ကဗ်ာဆန္လိုက္သလဲဆိုတာ။

အေၾကေကးရီးယန္းေကာင္မေလးက လင္နစ္စတာေခ်ာပိုင္တဲ႔ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ 'ယူေႂကြၿပီဘဏ္' ႀကီးမွာအလုပ္လုပ္တာ။ ဝါ ဝါ ဝါ။ မွားလို႔။ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ေဆာရီး ေဆာရီး။ လင္နစ္စတာေခ်ာရဲ႕ ေလသံနဲ႔ေျပာရင္ ဝါ ဝါ လို႔ 'ဘြာ' မခတ္ရဘူး။ ေဆာရီးဆိုမွ အမွန္။ ေျပာခ်င္တာက အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ဆိုတာထက္ 'အင္တာေနရွင္နယ္ယူေႂကြၿပီဘဏ္ႀကီး' ေပါ႔ေလ။ လင္နစ္စတာေခ်ာက စကားေျပာရင္ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ဘာသာစကားနဲ႔ပဲ စကားေျပာတယ္။

လင္နစ္စတာေခ်ာရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္က

"လင္နစ္စတာေတြဟာ အေႂကြးဆပ္ပက္စက္တယ္" ဆိုတာပဲ။

ဒါကိုေတာ႔ အညာသရာကီတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔ 'ေအာင္ဒ႐ိုဂို' က ယံုတယ္။ လင္နစ္စတာေခ်ာ မႏၲေလးလာတုန္းက လမ္းသံုးဆယ္က ၾကယ္သံုးဆယ္႔ႏွစ္ပြင္႔ ဟိုတယ္ႀကီးမွာ တည္းတယ္။ သူ႔ဂုဏ္နဲ႔တန္ေအာင္ေလဆိုၿပီး ေအာင္ဒ႐ိုဂိုတို႔က 'ရက္ဖိုး' ကားႀကီးစီးၿပီး သြားေတြ႔ရတယ္။ ကားက ငွားလာတာပါ။ အညာသရာကီေတြထဲမွာ ရက္ဖိုးစီးၿပီး ဆီဖိုးအေႂကြးေတြ လည္ပင္းခိုက္ေနတဲ႔ ေကာင္ေတြရွိတယ္။ ဒီေတာ႔ ဒီလိုေကာင္ေတြနဲ႔ ေငြေရးေၾကးေရး အေပးအယူလုပ္ၿပီး အခ်ိန္ပိုင္းနဲ႔ ငွားခဲ႔တာေပါ႔။ ေျပာခ်င္တာက လင္နစ္စတာေတြ အေႂကြးဆပ္ပက္စက္တဲ႔ အေၾကာင္းပါ။

အဲဒီေန႔က လင္နစ္စတာေခ်ာကို သူတည္းတဲ႔ ၾကယ္သံုးဆယ္႔ႏွစ္ပြင္႔ဟိုတယ္ေရွ႕က ကြမ္းယာဆိုင္ေလးမွာ ဘာရပ္လုပ္ေနတယ္ရယ္မသိဘူး။ ဒါနဲ႔ ေအာင္ဒ႐ိုဂိုတို႔ အညာသရာကီ ဓေလ႔ေပါ႔ေလ၊ စခ်င္ေနာက္ခ်င္ က်ီစယ္ခ်င္စိတ္ေပါက္လာတာနဲ႔ သူ႔ေဘး ကားထုိးရပ္တဲ႔ၿပီး ပါလာတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ေမးခိုင္းလိုက္တယ္။

"အကို၊ အကို ဒီနားမွာ ကြန္ဒံုးဘယ္နားဝယ္ရလဲဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေရးႀကီးေနလို႔ပါ" လို႔ ဆိုေတာ႔ လင္နစ္စတာေခ်ာ ပထမေတာ႔ ရွက္သြားတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာ ရဲလို႔။ဒုတိယ အားရပါးရျဖစ္လာတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ အေဖာ္ရသြားတဲ႔ အရိပ္အေယာင္မ်ဳိး။

"မသိဘူး အစ္ကို။ ကၽြန္ေတာ္က အေၾကေကးရီးယန္းက လာတာ။ ကြမ္းယာဆိုင္မွာမ်ား ရမလားလို႔ အခုပဲ ဝင္ေမးတာ ၿဂိဟ္ၾကည့္အၾကည့္ခံရတယ္ဗ်။ အကိုတို႔ အခုလိုက္ရွာေနတာဆို ကၽြန္ေတာ္႔လည္းေခၚဗ်ာ။ အတူသြားရွာရေအာင္။ ဒီအညာသရာကီေတြေနတဲ႔အရပ္မွာ ကြန္ဒံုးေလးမွ ရွာဖို႔ခက္တယ္။ ခြီးပဲ"

ေနာက္ေတာ႔ ႐ိုးသားတဲ႔ လင္နစ္စတာေခ်ာကို ေအာင္ဒ႐ိုဂိုကေျပးေပြ႔ဖက္တယ္။ လင္နစ္စတာေခ်ာလည္း ဝမ္းသာတယ္။ ေနာက္ေတာ႔ လင္နစ္စတာေတြေသာက္တဲ႔ အရက္မ်ဳိးေတြ ေသာက္ၾကတယ္ေပါ႔။ ဒီအထိ အဆင္ေျပတယ္။

ေနာက္ ကိုယ္ရန္ကုန္သြားေတာ႔က် လင္နစ္စတာေခ်ာဟာ ကိုယ္႔ကို ကန္ေတာ္ႀကီးေဘးနား ေခၚၿပီး အေႂကြးဆပ္ပက္စက္ ေတာ႔တာပဲ။ ကိုယ္တို႔ အညာသရာကီေတြက လင္နစ္စတာကဗ်ာေတြဆို သိပ္သေဘာက်တာ။ လင္နစ္စတာကဗ်ာထဲက ဇာတ္ေကာင္မေလးေတြျဖစ္တဲ႔ ျမဗိုလ္တို႔၊ ေရႊေရာင္တို႔၊ ညီမေလး မမဝင္႔တို႔ဆို အေသေႂကြပဲ။ အဲဒီမွာ

"ဘီယာသြားဝယ္ဦးမယ္ဗ်ာ ေဟာဟိုနားက အုပ္စုထဲမွာ ျမဗိုလ္နဲ႔ ေရႊေရာင္ ေစာင္႔ေနတယ္။ ဆပ္ပရိုက္ျဖစ္ေအာင္ ခင္ဗ်ားဖာသာခင္ဗ်ား သြားမိတ္ဆက္ထားႏွင္႔။ ညီမေလး မမဝင္႔က ခဏေနလာလိမ္႔မယ္" ဆိုၿပီး မလိမ္႔တပတ္နဲ႔ ကိုယ္႔ကို အေျခာက္မအုပ္စုထဲ ေမာင္းသြင္း အေႂကြးဆပ္ေတာ႔တာပဲ။ လင္နစ္စတာေတြဟာ ေယာက္်ားခ်င္းဆို အဲလို အေႂကြးဆပ္ပက္စက္တာ။

ထားပါေတာ႔ေလ။ ေယာက္်ားခ်င္းကိုး။ ျပႆနာက ကိုယ္႔အေၾကေကးရီးယန္း ေကာင္မေလးဟာ လင္နစ္စတာေခ်ာပိုင္တဲ႔ အင္တာေနရွင္တယ္ ယူေႂကြၿပီဘဏ္ႀကီးမွာ အလုပ္လုပ္ေနတာပဲ။ ေယာက်္ားခ်င္းေပါ႔ေလ၊ အဲဒါ လက္႐ံုးရည္ခ်င္းယွဥ္မလား မေၾကာက္ပါဘူး။ ကိုယ္တို႔ အညာသရာကီေတြဆိုတာ ေမြးကတည္းက ကၽြဲနဲ႔ႏြားနဲ႔ဖက္ၿပီး လယ္ထဲ ကိုင္းထဲ ႐ုန္းလာတာ။ မည္းမည္းသည္းသည္း မုန္႔တစ္မ်ဳိးကိုေတာင္ 'အညာသရာကီေက်ာကုန္း' လို႔ ေခၚလားေခၚရဲ႕။ လင္နစ္စတာေတြေလာက္ေတာ႔ အဟုတ္မေၾကာက္ပါဘူး။ ဒါျဖင္႔ ႏွလံုးရည္ခ်င္း ယွဥ္မလား။ ကိုယ္တို႔အညာသရာကီေတြဆိုတာ အသည္းႏွလံုးမွာ ကၽြဲပုခံုးထေလာက္ေအာင္ ခံစားခ်က္ကို တနင္႔တပိုး သယ္ထမ္းထားတတ္ၾကတဲ႔လူေတြမို႔ လင္နစ္စတာေတြေလာက္ေတာ႔ မေၾကာက္ေပါင္။ ဒါျဖင္႔ ဘာက ျပႆနာလဲဆို အဲဒါ အညာသရာကီေတြရဲ႕ ေတြးႏိုင္တဲ႔ နယ္ပယ္ရဲ႕ ဟိုဘက္ေက်ာ္သြားၿပီ။ တကယ္ေတာ႔ အညာသရာကီေတြဟာ လက္႐ံုးရည္ေတြ ႏွလံုးရည္ေတြဆိုတာေတြနဲ႔ ေခတ္ေနာက္က်က်န္ခဲ႔ၿပီး၊ နည္းပညာအေၾကာင္း ဘာမွသိတာမဟုတ္ဘူး။

အေၾကေကးရီးယန္း ေကာင္မေလးက ေျပာတယ္။ ေအာင္ဒ႐ိုဂို႔အတြက္ စြန္ေလးေတြလုပ္ၿပီး ဖန္ဘူးထဲ ထည့္သိမ္းထားတယ္တဲ႔။ တကယ္လို႔ ေတာင္ေလလာတုန္း ဘူးဖြင္႔ေပးလိုက္တဲ႔အခါ ကိုကိုတို႔ အညာသရာကီေဒသကို စြန္ေလးေတြ ဝဲလာမွာေပါ႔တဲ႔။ အဲဒီေတာ႔က် ကိုကိုက ဘာလုပ္မွာလဲဟင္ ဆိုေတာ႔ ဒီက အညာသရာကီႀကီးမွာ ေႂကြလုိက္တာ ေႂကြလုိက္တာ ဆိုတာေလ၊ လူမွာ 'မ်က္ႏွာဖုတ္လူး၊ နားရြက္ရြံ႕ေပ' ေတြကို ျဖစ္လုိ႔ပါဆို။

တကယ္က် အဲဒါ အေၾကေကးရီးယန္းေကာင္မေလးဟာ လင္နစ္စတာေခ်ာ ေသာၾကာေန႔ညေနေတြမွာပဲ ထုတ္စီးေလ႔ရွိတဲ႔ ေပၚေရွးကားႀကီးေပၚမွာ၊ လင္နစ္စတာအရက္ေတြေသာက္ရင္း လင္နစ္စတာ ကဗ်ာေတြအစပ္က်င္႔ေနတာတဲ႔ေလ။ အဲဒီလို လင္နစ္စတာေခ်ာက ေျပာတာပဲ။ ေအာင္ဒ႐ိုဂိုကေတာ႔ အဲလိုမယံုပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ အသည္းေတာ႔ကြဲတယ္။ တကယ္ဆို လင္နစ္စတာေတြဟာ အညာသရာကီေတြရဲ႕ အသည္းကို ဓားတံုးတံုးနဲ႔ ခြဲဖို႔ ေမြးဖြားလာသူေတြမ်ားလား။

လင္နစ္စတာေတြဟာ ေပၚေရွးစီးတယ္။ လူတစ္ကိုယ္ မာစီးဒီတစ္စီးလို႔ ေျပာတဲ႔နယ္ပိုင္ကို ေသာက္ဂ႐ုမစိုက္တတ္တာလည္း လင္နစ္စတာ စ႐ိုက္။ မိန္းခေလးေတြ သိပ္ခိုက္ဆိုပဲ။

ကိုယ္႔ အေၾကေကးရီးယန္း ေကာင္မေလးကေတာ႔ အဲဒီထဲ ပါမယ္မထင္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔

"ကေလးရယ္၊ ကိုယ္တို႔ အညာသရာကီေတြဆိုတာ သိပ္ခ်စ္တတ္သူေတြပါလို႔ အကိုေျပာတဲ႔အခါ ထုိမွန္ကန္ေသာ သစၥာစကားေၾကာင္႔ ကေလးကို႔အနားကို တစ္လွမ္းတုိးလာဖို႔ အားျဖစ္ပါေစကြယ္" လို႔ ခပ္ညည္းညည္းေလး ေလပူထုတ္မိတယ္။

'ယပိစၦံ န လဘတၱိ၊ တမၸိ ဒုကၡံ' လိုတာမရျခင္းသည္လည္း ဆင္းရဲ၏လို႔ ျမတ္စြာဘုရားကေတာင္ သူ႔နာမည္ေက်ာ္ ဒုကၡသစၥာတရားမွာ ထည့္ေဟာခဲ႔မို႔လား။ ဒါေလး အညာသရာကီေလနဲ႔ ဒီလိုထုတ္ညည္းမိေတာ႔ လင္နစ္စတာေတြက ရယ္ေသးတယ္။

"အညာသရာကီေတြရဲ႕စာဟာ ေလာကနိတိနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ " တဲ႔။ ေလွာင္တာ ။ ေလွာင္တာ။

ညေနညေနဆို ေပၚေရွးကားတဝီဝီနဲ႔ လင္နစ္စတာေတြဟာ နည္းပညာအသာနဲ႔ အကြာအေဝးကို ခ်ဳံ႕ပစ္ႏိုင္တယ္တဲ႔။ ပထဝီအေနအထားကမွ သူ႔ဘက္မွာပါဆို လင္နစ္စတာေတြဟာ 'ပဲကရ ႏွမ္းကရ' ဆိုတာမ်ဳိး။

ဒါနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ကိုုယ္႔အေၾကေကးရီးယန္းေကာင္မေလးဟာ

"ထေရာ္မာလို ေရာဂါမ်ဳိး မၾကာမၾကာျဖစ္ခ်င္တယ္၊ ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲမွာ ဆူးဆိုက္လုပ္တဲ႔ ကဗ်ာဆရာဟာ ေသြးျပန္ေၾကာကို မင္ရည္လုပ္ဖူးသတဲ႔။ ကိုယ္ဒီည မအိပ္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး" ဆုိတဲ႔ ကဗ်ာမ်ဳိးေတြ မၾကာမၾကာေရးလာတယ္။

အညာသရာကီႀကီး စိတ္ပူလာတယ္။ အေၾကေကးရီးယန္းမေလးကို ဆံုး႐ံႈးရမွာကိုလား။ မဟုတ္ပါဘူး။ မူလ ေပးထားခ်က္မွာကတည္း ဆံုးၿပီးသားပဲေလ။

အဓိကက အညာသရာကီေတြဟာ လင္နစ္စတာကဗ်ာေတြကို နားမလည္ဘူး။ နားလည္သလို အဓိပၸါယ္ေကာက္ၾကည့္ေတာ႔ အညာသရာကီစိတ္ႏွလံုးမွာ အပူဖံုးလာတယ္။ အေၾကေကးရီယန္းမေလး သူ႔ကိုယ္သူ တစ္ခုခု လုပ္ပစ္လုိက္မွာလား။ ေနာက္ေတာ႔ အညာသရာကီေတြဟာ သမိုင္းထဲက အရိုင္းစိတ္ေတြ ျပန္ဝင္လာတယ္။ အညာသရာကီေတြဟာ သမိုင္းမွာ ႐ိုင္းလည္႐ိုင္းတယ္။ ၾကမ္းလည္း ၾကမ္းတယ္။ အခုလို မ်က္စပ္ပိုးဝင္ ဆံတစ္ပင္တင္း အေျခဆိုေတာ႔ ဖ်တ္ဖ်တ္လူးၿပီေပါ႔ေလ။ ဒါနဲ႔ အညာသရာကီ ေအာင္ဒ႐ိုဂိုတစ္ေယာက္ မခံႏိုင္တဲ႔ အဆံုး ကုန္းေအာ္ပစ္လုိက္တယ္။

"အေၾကေကးရီးယန္း ေကာင္မေလးေတြကို တိုက္ဖ်က္ၾက"

ဒီေတာ႔က် ျပံဳးသဲ႔သဲ႔ျဖစ္သြားတဲ႔ ကိုယ္႔ရဲ႕ အေၾကေကးရီးယန္းေကာင္မေလးက ဝင္ေျပာတယ္။

"သူ႔ဟာသူ ေခ်႕စရာေကာင္းေနတဲ႔ အေၾကေကးရီးယန္းေလးေတြကို ခ်မ္းသာေပးလိုက္ပါလား ကိုၿငိမ္းေမာင္ႀကီးရယ္" တဲ႔။

ဘာမွန္းမသိ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္မွန္းမသိ ေႂကြဆင္းသြားရျပန္ေရာ။

ဒါေၾကာင္႔မို႔ အညာသရာကီေတြဟာ တစ္လတစ္ခါ ေအာင္ဘာေလထီတစ္ေစာင္ မွန္မွန္ထိုးတယ္။ တစ္ညတစ္ခါ အေၾကေကးရီယန္းေကာင္မေလးဆီ ေဖ႔ဘြတ္က စာမွန္မွန္ပို႔တယ္။ သိန္းတစ္ေသာင္းထီေပါက္ရင္ ေပၚေရွးကား ဝယ္စီးၿပီး မိုင္းသံုးရာ႔ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခရီးကို ခ်ဳံ႕ပစ္မယ္။ ဒီၾကားထဲ ျပန္စာေလးမ်ားရရင္ လင္နစ္စတာအေပၚ တစ္သက္တာအႏိုင္ရလိုက္တာပဲေလ။

အညာသရာကီတစ္ေယာက္ဟာ ဒီစိတ္နဲ႔ ေန႔စဥ္အသက္ရွင္ေနေတာ႔တာပါပဲ။

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

၂၇၊၀၃၊၂၀၁၈

အဂၤါ

ေန႔ ၀၁း၁၀

ပြဲေက်ာင္း

 (၁)

တစ္ေန႔ ရြာေနာက္ေတာက မိုးနံျခံဳႀကီးထဲမွာ ဝတ္လစ္စလစ္ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးကို ေျခႏွစ္ေခ်ာင္း မိုးေပၚေထာင္လွ်က္သား ေတြ႔ရသည္။ ေလးလံုးေျခာက္ဖက္ ေယာက်္ားႀကီးႏွစ္ေယာက္သည္ ေက်ာင္းအစ္မႀကီး၏ ေထာင္ေနေသာေျခေထာက္ႏွစ္ခုၾကားမွာလည္းေကာင္း၊ ေဘးကိုအနည္းငယ္ေစာင္းကာ ခပ္လွဲလွဲျပဳလ်က္ လုိလိုခ်င္ခ်င္ညည္းညဴသမႈျပဳေနေသာ ဦးေခါင္းနေဘးနားမွာလည္းေကာင္း တစ္လွည့္စီ ဒူးေထာက္ေနၾကသည့္ အျဖစ္ကို ျမင္ရေသာ တစ္ခဏ ေမာင္ေက်ာင္းသားတစ္ကိုယ္လံုး အေၾကာအျခင္ေတြ ရွိန္းဖိန္းကုန္ရသည္။ အမွတ္မထင္ ျမင္ခဲ႔ရေသာ ျမင္ကြင္းကို စိတ္ေတးမွတ္ၿပီး ပြဲေက်ာင္းဆရာေတာ္ကို ျပန္တုိင္ဖို႔ဟု စိုင္းျပင္းကာ ရြာဘက္ေျခကုန္သုတ္ခဲ႔ေတာ႔သည္။

ေက်ာင္းအစ္မႀကီးသည္ ဘယ္မွ်ဩဇာႀကီးေစ ပြဲေက်ာင္းဆရာေတာ္ မႀကိဳက္ေသာ အမႈကို ျပဳခဲ႔မိေခ်ၿပီ။ ဤအမႈမ်ဳိးကို ေမာင္ေက်ာင္းသားလည္း မႀကိဳက္။ ေမာင္ေက်ာင္းသားတို႔ တစ္ရြာလံုးကလည္း မႀကိဳက္။ မႀကိဳက္ေသာေၾကာင္႔ ေမာင္ေက်ာင္းသားတို႔ရြာကို ပြဲေက်ာင္းသာသနာ ေရာက္လာၿပီးကတည္းက ဒီအမႈေတြကို အျမစ္ကမခ်န္ တြန္းလွန္ပစ္ခဲ႔ၾကသည္။

ရြာထဲမွာ ေနသမွ်လူေတြအကုန္ ပြဲေက်ာင္း သာသနာဝင္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ တစ္နည္းအားျဖင္႔ ပြဲေက်ာင္းသာသနာဝင္မဟုတ္သူမ်ားကို ရြာက ၾကဥ္သည္။

ပြဲေက်ာင္းသားေတြအကုန္ ဓားခုတ္ လွံထုိး ျမင္းစီးကၽြမ္းက်င္ၾကသည္။ အခါရာသီအလိုက္ ေဆးအစီအရင္လည္း ၿပီးၾကသည္။ 'လူလည္းမိုက္၊ ၾကက္လည္းတိုက္၊ ေခြးလည္းကိုက္' ေသာ ပြဲေက်ာင္းသားမ်ားပင္။ သို႔ေသာ္ ပြဲေက်ာင္းသာသနာဝင္ လူမွန္သမွ် မခုိးရ၊ မလိမ္ရ၊ ကာမဂုဏ္လြန္က်ဴးစြာ မခံစားရ။ ဒါသည္ ပြဲေက်ာင္းစည္းကမ္း။ ဒီသံမဏိစည္းကမ္းသံုးခ်က္အတိုင္း ေနႏိုင္မွ ပြဲေက်ာင္းသားျဖစ္သည္။ ေဆးအစီအရင္လည္း စြမ္းၿပီး ဓားလည္းထက္သည္။ ပြဲေက်ာင္းဘုန္းႀကီးေတြက် ဒီထက္တစ္ဆင္႔တိုးလို႔ အိမ္ယာပါ မေထာင္ရ။ ဒီစည္းကမ္းအတိုင္းေနမွ ပြဲေက်ာင္းသာသနာမွာ ျမဲသည္။

ယခု ပြဲေက်ာင္း အဆံုးအမႏွင္႔ ပြဲေက်ာင္းဒကာမႀကီးတို႔၏ အျပဳအမူမ်ား 'ႏွာေခါင္းက်ည္ေပြ႔' တည့္တည့္ ေတြ႔ၾကေလၿပီ။

(၂)

ပြဲေက်ာင္းဝင္းတစ္ခုလံုး ညံေနသည္။ ဒီအခါ ရာသီတေပါင္းမို႔ ပြဲေက်ာင္းထဲမွာ ပ႒ာန္းသံေတြ ညံေနသည္။ ပြဲေက်ာင္းသာသနာႏွင္႔ လံုးလံုးမွမစပ္အပ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ ပ႒ာန္းပြဲမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ ပြဲေက်ာင္းအတတ္၊ မႏၲာန္ အအုပ္အခံ၊ ေဆးအစီအရင္ႏွင္႔ က်င္႔စဥ္မ်ားကို အေၾကာင္းအက်ဳိးစပ္ ရြတ္ဆိုၾကေသာ ပ႒ာန္းပြဲသာ ျဖစ္ေပသည္။

ပ႒ာန္းပြဲထဲမွာ ပြဲေက်ာင္းဆရာေတာ္ကို ရွာသည္။ မေတြ႔။

ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ပြဲေက်ာင္းသားေတြ ဓားေရးေလ႔က်င္႔ေနၾကသည္။ လာမည့္ တန္ေဆာင္မုန္းဆိုလ်င္ သူတုိ႔ထဲမွာ က်င္႔စဥ္ေအာင္သူတစ္ခ်ဳိ႕ ပြဲေက်ာင္းေဆးေတြ အၿပီးသတ္ထုိးႏွံၾကေတာ႔မည္။ လူစြမ္းေကာင္းအျဖစ္ လူရာဝင္ၾကေပေတာ႔မည္။ ပြဲေက်ာင္းကို ဖက္ၿပိဳင္လာသူမွန္သမွ်ကို ေျခဖ်က္မႈန္းပစ္ဖို႔ အစြမ္းေတြလည္း ရၾကေပေရာ႔မည္။

"က်ား" ဟု သံရွည္စြဲၿပီး က်ားထိုးတက္ကာ တိုင္ထိပ္ဆီမွ စက္ကြင္းကို လွံႏွင္႔ခြင္းခ်လိုက္ေသာ ပြဲေက်ာင္းသားေမာင္ႀကီးကိုၾကည့္ကာ ေမာင္ေက်ာင္းသားေလး အားက်လွသည္။ ႏွစ္ျခမ္းကြဲထြက္သြားေသာ စက္ပစ္ကြင္းကိုၾကည့္ၿပီး တေျဖာင္းေျဖာင္း အားေပးၾကေသာ ပရိတ္သတ္လက္ခုပ္သံအဆံုးမွာ ပြဲေက်ာင္းသားေမာင္ႀကီးက တေျဖာင္းေျဖာင္း လက္ပန္းေပါက္ ထခတ္သည္။ သူ႔ေပါင္လံုးႀကီးေတြမွာ ေဆးမင္ေၾကာင္ေတြ ျပည့္လို႔။

ထိုေဆးမင္ေၾကာင္တို႔ကို ေသခ်ာသတိထားၾကည့္ၿပီး ေမာင္ေက်ာင္းသားေလးစိတ္ထဲ ဒုတိယအႀကိမ္ ေၾကာက္ရြံ႕ ရွိန္းဖိန္းသြားရျပန္ပါေတာ႔သည္။

(၃)

ပြဲေက်ာင္းစည္းကမ္းက ခပ္နည္းနည္းေပမင္႔ ခပ္တင္းတင္းျဖစ္သည္။ စည္းကမ္းမလိုက္နာႏိုင္လွ်င္ ပြဲေက်ာင္းသာသနာ မဝင္ႏွင္႔။ ပြဲေက်ာင္းသာသနာဝင္ျဖစ္လ်က္ စည္းကမ္းပ်က္လ်င္ အသက္ႏွင္႔စပ္ကာ ဒဏ္တပ္သည္။ အခု ေမာင္ေက်ာင္းသားေလးျမင္လိုက္ရတဲ႔ ေဆးမင္ပိုင္ရွင္ ပြဲေက်ာင္းသားႀကီးေတြဆိုတာ ဒါမ်ဳိး စည္းကမ္းပ်က္သူေတြအေပၚ ဓားေရးစမ္းခဲ႔လွေပါ႔။ လူအရွင္နဲ႔ လူအျမင္မွာပဲ ဓားေရးျပၾကတာေလ။ အဲဒါ ပြဲေက်ာင္းအထာ။

ဆရာေတာ္ႀကီးက တေအာင္းဂူထဲမွာ တရားက်င္႔ေနတာ ျဖစ္ေပမည္။ တေအာင္းဂူဆိုတာ ပြဲေက်ာင္းေဆးေတြ စီရင္ရာ၊ ပြဲေက်ာင္းတရားေတြ က်င္႔ၾကံရာ ပြဲေက်ာင္းဘုန္းႀကီးေတြသာ ဝင္ခြင္႔ရသည့္ ဂူ။ ဒီဂူထဲ ဆရာေတာ္ႀကီးေရာက္ေနၿပီဆိုမွ အျပင္က မထြက္မခ်င္းေစာင္႔ေန႐ံုမွ အပ၊ အျခားမရွိၿပီ။

ေမာင္ေက်ာင္းသား ပါးစပ္ေတြ ယားလွၿပီ။ ေမာင္ေက်ာင္းသား မုသားမဆိုတတ္ပါ။ ထို႔အတူ အမွန္တရားကို ထိမ္္မထားတတ္ေပ။ အခု ပြဲေက်ာင္းတစ္ခုလံုး၏ ဝမ္းမီးကို စားစရာ အလွဴျပဳေပးကာ ၿငိမ္းေစတတ္ေသာ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးကို ရမၼက္အာသာမျပည့္ ဆာေလာင္ေနသည့္ အေနအထားျဖင္႔ ေမာင္ေက်ာင္းသား ေတြ႔ခဲ႔ရသည္။ ပြဲေက်ာင္းတစ္ခုလံုး၏ အရွက္ကိုလံုေစဖို႔ အဝတ္သကၤန္းေထာက္ပံ႔တတ္ေသာ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးကုိ အဝတ္မကပ္ေသာ ကိုယ္ျဖင္႔လည္း ျမင္ခဲ႔ရၿပီ။ ဒါေတြ ေမာင္ေက်ာင္းသားရင္ထဲ ဆို႔နင္႔ေနသည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေျပာျပခ်င္ေနသည္။ အထူးသျဖင္႔ ပြဲေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႀကီးကို ဦးတိုက္ေလွ်ာက္လိုက္ခ်င္သည္။ ယခုမူ ဆရာေတာ္ႀကီးကိုယ္တုိင္က တေအာင္းဂူထဲ ဝင္ေနတုန္းမို႔ ကပၸိယႀကီး ဦးလူနထံ ခဏဝင္ခဲ႔ေတာ႔သည္။

"ပက္လက္ ကားယားႀကီးဗ်ာ"

"ဘာ…၊ ဘယ္လို၊ ဘယ္သူ"

ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္သည့္အဆံုး ဦးလူနထံ အနည္းငယ္ ဖြင္႔ခ်ၿပီးမွ အံ႔ႀကီးဩ မယံုႏိုင္ဟန္ တံု႔ျပန္လာသည့္ ဦးလူနကိုၾကည့္ၿပီး ေမာင္ေက်ာင္းသား ေတြေဝသြားရသည္။ ထို႔ေနာက္ သူျမင္ခဲ႔ေသာ ျမင္ကြင္းထဲမွ ပက္လက္ေနေသာ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးေဘး ဒူးေထာက္ေနေသာ လူႏွစ္ေယာက္အေတြးထဲ ေပၚလာသည္။

ထုိလူႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပါင္တံေတြမွာ ထိုးႏွံထားေသာ ေဆးမင္ေၾကာင္ေတြ။

စက္ပစ္ကြင္းကို ဟက္တက္ကြဲေအာင္ ခြဲပစ္လိုက္ေသာ ပြဲေက်ာင္းသား ကာကြယ္ေရးသမားႀကီး၏ ဂုဏ္ယူေသာ မ်က္ႏွာ။ တေျဖာင္းေျဖာင္း လက္ပန္းေပါက္ ခတ္လိုက္သံ။ ပြဲေက်ာင္းသားႀကီးေပါင္မွာလည္း အလားတူ ေဆးမင္ေၾကာင္ေတြနဲ႔။ အဲဒါ ပြဲေက်ာင္းဆရာေတာ္ႀကီးကိုယ္တိုင္ ထုိးေပးထားတဲ႔ ကာကြယ္ေရး ပြဲေက်ာင္းသားတပ္ရဲ႕ ေဆးမင္ေတြေလ။

"ေဟ႔… ေမာင္ေက်ာင္းသား၊ မင္း မဟုတ္တာ မေျပာရဘူး၊ တို႔ပြဲေက်ာင္းက မလိမ္ရဘူး၊ မခိုးရဘူး၊ ကာမဂုဏ္မလြန္က်ဴးရဘူး"

ေမာင္ေက်ာင္းသား တစ္ခဏေတာ႔ ဆြံ႔အသြားရသည္။ သူသည္ အခုဆို ေဘးၾကပ္နံၾကပ္အေျခထဲ ေရာက္ေပၿပီ။ မုသား၊ ခိုးတာႏွင္႔ ကာမဂုဏ္သည္ ပြဲေက်ာင္းစည္းကမ္းပ်က္တာ။ ပြဲေက်ာင္းစည္းကမ္းပ်က္လ်င္ ေပးသည့္ဒဏ္က အသက္ကိုရင္းသည္ဟု ပြဲေက်ာင္းဆရာေတာ္ ေဟာေသာ ပြဲေက်ာင္းတရားေတြ ဖန္တရာေတေအာင္ နာခဲ႔ဖူးသည္။

ပြဲေက်ာင္းထဲမွ ပြဲေက်ာင္းရြာသားေတြ စု၍ ရြတ္ဆုိၾကေသာ ပြဲေက်ာင္းပ႒ာန္းသံ နားထဲမွာ စီစီညံေနသည္။ တေပါင္းေနႏွင္႔အတူ ေမာင္ေက်ာင္းသားကိုယ္ထဲ ေရဓာတ္ခန္းေျခာက္သလို မူးေဝေဝ ျငီးစီစီႏွင္႔။ ထိုစဥ္ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ အူထည့္လိုက္ေသာ ပြဲေက်ာင္းေခြးတစ္အုပ္၏ အူသံကို ၾကားရၿပီး ေမာင္ေက်ာင္းသားေလး ဝမ္းသာသြားသည္။ အနည္းဆံုးေတာ႔ ေခြးတို႔သက္ေသ ရွိေပေသးသည္။

ပြဲေက်ာင္းေခြးတို႔သည္ ပြဲေက်ာင္းသီလပ်က္သူ တစ္ေယာက္တေလ ေက်ာင္းထဲ ဝင္လာလ်င္ သိသတဲ႔ေလ။ အဲဒီအခါ အခုလိုမ်ဳိး ဆြဲဆြဲငင္ငင္ အူတာပဲတဲ႔။ အခုလည္း ပြဲေက်ာင္းထဲက ေခြးေတြ ေနရာအႏွံ႔ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ အူျပန္ေလၿပီ။ ကာကြယ္ေရးပြဲေက်ာင္းသားေတြလည္း ဓားတဝင္႔ဝင္႔နဲ႔။

ေစာေစာက မုိးနံျခံဳထဲမွာ ပက္လက္ႀကီးကားေနေသာ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးသည္ အေမႊးနံ႔သာေတြဆင္ကာ ေက်ာင္းထဲ ဝင္လာၿပီး ကာကြယ္ေရး ပြဲေက်ာင္းသားေတြေရွ႕ လူလံုးျပလို႔။ ဒါကိုပဲ မ်က္လံုးကစားကာ အရသာခံေနၾကေသာ ကာကြယ္ေရးပြဲေက်ာင္းေတြ မ်က္လံုးထဲမွာ အေျဖတစ္ခုကို ေမာင္ေက်ာင္းသားေလး ေရးေရးျမင္လိုက္ရသည္။

ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္စြာ အားကိုးတႀကီး ဆရာေတာ္ႀကီး ျမန္ျမန္ထြက္လာေလႏိုးႏိုး ေက်ာင္းအေနာက္ေခ်ာင္ထဲက တေအာင္းဂူဘက္ သုတ္သုတ္ေျပးမိသည္။

မႏွစ္ကမွ အပ်ဳိေဖာ္ဝင္၍ ဆံပင္ကို အုပ္လံုးသိမ္းထားေသာ မိဂ်မ္းေလးကို ထဘီမွာ ေသြးကြက္ကြက္ထလ်က္ တေအာင္းဂူထဲမွ ယိုင္ခ်ိခ်ိ ထြက္လာတာေတြ႔ရသည္။ နီးစပ္ရာ အကြယ္အကာတစ္ခုမွာ သူ႔တစ္ကုိယ္လံုး ျမဳပ္ေစလ်က္ လံုေအာင္ပုန္းၿပီးခ်ိန္ ဝမ္းသာအားရ ျဖစ္ေနေသာ မိဂ်မ္းေလး၏ မိဘႏွစ္ပါးကို ဘြားခနဲ႔ ျမင္လိုက္ရသည္။

ေနာက္နားမွကပ္ပါလာေသာ ပြဲေက်ာင္းဆရာေတာ္ မိန္႔လိုက္တဲ႔စကားက

"ေနာက္ကိုးလဆို ဘုရားေလာင္းေလး ေမြးေတာ႔မယ္" တဲ႔။

ေမာင္ေက်ာင္းသား စိတ္ေတြ ျပာေဝသြားရသည္။

(၄)

တေအာင္းဂူထဲမွ ထြက္လာေသာ ဆရာေတာ္သည္ ေခြးအူသံေတြေၾကာင္႔ ေတာ္ေတာ္စိတ္ ၿငိဳျငင္ ေဒါသထြက္ေနသည္။

ကပၸိယႀကီး ဦးလူနက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင္႔ မဟုတ္တမ္းတရားေျပာေသာ ေမာင္ေက်ာင္းသားအေပၚ အေတာ္ရြံရွာလ်က္ရွိၿပီး၊ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးကို အားနာေနသည္။

ေက်ာင္းအစ္မႀကီးကေတာ႔ ခ်ီးမြမ္းကဲ႔ရဲ႕ႏွစ္တန္ ေလာကဓံကို မမႈေတာ႔ေလဟန္ျဖင္႔ ဓားတဝင္႔ဝင္႔ ကာကြယ္ေရးတပ္ေရွ႕ လမ္းသလားလို႔။

ေမာင္ေက်ာင္းသား နားထဲ ေက်ာင္းထဲမွ ပ႒ာန္းသံ စီစီညံလာသည္။

"မင္း ပြဲေက်ာင္းသားဆို၊ ဘယ္မလဲ ပြဲေက်ာင္းသား သိကၡာ"

"ေစာေစာကေတာ႔ ဆရာေတာ္ တေအာင္းဂူထဲေရာက္ေနလို႔ဆို။ အခု ဆရာေတာ္ႀကီးကိုယ္တုိင္ ထြက္လာၿပီေလကြာ၊ မင္း ပြဲေက်ာင္းသား သိကၡာတည္ေသးရင္ အခု လူေရွ႕ေျပာ။ ဘယ္ဟာအမွန္လဲ ငါကိုယ္တိုင္ သိခ်င္တယ္။ ေသြးနဲ႔သက္ေသတည္၊ မဟုတ္လုိ႔ကေတာ႔ မင္းကို ငယ္ရြယ္ေသးေပမယ္႔ ငါရြံတယ္၊ ဒါပဲ"

ဦးလူနက သူ႔ကို ရြံရွာသလို ေျပာလာေသာ စကားသံေတြ ပြက္ပြက္ေလာသည္။

ေက်ာင္းေလွကားထစ္ေတြေပၚ နင္းတက္သြားတဲ႔ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးရဲ႕ ကိုယ္ေနာက္ပိုင္းဟာ အိပက္ပက္ လႈပ္လို႔။

တေပါင္းေနသည္ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူ၏။ ထိုပူေသာ ေနမင္းကို ေမာင္ေက်ာင္းသားက မပူနဲ႔ဟု တားဖို႔ အာဏာမသက္ႏိုင္ပါ။

ေက်ာင္းထဲက ပ႒ာန္းပြဲဟာ ပို၍ပို၍ ဆူလာသည္။ သုိ႔ေသာ္ ပြဲေက်ာင္းရြာ ဘာသာေရးမို႔ ဒါကိုလည္း ေမာင္ေက်ာင္းသားက မတားပိုင္။

တေအာင္းဂူဘက္မွာေရာ၊ ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာပါ သီလပ်က္တို႔ အနံ႔ရ၍ ေခြးေတြ အူၾကသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီး စိတ္ေတာ္ၿငိဳသည္။ ေက်ာင္းအစ္မႀကီး မေနာေတာ္ေနာက္သည္။

အခုလို ပ႒ာန္းကဆူ၊ ေနပူပူမွာ ေက်ာင္းေျခရင္း ေခြးကတက္က ဝါးရင္းႏွစ္တုတ္တစ္ေခ်ာင္း ဆြဲထုတ္ခဲ႔ကာ အူေသာေခြးမ်ားကို တစ္ေကာင္မက်န္ ႐ိုက္သတ္ပစ္ျခင္းသည္သာ ပြဲေက်ာင္းရြာ၊ ပြဲေက်ာင္းသားတို႔ႏွင္႔ အသင္႔ေတာ္ဆံုး စိတ္ေျဖနည္း ျဖစ္ေလမည္လား ေမာင္ေက်ာင္းသားေလး မေတြးတတ္ေတာ႔ပါ။

တကယ္ေတာ႔ ဟန္သာရွိၿပီး အဆံမရွိေသာ ပြဲေက်ာင္းဝိနည္းႏွင္႔ ပြဲေက်ာင္းဘာသာေရးႀကီးထဲမွာ ေက်ာင္းအစ္မႀကီးတို႔လို လူေတြ အာသာငမ္းငမ္း ေမြ႔ေလွ်ာ္ၾကသလို၊အထာသိေသာ စားေနက် ကာကြယ္ေရးပြဲေက်ာင္းသားေတြလည္း ေပ်ာ္ၾကပါသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီး တရားအေဟာေကာင္းသေလာက္ ရြာသားေတြမွာ အရမ္းယံုတတ္ၾကၿပီး၊ ဦးလူနတို႔ ကပၸိယတစ္သိုက္က သည္းသည္းလႈပ္ ကိုးကြယ္ၾကခ်ိန္မွာ၊ မျမင္သင္႔သည္ကို ျမင္တတ္ေသာ၊ မေတြ႔သင္႔သည္ကို ေတြ႔တတ္ေသာ ေမာင္ေက်ာင္းသားအဖုိ႔၊ မအူသင္႔သည္ကို အူရန္ေကာဟု ပြဲေက်ာင္းေခြးတစ္အုပ္ကို ႐ိုက္သတ္ပစ္ရန္မွတစ္ပါး အျခားမရွိေလၿပီ။

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

၁၆၊၀၃၊၂၀၁၈

တနလၤာ

ညေန ၀၅း၂၃

ျပည့္တန္ဆာ

ေယာက္်ားတကာတို႔အား မက္စက္ တိမ္းမူး ညႊတ္ႏူးေစေလာက္ေအာင္ အေတြ႔ေကာင္းပါသည္ ဆိုေသာ 'ပၪၥပါပီ' အေၾကာင္းကို ငယ္စဥ္က လူႀကီးေတြေျပာသာ ပံုျပင္အျဖစ္ ၾကားခဲ႔သိခဲ႔ဖူးၿပီး၊ သရက္ေတာထဲက သရက္ပင္ရင္းမွာ သံေသဒဇသူအျဖစ္ ေမြးဖြားလာခဲ႔ကာ အရြယ္ရခ်ိန္၌ ေယာက်္ားတကာ၏ ရာဂေဒါသေလးမ်ားကို ေအးေစၿငိမ္းေစတတ္သည္ဟု တိုင္းျပည္၏ အဆင္တန္ဆာအျဖစ္ တင္စားဆိုၾကေသာ 'အမၺပါလီ' အေၾကာင္းလည္း စာေပမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ ရင္းႏွီးခဲ႔ဖူးပါသည္။ ေအးသီသည္ "႐ိႈက္ဖိုႀကီးငယ္၊ အသြယ္သြယ္မူ၊ တင္႔တယ္ေစမႈ၊ သိၾကားထုသုိ႔" ဟု စာဆိုေတာ္ ဦးရႊန္း ဖြဲ႔ဆိုျခယ္မႈန္းခဲ႔ေသာ ဥမၼာဒႏီၲ၏ အလွႏွင္႔ လားလားမွ မႏိႈင္းအပ္ပါေခ်။ သို႔ေသာ္ သူ႔အေတြ႔ကိုသိေသာ ေယာက်ာ္းတကာကို ႐ူးသြပ္ေစျခင္းမွာမူ ပၪၥပါပီႏွင္႔ ခပ္ဆင္ဆင္ေလး တူေပမည္။

ေအးသီသည္ ျဖဴ၏။ ေျပေျပျပစ္ျပစ္ ရွိ၏။ ထြားထြားညက္ညက္ စို၏။ ႏွာတံစင္းစင္း၊ ႏႈတ္ခမ္းထူထူရွိ၏။ အမွတ္တမဲ႔ၾကည့္႐ံုမွ်ျဖင္႔ သူ႔မ်က္ႏွာခံမွာ ၾကာေလးဆင္းေနတာ ဖ်တ္ခနဲ႔ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သလို ၾကာၾကာၾကည့္မိလွ်င္မူ ထိုၾကာပါေသာ မ်က္ႏွာခံေလးမွ မ်က္နက္ကိုေထာင္႔ကပ္ ၾကည့္တတ္သည့္ ေအးသီ၏ စပါးၾကည့္မွာ တိမ္းမူးသာယာ သြားတတ္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ကံေကာင္းသည္လား ကံဆိုးသည္လား မေျပာတတ္ေသာ အေၾကာင္းတစ္ခုကား ေအးသီဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ အလုပ္ခြင္ထဲက ပန္းရံအလုပ္သမမို႔ အလုပ္ရွင္ႏွင္႔ အလုပ္သမား စည္းတစ္ထပ္ ခိုင္ခိုင္ေလး ျခားသည္။ ထို႔အျပင္ ေအးသီေပါင္းေနေသာ သူ႔လက္ရွိလင္ ထြန္းတင္ဟာ အားအကိုးရဆံုး ပန္းရံေခါင္းမို႔ ေနာက္ထပ္စည္းတစ္ထပ္ ခပ္သန္သန္ေလး ျခားျပန္သည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ ကၽြန္ေတာ္႔မွာလည္း အိမ္ေထာင္ႏွင္႔ဆိုေသာ အသိက အရံစည္းေလးအျဖစ္ အျပင္ဆံုး တစ္လႊာက ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ ျခားေနေစ ျပန္ပါေတာ႔သည္။

အလုပ္ခြင္တြင္ သံဒိုင္းႏွင္႔ ပန္းရံဟု အလုပ္သမား ႏွစ္စားရွိရာ အေဆာက္အဦး ကိုယ္ထည္ပိုင္းအခံကို သံျဖင္႔သြန္းၾကေသာ သံဒိုင္းသမားေတြမွာ အထိန္းရ အခက္ဆံုးျဖစ္သည္။ သူတုိ႔သည္ နယ္စံုမွျဖစ္ၿပီး စ႐ိုက္လည္းစံုကာ အခ်င္းခ်င္းလည္း မၾကာခဏ ခုိက္ရန္ျဖစ္တတ္သည္။ ပန္းရံအလုပ္သမားေတြမွာ သူတုိ႔ေခါင္းေဆာင္ ကိုထြန္းတင္အေပၚ အင္မတန္ေၾကာက္ၾကပံုမ်ဳိးႏွင္႔ ေရွ႕တြင္မွာ ၿငိမ္ဝပ္ပိျပားသည့္ လကၡဏာရွိေသးေသာ္လည္း၊ သံဒိုင္းေတြမွာ သူတို႔အလုပ္ေခါင္းမို႔လည္း အတူတူလုပ္ေနၾကရင္း မ်က္ႏွာတစ္ဖက္လႊဲစဥ္ မသိေအာင္ ေျပာင္တတ္ေလွာင္တတ္ ၾကေသး၏။ သူတို႔မွာ ေလးစားမႈမရွိ။ သုိ႔ေသာ္ ေလးစားမႈ ရွိပါသည္ဆိုေသာ ပန္းရံေလးေတြမွာပင္ ညေနညေန အလုပ္သိမ္းေတာ႔ ဘိလပ္ေျမကို သူတုိ႔ ထမင္းထည့္ယူလာသည္ စတီးခ်ဳိင္႔ေလးေတြႏွင္႔ အိမ္ျပန္သယ္တတ္သည့္ ညာဉ္က ရွိတတ္ေပေသးသည္။

တစ္ခါေသာ္ ပန္းရံႏွင္႔ သံဒိုင္းတို႔ ရန္ျဖစ္ၾကရာ ပန္းရံသမားက ျငမ္းေပၚမွာ ဂေဟေဆာ္ေနေသာ သံဒိုင္းကို လုပ္မည္ဟု သားလွီးဓားကို ပါးစပ္မွာ ကိုက္ၿပီး တြယ္တက္စဥ္၊ အေပၚကလူမွ ဓားရိုးကို ဆီးကာဆြဲထုတ္လိုက္၍ လွီးလုိက္သလိုျဖစ္ကာ ပါးေစာင္ဟက္တက္ကြဲေလသည္။ မခံခ်င္ေသာ ေအာက္လူတစ္ေယာက္မွ အုတ္ခဲက်ဳိးျဖင္႔ လွမ္းပစ္ေသာအခါ ဂေဟသမားမွာ ဂ်ဳိေစာင္း ဟက္တက္ ေသြးျပက္ျပက္က်ေလရာ "ဟာ ဟိုေကာင္ေတာ႔ ကြမ္းစားကုန္ပေဟ႔" ဟု ေဘးလူေတြက ဝိုင္းေလွာင္ေနၾကေသး၏။ သို႔ေသာ္ ဘယ္ေတာ႔မဆို ႐ံုးေရာက္ဂတ္ေရာက္ေတာ႔ ျဖစ္ခဲပါသည္။ အလုပ္ခြင္မွာ ျဖစ္ေသာ ျပႆနာ အလုပ္ခြင္မွာပဲ ၿပီးၾကသည္က မ်ားၿပီး ဤလိုေသးေသးဖြဲဖြဲအစံုသာ ႐ံုးဂတ္ေရာက္ရေသာ္ လုပ္ငန္းလည္း ၿပီးဖို႔မရွိၿပီ။

ဤ မတစ္ရာသားတို႔ စံုၾကေသာ အလုပ္ခြင္မ်ဳိးထဲက ပန္းရံအဖြဲ႔တစ္ခုမွာ ေအးသီရဲ႕ ဘဝ သံေသဒဇ ပဋိသေႏၶကပ္ခဲ႔ေလသလား မသိပါ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေအးသီရဲ႕ ဇာတိဇစ္ျမစ္ကို စံုစမ္းလို႔ မသိရ။ ကၽြန္ေတာ္႔ ယခင္ ပန္ရံေခါင္းႏွင္႔ အဆင္မေျပ၍ လမ္းခြဲလႊတ္လိုက္ၿပီး ယခု ကိုထြန္းတင္ကို ေခၚယူလက္တြဲစဥ္မွာ အလုပ္ခြင္ထဲ ေအးသီပါ ပါလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုထြန္းတင္ကို အလုပ္သေဘာအရသာ သိသည္။ အလုပ္သေဘာအရသာ ခပ္တန္းတန္း ေျပာဆို ဆက္ဆံသည္။ ႐ိုး႐ိုးသားသား ေျပာရလွ်င္ ယခင္လူေဟာင္း ကၽြန္ေတာ္အေပၚ ျပဳလုပ္ခဲ႔သမွ် သံသယဒါဏ္ကို ကိုထြန္းတင္အေပၚ ပိုပိုသာသာေလး တင္ေပးမိတာလည္း ပါေပမည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအေၾကာင္း ေသခ်ာမေတြးျဖစ္ပါ။

*****

ရင္သားအစံု အထက္နားမွာ ေသြးျခည္ကြက္တစ္ခ်ဳိ႕ နက္နက္ညိဳလို႔။ ထဘီကို ေလွ်ာ႔ရဲစြာ ရင္ရွားထားစဥ္ သူ႔ပုခံုးသားႏွင္႔ လည္တိုင္တစ္ေလွ်ာက္မွာလည္း ေခၽြးဥေလးေတြ သီးလို႔။ လည္ပင္းညႇပ္ရိုးအခြက္နားမွာလည္း ေခၽြးစေလးေတြ စီးလို႔။ ေျပျပစ္ထြားစိုေသာ သူ႔ကိုယ္က ၾကက္သီးစတစ္ခ်ဳိ႕ကိုပင္ ေန႔ခင္းအလင္းေရာင္မွာ ေကာင္းစြာျမင္ေနရပါေသးသည္။ ကိုထြန္းတင္၏ ခ်စ္ခင္မႈကို အျမဲလစ္လွ်ဴ႐ႈတတ္ေသာ ေအးသီသည္ ယခု ေရခ်ဳိးၿပီးစ အခန္းထဲမွ ထလာတာဟု ကၽြန္ေတာ္ မထင္တတ္ပါ။

"ေဟာေတာ႔ ဆရာ႔"

ေအးသီက အံ႔ပဲဩသြားတာလိုလို ထင္မွတ္ပဲမထားတာလိုလို အေၾကာက္တရားကင္းေသာ မ်က္ႏွာေပးႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ႔္ကို ဆီးႀကိဳႏႈတ္ဆက္ပါသည္။

သူေလွကားက ဆင္းလာေတာ႔ ၿမိဳ႕သစ္က ေရဝင္ေျမကြက္ေပၚ ျဖစ္သလို က်င္တြယ္ခံုခံၿပီးေဆာက္ထားေသာ သံုးပင္ႏွစ္ခန္း သစ္သားအိမ္ေသးေသးေလးဟာ သူ႔ကိုယ္နဲ႔အတူ လမ္းေလွ်ာက္ရွိန္ေၾကာင္႔ ညိမ္႔ညိမ္႔ခါလို႔။ သူ႔ရင္သားအစံုဟာလည္း ရင္ရွားထားသည့္ လံုခ်ည္ေအာက္မွာ အခုအခံကင္းစြာ ယဲ႔ယဲ႔တြဲ႔တြဲ႔ လႈပ္လို႔။ ႐ံုထားေသာ လံုခ်ည္ပါးကေတာ႔ ေခၽြးစုိစိုႏွင္႔ လႈပ္ရွားမႈေၾကာင္႔ သူ႔ကိုယ္အသားမွ ကပ္တံု ခြာတံု။

ေလွကားရင္းမွာ ေယာက္်ားစီးဖိနပ္တစ္ရံ အပိုရွိေနေလမလား မ်က္စိကစားစဥ္ ေအးသီက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ႏွစ္လိုစြာ ျပံဳးျပပါသည္။

"ဆရာ ဘာပစၥည္းလာရွာတာလဲဟင္၊ ဦးထြန္းတင္ႀကီးေတာ႔ မနက္ကတည္းက ဆိုဒ္ထဲတဲ႔ ထြက္သြားတာပဲ၊ က်မက ေနမေကာင္းလို႔ ဒီေန႔မလိုက္ေတာ႔တာ"

ေအးသီက သူ႔ေယာက္်ားကို ဦးထြန္းတင္လို႔ ဦးတပ္ေခၚသည္။ ဦးတပ္ေခၚေလာက္ေအာင္လည္း ကိုထြန္းတင္က ေအးသီထက္ ေတာ္ေတာ္ႀကီး ႀကီးေပမည္။

ေလွကားရင္းမွာ ေယာက္်ားစီးဖိနပ္ကို မေတြ႔။ သုိ႔ေသာ္ ေလွကားခံု အဂၤေတသားႏွင္႔ ေလွကားထစ္ေတြမွာေတာ႔ ေသခ်ာၾကည့္စဥ္ စိုလက္စ ေျခာက္တစ္ဝက္ ရြံ႕ရည္စက္စက္ ေယာက်္ားစီး ဖိနပ္ရာတက္သြားတာ ျမင္ရသည္။ ေနမေကာင္းသူက ေရခ်ဳိးမယ္လို႔ ထဘီကို ရင္ရွားကာ အိမ္ေပၚက ဆင္းလာေလသတဲ႔လား။ ပါးလႊာေသာ လံုခ်ည္သည္ သူ႔ကိုယ္မွာေခၽြးႏွင္႔ ခပ္ကပ္ကပ္ျဖစ္ေနျခင္းမွာ ေတာ္သလင္းေနႏွင္႔ အမုိးသြပ္၏ အပူေစစားမႈကို ျပေလသလား၊ အျခံဳခံ မိန္းမပ်ဳိ၏ လတ္တေလာ ကိုယ္ကာယ လႈပ္ရွားျပင္းျပ ခဲ႔ျခင္းကို အနက္ေဟာျပေနေလသလား စိတ္ညစ္ညဴးစြာ မေစ႔ငုလိုေတာ႔ေသာ္လည္း ေလွကားမွ ဆင္းအလာ သူ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျပံဳးျပစဥ္ သူ႔ခါးတစ္ဝိုက္ အၾကည့္စိုက္ခဲ႔မိျခင္းကို ဝန္ခံရပါမည္။ ေအးသီသည္ ထိုအႀကိမ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ပထမဆံုး သက္မျပင္းျပင္း တစ္ခ်က္ ခ်ေစခဲ႔ဖူးသည္။

ထိုေန႔က သူတို႔လင္မယား ေနဖို႔ေပးထားေသာ ကၽြန္ေတာ္႔ပစၥည္းဂိုေဒါင္ႏွင္႔ တြဲလွ်က္ အသားအိမ္ေလးေပၚ ေက်ာက္ေသြးေမႊစက္ တက္မယူျဖစ္ခဲ႔ျခင္းကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ေက်းဇူးတတင္ သက္ျပင္းမႈတ္ေန လိမ္႔မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေနာင္ျဖစ္ရပ္ေတြက သက္ေသခံၾကသည္။ ေအးသီကေတာ႔ ကပိုကယို သူဒီလိုထြက္လာၿပီးသည့္ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေပၚ မတက္ေတာ႔တာ ေသခ်ာသိၿပီးပံုမ်ဳိးႏွင္႔ ပိုင္ႏုိင္စြာ အေၾကာက္တရားလည္း ကင္းေသာ မ်က္ႏွာေပးမ်ဳိး။

အဲဒီအခ်ိန္ သူ႔မ်က္ႏွာေပးက ရွင္မဟာ ရ႒သာရေရး ဝဏၰပဘာ၏ ရယ္ရႊင္ျပံဳးတုံ႔မျပံဳးတံု႔။ သူ႔ကိုယ္ေနဟန္က ထဘီအထက္ဆင္ ေျပေလ်ာ႔ေလ်ာ႔ေအာက္မွာ ေရႊရင္ ဖံုးတံု႔မဖံုးတံု႔။ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အဲဒီအခ်ိန္ ေခၽြးစို႔စုိ႔နဲ႔ အလွဟာ ကၽြန္ေတာ္႔ ပုရိသစိတ္တစ္ခ်ဳိ႕ကို မီးေလာင္ရာ ေလလည္းပင္႔ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိမ္ဝင္းထဲက ျပန္ထြက္ခဲ႔ေတာ႔ ကိုထြန္းတင္အတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ကာ ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္ တုန္ေနေသး၏။ သုိ႔ေသာ္ ထိုစိတ္မေကာင္းျခင္းဟူသည္ အေၾကာင္းျပခ်က္ သက္သက္သာ မဟုတ္ေၾကာင္း ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ယံုဖို႔ေတာ႔ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေတာ္ေတာ္ႀကိဳးစားလိုက္ရေသးသည္။

*****

အလုပ္သမားေတြ အကုန္လံုးက ေန႔စားေတြျဖစ္သည္။

မင္းတုိ႔ ဒီအလုပ္မွာ ေသခ်ာလုပ္ရင္ ေနာက္အလုပ္မွာလည္း ဆက္ေခၚမယ္ ဆိုတာမ်ဳိး သူတို႔ကို အနာဂတ္ႏွင္႔ ေလာကြတ္လုပ္ၿပီး ထိန္းလို႔မရ။ သူတုိ႔သည္ အနာဂတ္ေလာကြတ္ေတြကို အယံုအၾကည္ရွိေၾကာင္း မျပတတ္ေပ။

သူတို႔အျပစ္ေၾကာင္႔ ဂေဟစက္ပ်က္လွ်င္ သံဒိုင္းသမားေတြ ေန႔တြက္ထဲက ျဖတ္သည္။ အုတ္ရိုးကို ဒီလိုစီပါေျပာထားသည္အား ဟိုလိုစီထား၍ ဖ်က္ၿပီး အသစ္လုပ္ရေသာ္ က်ေၾကးကို ေန႔တြက္ထဲ ျဖတ္သည္။ ဒါသည္ သူတို႔ကို အလုပ္ေကာင္းေကာင္း လုပ္ဖို႔ တြန္းအား။

ေလာကသေဘာကား တြန္းအားခ်ည္းႏွင္႔လည္း အလုပ္မျဖစ္တတ္။

ထိုအခါ သူတို႔ေတြ အလုပ္နားခ်ိန္ ေသာက္တာစားတာ ခြင္႔ျပဳေပးရသည္။ ဖဲဝုိင္းဘာညာ လုပ္သည့္အခါ မ်က္စိမွိတ္ေနေပးရသည္။ ဒီအလုပ္ထဲမွာ သူတို႔ေတြ ေပ်ာ္ေနဖို႔ ေပ်ာ္စရာ အလုပ္ခြင္တစ္ခု ဖန္တီးေပးရေသး၏။ ဒါမွ သူတို႔ေပ်ာ္သည္။ သူတို႔သည္ ေပ်ာ္မွ အလုပ္ခြင္မွာ ျမဲတတ္၏။

သူတုိ႔ေန႔လည္စာ စားေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္က ၾကံဳလွ်င္ တစ္လုတ္တစ္ဇြန္း ဝင္စားတတ္သည္။ သူတို႔ ထမင္းခ်ဳိင္႔ထဲက ဟင္းရည္ဟင္းဖတ္လည္း တစ္ဖတ္တစ္ဇြန္း ျမည္းလိုက္ေသးသည္။ ထိုသည့္အခါ သူတို႔ေတြ အလြန္သေဘာက်တတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႔ကို ခင္သည္။

ကၽြန္ေတာ္႔ တပည့္ေက်ာ္ ေမာင္ေမာင္သိုက္ကေတာ႔ ဒီလုိ ေနတာကို သိပ္သေဘာမေတြ႔ပံုမ်ဳိး ခဏခဏ သတိေပးသလို ဆိုဖူးသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဒီလိုလုပ္တာ အလုပ္သမားေတြႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္ ရင္းႏွီးေစသည္ဟု ယံုၾကည္ၿပီး၊ ဒါသည္ ကၽြန္ေတာ္႔အထာ။

တစ္ခါသားေတာ႔ အလုပ္ေတြပူေနတုန္းကာလ တစ္ဖက္က တရုတ္အလုပ္ခြင္တစ္ခုမွ ကိုယ္႔အလုပ္သမားတစ္စုကို ေန႔စားခ ပိုေပးၿပီး ေခၚသြားတာ ခံရသည္။ မတတ္ႏိုင္ၿပီ။ ေရရွည္အလုပ္မို႔ သူတို႔ကိုတားဖို႔ဟု ကိုယ္႔ေဈးကိုယ္ဖ်က္ၿပီး သူတို႔ႏွင္႔ အၿပိဳင္ေငြပိုေပးၿပီး ေခၚဖို႔မျဖစ္ေတာ႔ လက္လႊတ္လိုက္ရသည္။ တစ္လ မၾကာပါေခ်။ ကၽြန္ေတာ္႔အလုပ္သမားေတြ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ထိုသည့္အခါ ကိုယ္ႏွင္႔ အလုပ္တူ မိတ္ေဆြက

"ခင္ဗ်ားက အလုပ္သမားထိန္းတာ ေတာ္ေတာ္ ေတာ္တာပဲ" ဟု ခ်ီးမြမ္းစဥ္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဂုဏ္ေျမာက္သလိုလိုေတာင္ ေျခဖ်ားေထာက္ခ်င္မိခဲ႔ဖူးသည္။

တစ္ဖက္က ေငြဆြဲအားသည္ သူတို႔ေတြ အလုပ္ခြင္မွာ မေပ်ာ္ေသာအခါ ႀကိဳးျပတ္ၿပီး မူလေနရာ ကၽြန္ေတာ္႔ထံ ျပန္ေရာက္လာၾကသည့္ သေဘာ။ ကၽြန္ေတာ္က ခင္မင္မႈကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အလုပ္ပူေနတုန္းေလး ျပန္လာလုပ္ေပးၾကဖို႔ လူလႊတ္ေခၚတာလည္း ပါမွာေပါ႔။ သို႔ေသာ္ မည္သို႔ပင္ ဆိုေစ သူတို႔ေရာက္လာၾကပါေပသည္။

ဤကား ဆြဲအား၏ သေဘာတည္း။ ဤသုိ႔လွ်င္ ေကာက္ခ်က္ဆြဲၿပီး ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ဂုဏ္ေျမာက္ကာ ေျချဖားေထာက္လုလု အေျခမွာ ကၽြန္ေတာ္ေဒါက္ျပဳတ္ရပါေတာ႔သည္။

*****

"ဆရာ ဒီေန႔ေန႔ခင္း ကၽြန္ေတာ္နန္းေရွ႕ဘက္ ခဏသြားခ်င္လို႔"

သံဒိုင္းဆရာ ကိုသန္းမင္းက ခြင္႔ေတာင္းသလုိ ဆုိလာသည္။ သူ႔စကားမွာ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ဳိးသံ တစ္ဝက္စြက္ေနသလိုလို။

"ဒီေန႔ည အမိုးကိုင္းတင္ဖို႔လည္း အားလံုး စီစဥ္ၿပီးပါၿပီ၊ ေကာင္ေလးေတြကိုလည္း သိပ္မနားခိုင္းဘဲ ေမာင္းထားတယ္၊ ေနာက္တစ္ပတ္အတြင္း သံဒိုင္းကိစၥ အကုန္ၿပီးပါတယ္ဆရာ စိတ္ခ်ပါ"

သူ႔ေျပာဟန္က အလုပ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္အားတက္စိတ္ခ်ေစဖို႔ကို အင္မတန္ညႊန္းေန သေယာင္ေယာင္။ ထို႔အတူ ေနာက္တစ္ပတ္အတြင္း သံဒိုင္းကိစၥ အကုန္ၿပီးပါတယ္လို႔ ေသခ်ာဆိုေနပံုက သူ႔ကို ဒီေန႔ ခြင္႔မေပးဘဲ အျခားအလုပ္တစ္ခုခု ခိုင္းလိုက္မွာကို စိုးေနသနည္းနည္း။ သူသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင္႔ လက္တြဲလာတာ ၾကာၿပီမို႔ အလုပ္ႏွင္႔ ပတ္သက္လွ်င္ ျပတ္သားတတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္႔အက်င္႔ကို သိသည္။ အလုပ္အထာကိုလည္း ေကာင္းေကာင္း က်က္မိသည္။ ဒါေၾကာင္႔ သူက ကၽြန္ေတာ္စိတ္မကြက္ေစဘဲ အဆင္ေျပေျပ ေလွ်ာေလွ်ာလွ်ဴလွ်ဴ သြားခ်င္ပံုပါ။

တစ္ခါမွ ဒီေလာက္ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေအာက္က်ဳိ႕မေျပာဖူးေသာ သူ႔ကိစၥသည္ ေတာ္ေတာ္အေရးႀကီးတာမ်ဳိး ျဖစ္ေပမည္။

ေန႔ခင္းခ်ိန္သူထြက္သြားေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ခြင္ထဲမွာပဲ အလုပ္မဲမဲရင္း ေနျဖစ္သည္။

"ငါ႐ိုးမ မေအ႐ိုးေလးေတြ၊ မင္းတို႔ ဒါေလာက္မွ မလုပ္တတ္ရင္ ေနာက္ေန႔ အလုပ္မဆင္းနဲ႔၊…"

တစ္ဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ ပန္းရံေခါင္း ကိုထြန္းတင္ရဲ႕ ဆဲဆိုေအာ္ဟစ္ေနသံကို ၾကားရသည္။ ဒီအလုပ္ခြင္မ်ဳိးထဲမွာ ဒီလိုဆဲသံမ်ဳိးကို နားမစိမ္းေတာ႔ပါ။ သုိ႔ေသာ္ ကိုထြန္းတင္ဆဲသံၾကားမွ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထဲ ေအးသီကို သတိရလာသည္။

ဒီေန႔ ေအးသီ ေနမေကာင္းဟု အလုပ္မဆင္း။

ထင္႔ခနဲ႔ သံသယအေတြးတစ္ခု ေပါက္လာကာ ေမာင္ေမာင္သိုက္ကိုပင္ မေခၚေတာ႔ဘဲ ကားထုတ္ၿပီး ၿမိဳ႕သစ္က အလုပ္ပစၥည္းဂိုေဒါင္ဘက္ ေမာင္းထြက္ခဲ႔သည္။

သန္းမင္းစီးသြားေသာ ဆိုင္ကယ္ကို ဂိုေဒါင္လမ္းထိပ္က ကြမ္းယာဆိုင္မွာ ရပ္ထားတာ ေတြ႔သည္။ ဂိုေဒါင္ႏွင္႔တြဲလွ်က္ေဆာက္ထားေသာ ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ သံုးပင္ႏွစ္ခန္း အလုပ္သမား အိမ္ေလးဟာ တညိမ္႔ညိမ္႔ ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလးလႈပ္ေနတာ ေသခ်ာၾကည့္လွ်င္ သတိထားမိမည္။ အခုခ်ိန္ ဒီအိမ္ေလးထဲမွာ ေန႔လည္ေန႔ခင္း ေအးသီတစ္ေယာက္တည္း ရွိေပမည္။ တကယ္လို႔ အမွတ္တမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဝင္သြားတဲ႔အခါ အရင္တစ္ခါလို ေအးသီဟာ ထဘီရင္လ်ားႏွင္႔ ထြက္ႏႈတ္ဆက္ေလ ဦးမလား။

ေနာက္ေတာ႔ သံဒိုင္းအဖြဲ႔ထဲက ေကာင္ေလးေတြ တစ္ေယာက္စ ႏွစ္ေယာက္စ ေန႔ျခား ေန႔ျခား အလုပ္အလာပ်က္သည္။ ေအးသီနာမည္လည္း အလုပ္ခြင္ထဲမွာ တစ္စတစ္စ ေတာ္ေတာ္ထြက္လာသည္။

ေန႔စားအလုပ္သမားေတြ အလုပ္ပ်က္တာကို ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္လိုတားပါမည္နည္း။

ေမာင္ေမာင္သိုက္ကေတာ႔ ခပ္ျပံဳးျပံဳးရယ္ပါ။

သူတုိ႔ဘက္ကလည္း ဒါသည္ သည္းေျခႀကိဳက္ျဖစ္သည့္အျပင္ ေဈးတြက္တြက္ေသာ္မွ သူတို႔တစ္ေန႔တြက္သည္ ဇိမ္ခန္းတစ္ခါသြားစာ မရွိ။ ထိုေသာအခါ လူ႔သေဘာကား ဥစၥာကံေပး မရေသး၍ ေႏွာင္႔ေႏွးၾကန္႔ၾကာ ေနသာတတ္ေသးၾကေသာ္လည္း၊ ေသြးသားေတာင္းရာသို႔ အေျပးအလႊားေဂ်ာင္းဖို႔မွာကား ဘယ္သိကၡာမ်ဳိးႏွင္႔ မဆို ထိန္းဖို႔ခက္တတ္သည္ မဟုတ္ပါလား။

သုိ႔ေသာ္ ေအးသီကား အမၺပါလီ မဟုတ္ပါေခ်။ ေအးသီသည္ ဘယ္သူ႔ထံကမွ အခေၾကးေငြယူသည္ မၾကားမိဖူး။ သူကား စိတ္ေစရာ လြင္႔ေမ်ာလြန္႔လူးေနတတ္သူ။ သူနာမည္ပ်က္မွာ၊ သူ႔ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ၿငိဳျငင္ကြက္မွာေတြကို ေတြးမိဖို႔ေလးမွ သူလြန္႔လူးေနရာ အိပ္ယာထက္မွ ေခါင္းေထာင္ထ မၾကည့္တတ္။

ထုိ႔အတူ သူႏွင္႔ အေတြ႔ရွိဖူးသူတို႔ အဖို႔လည္း 'ေကာင္းမွန္းသိ သာအိတစိုစို' ပင္၊ ႐ုန္းထြက္ႏိုင္ခဲလွ၏။ ဒီလိုႏွင္႔ မၾကံဳဖူးသူေတြကလည္း သူေျပာလူေျပာႏွင္႔ ေအးသီ သတင္းေတြ နားေထာင္ရင္း 'ေဆးစာဖတ္ရာ နားေထာင္ပါ ေရာဂါေပ်ာက္ႏိုးႏိုး' သေဘာ သူတို႔၏ တပ္မက္စိတ္ ကိုယ္တြင္းနာကို ေအးသီဟူသည့္ ေဆးမီးမွာ ဘယ္အခ်ိန္ ကင္ခြင္႔ၾကံဳႏိုးႏိုး ေမွ်ာ္ကိုးကာ ဒီပတ္ဝန္းက်င္မွာပဲ တဝဲလည္လည္။

ဒီေတာ႔က် ကၽြန္ေတာ္႔အလုပ္ခြင္မွာ အလုပ္သမားေတြ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ၾကတယ္ကိုး။

*****

"အေတြ႔ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ဆရာ"

"မင္းနဲ႔လည္း မလြတ္ဘူးလား ေမာင္ေမာင္သိုက္ရ"

"ဘယ္လြတ္လိမ္႔မတုန္း ဆရာ"

ေမာင္ေမာင္သိုက္က ရယ္က်ဲက်ဲ အမူအရာႏွင္႔ ျပန္ေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ထဲ ေမာင္ေမာင္သိုက္ကို အျပစ္တင္ခ်င္မိသလိုလို။ ထို႔အတူ ကိုထြန္းတင္သည္ ဤမွ် အလုပ္ခြင္တစ္ခုလံုး အလုပ္သမားေတြၾကား တိုးတိုးသားအျဖစ္ ဟုန္းဟုန္းၾကားေနေသာ ဒီကိစၥကို နားေလေလးမွမဟပ္၊ သတိမခ်ပ္မိေလေရာ႔သလား။

ကၽြန္ေတာ္ အံ႔ဩေနစဥ္မွာပင္ တစ္ညေန သူတို႔ႏွင္႔အတူ ဝိုင္းဖြဲ႔စားေသာက္ေနၾကရင္း စားပြဲခံုေအာက္မွ ကၽြန္ေတာ္႔ေျခေထာက္ကို ေအးသီက ေျခေခ်ာင္းေလးမ်ားျဖင္႔ မသိမသာ တို႔ထိကစားတာ ခံရလိုက္ရသည္။

သူ႔နေဘးမွာ သူ႔လင္ ကိုထြန္းတင္ႏွင္႔။ ကၽြန္ေတာ္႔နေဘးမွာ သူနဲ႔ ဇာတ္လမ္းရွိေနသူ ေမာင္ေမာင္သိုက္ႏွင္႔။ ေအးသီဟာ တဆိတ္ကေလးေတာ႔ ရဲလြန္းပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဒီစကားကို အခုမွသာ သူေတာ္ေကာင္းလုပ္ကာ ေျပာျခင္းျဖစ္ၿပီး ထုိစဥ္ကမူ သူတကာတို႔ ကစားျမဴးတူး ေပ်ာ္ရြင္ခံစားဖူးရာ ထိုဥယ်ာဥ္ေျမအျခာမွာ ကိုယ္စိတ္ျမင္း႐ိုင္းကို လႊတ္ဖို႔ တစ္ခုခုေသာ လံု႔လကို မျပဳမိေစရန္ စိတ္ကို အတန္ႀကီး ထိန္းခဲ႔ရသည္။

အလုပ္ရွင္ႏွင္႔ အလုပ္သမားတုိ႔စည္း။ သူ႔မယားဟူေသာစည္း။ တကယ္ၾကံဳလို႔ ထိန္းရၿပီဆုိေတာ႔ အဲဒီစည္းေတြကိုေတာင္ မုန္းမိလုလု။

ေနာက္ေတာ႔ ေအးသီကုိ ကၽြန္ေတာ္အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္ျဖစ္သည္။ ၾကာေလယိုင္ေလျဖစ္လာေသာ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ တာ႐ိုး က်ဳိးမက်ဳိးကို ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို အယံုအၾကည္ ကင္းလာမိသည္။ သူတကာတို႔ ဒီေလာက္စြဲၾကေသာ မိန္းမကို နာမ္သေဘာသာရွိေသာ စိတ္စည္းေလးျဖင္႔ ထိန္းလို႔ေရွာင္ရတာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္အတြက္ အင္မတန္ခက္ပါသည္။

"ၾကံဳရင္ စမ္းၾကည့္ဆရာ၊ ေဆးထက္ေကာင္းတယ္ရယ္"

"ဘယ္လို ဘယ္လိုကြ"

"အရင္တစ္လ အလုပ္ေတြပူလို႔ ဆရာကၽြန္ေတာ္႔ကို ဆူတုန္းကေလဆရာ၊ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ ဆိုက္ထဲနဲ႔ အလုပ္သမားေတြအိမ္ ဂ်င္ေျခကိုလည္ေနေရာပဲ၊ ဆရာမွတ္မိမွာေပါ႔၊ ေန႔မအိပ္ရ ညမနားရ ကာလ"

"အင္း… အဲဒီတုန္းက မင္းနဲ႔ ေအးသီျဖစ္သြားတာလား"

"ဘယ္ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ထားလို႔ အိမ္က မိန္းမေတာင္ လင္ခန္းမယားခန္း မေျမာက္ႏိုင္ဘူးဆရာ၊ လူမွာ စိတ္အပူမိေတာ႔၊ ပန္းပါ ညိႇဳးတယ္"

"ဒါဆို…"

"အဲဒါပဲ ဆရာ၊ ဆရာေအးသီကို ေသခ်ာၾကည့္ဖူးလား၊ သူ႔မွာ 'ညိႇဳ႕' ပါတယ္။ သူ႔အနား နည္းနည္းကပ္မိတာနဲ႔ ဆြဲေခၚေနသလိုပဲဗ်"

ဒီတရားကို ေမာင္ေမာင္သိုက္မေဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္ ခႏၶာသိျဖင္႔ သိပါသည္။ ရယ္ရႊင္ျပံဳးတံု႔ မျပံဳးတံု႔။ ေရႊရင္ ဖံုးတံု႔ မဖံုးတံု႔။

"ေနာက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူေခၚရာပါၿပီး သူနဲ႔ၾကံဳေတာ႔တာပဲဆရာ၊ သူနဲ႔ၾကံဳလုိက္တဲ႔ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေယာက္်ားျပန္ပီသ သြားေတာ႔တာပဲ။ သာယာတယ္ဆရာ၊ ၾကံဳရင္ မျငင္းဘဲ စမ္းၾကည့္"

"ဟာ မသင္႔ပါဘူးေမာင္ရာ၊ သူ႔မယားႀကီး"

"ဘယ္သူက သူ႔မယားလဲ"

"ေအးသီက ထြန္းတင္မိန္းမေလကြာ"

"ထြန္းတင္က ေအးသီကို ဘယ္တုန္းက ယူထားမွန္း ဆရာသိလို႔လား"

"မသိဘူးေလကြာ၊ သူတုိ႔ အတူတူေနတာပဲ"

"အစကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း အဲလိုထင္မိတာပဲဆရာ၊ တကယ္က ထြန္းတင္နဲ႔ ေအးသီက ယူထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုပဲ ေအးသီကို ထြန္းတင္က အရင္တစ္ေယာက္ဆီက မ လာတာ။ ေနာက္ သူ ဆရာ႔အလုပ္ကိုေရာက္ေတာ႔ သူ႔မယားပါဆိုၿပီး၊ ဆရာဆီမွာ လင္ကုိယ္မယားႏွစ္ေယာက္ပံုစံမ်ဳိး ေနစရာေတာင္းၿပီး ေနတယ္မဟုတ္လား၊ ဒါ ဒီေကာင္ တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္လုပ္တာ ဆရာ၊ ေနစရာလည္းသတ္သတ္ရ၊ သူ႔ပစၥည္းသူလည္း ကာကြယ္ထားၿပီးသားျဖစ္ သေဘာ"

"ဒါကို သိစကေတာ႔ ဆရာ႔ကို ျပန္ေျပာမလုိ႔၊ ဒါေပမယ္႔ ဆရာသိလို႔ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကို ႏွင္လိုက္ရင္ ေအးသီေနစရာ မဲ႔သြားမွာရယ္၊ ဒီအေကာင္ထြန္းတင္က ေကာင္မေလးကို တစ္ေနရာ ျပန္မသြားမွာ စိုးတာရယ္ေၾကာင္႔၊ ဆရာ႔ မွာလည္း ဘာမွ မနစ္နာေလာက္တာနဲ႔ ဒီအတိုင္း ေနမိတာပဲ"

"တကယ္က ေအးသီဟာ ဒီလိုပဲ ေလွ်ာက္လႊင္႔ေနတာ၊ သူ႔ကို ဘယ္သူမွ ပိုင္တယ္လည္း မရွိဘူး၊ မပိုင္လို႔ဘဲ ဟိုေကာင္ထြန္းတင္မွာ သိသိလွ်က္နဲ႔ ၿငိမ္ေနရတာေပါ႔။ သူ ေအးသီကို အၾကမ္းမကိုင္ဝံ႔ဘူးေလ။ အၾကမ္းကိုင္ရင္ ေအးသီက တစ္ေနရာ ထပ္လြင္႔ဦးမွာပဲ၊ ဒီေလာက္ ေကာင္းတဲ႔ဟာေလး ဒီေကာင္ ဘယ္ပစ္ႏိုင္မလဲ ဆရာရယ္၊ အေျပာမဟုတ္ဘူးဆရာ၊ ဒီတစ္ခါၾကံဳရင္ ဆရာ မျငင္းနဲ႔ တစ္ခါေလာက္ စမ္းၾကည့္လုိက္၊ ႀကိဳက္သြားရေစ႔မယ္"

"ဒီေကာင္မေလးမ်ဳိးဟာ ဘယ္ေယာက်္ားရဲ႕ ေဒါသကိုမဆို ေအးေဆးၿငိမ္သိပ္ ေစႏိုင္စြမ္းတဲ႔ ဟာေလးမ်ဳိးဗ်၊ ၾကံဳရခဲတယ္"

*****

အလုပ္ခြင္ထဲမွာ ကိုထြန္းတင္ရဲ႕ ေဒါသကို ခဏခဏေတြ႔ေနရသည္။ သူသည္ အခုေနာက္ပိုင္း ဘာမဟုတ္ဘဲ ေဒါသႀကီးေနတတ္သည္။

ေအးသီကေတာ႔ အလုပ္ခြင္မွာ ေပၚခ်ည္ေပ်ာက္ခ်ည္ပါ။ သူဟာ သိပ္ေနမေကာင္းဘူးလို႔ ကိုထြန္းတင္က သိထားတယ္။

သန္းမင္းႀကီးကေတာ႔ လစ္ရင္လစ္သလို အလုပ္ခြင္က ေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတတ္ရဲ႕။

အလုပ္က ေန႔စားေကာင္ေလးေတြလည္း မၾကာမၾကာ ရက္ပ်က္မ်ားသည္။

ေမာင္ေမာင္သိုက္ ေျပာျပၿပီးကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ ေအးသီေနရာ ဂိုေဒါင္ဘက္ ေျခဦးလွည့္ရမွာ ရွက္ေနသလိုလိုပါ။ တကယ္ဆို ကိုယ္႔စိတ္က ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ မလံုဘူးမဟုတ္လား။

"ေအးသီ သံဒိုင္းဆရာ သန္းမင္းေနာက္ လိုက္သြားပတဲ႔"

အလုပ္ေတြ အၿပီးမသတ္ရေသးပါ။ သံဒိုင္းလုပ္ငန္းခြင္ ေနာက္ထပ္လက္ခံထားတာေတြ တန္းစီေနသည္။ ဒီအလုပ္ဟာ ရာသီစာမဟုတ္လား။ အခ်ိန္မီေဆာက္ၿပီး အခ်ိန္မီ မအပ္ႏိုင္လွ်င္ ဒုကၡေရာက္တတ္ေပသည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ သံဒိုင္းသန္းမင္းကို ပ်စ္ပ်စ္ညစ္ညစ္ ဆဲေနမိသည္။

အလုပ္ပူမိတာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးသည္။

လူလည္း ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ျဖစ္လို႔။ ေဒါသေတြလည္း ျဖစ္လိုက္တာ။

ေမာင္ေမာင္သိုက္ကေတာင္ တစ္ေန႔ကေျပာရဲ႕။

"ဆရာ အခုတစ္ေလာ ေဒါသေတြ အရမ္းႀကီးတတ္လာတာပဲ" တဲ႔။

ေအာင္မ်ဳိးသူလြင္

၀၄၊၀၁၊၂၀၁၈

ၾကာသပေတး

ညေန ၀၅း၃၇